WIEDZA i MYŚL
(Pr 2590)

INTERNETOWY MIESIĘCZNIK TYFLOSPOŁECZNY

Wydawca i redaktor naczelny Stanisław Kotowski

Styczeń 2013 
Rok V 
Nr 1(49)/2012 

Czasopismo nie jest dofinansowywane ze środków publicznych ani żadnych innych. Wydawane jest bez nakładów finansowych. Osoby piszące artykuły oraz zaangażowane przy redagowaniu, adiustacji i korekcie oraz kolportażu nie otrzymują wynagrodzenia. Fundacja „Klucz” przetwarza „WiM” nieodpłatnie na format MP3 w systemie DAISY, a IVO Software Sp. z o.o. udostępnia bezpłatnie niezbędne do tego oprogramowanie.

Czytelnicy otrzymują „WiM” również bezpłatnie. Wystarczy napisać na adres: ST.k@onet.pl lub ST.k1@wp.pl i w każdym miesiącu znaleźć aktualny numer w swojej „Skrzynce odbiorczej”. 

Wersję dźwiękową oraz w formacie RTF można pobierać pod adresem:
http://wypozycz.bcpzn.pl/wim/
oraz:
 http://klucz.org.pl/WIM.php 
Pod tymi adresami można również pobierać numery archiwalne „WiM”.
Najnowszy numer w wersji DAISY znajduje się pod linkiem: 
wypozycz.bcpzn.pl/wim/WIM.zip 
Najnowszy numer w formacie RTF pobierać można pod linkiem: 
wypozycz.bcpzn.pl/wim/WIMRTF.zip 

ADRES REDAKCJI (wyłącznie internetowy): 

st.k@onet.pl lub st.k@wp.pl

TELEFON KOMÓRKOWY: 
501-239-769 

Na łamach „Wiedzy i Myśli” zamieszczamy różne opinie i poglądy, w tym takie, z którymi się nie zgadzamy.

Spis treści 

Od redakcji
1. KOMPLEKSOWA REHABILITACJA
1.1. Ze słownika rehabilitacyjnego (cz. 18) - Dyskryminacja, Europejska Unia Niewidomych i Światowa Unia Niewidomych - Stanisław Kotowski
1.2. Zapiski biograficzne (cz. 4) - Dziennikarstwo - Józef Szczurek
1.3. Czas wywołany z pamięci - Danuta Tomerska
1.4. O ZWYKŁYCH I NIEZWYKŁYCH CZYNNOŚCIACH - Klucze - otwieranie drzwi - Grażyna Machura
2. OKULISTYKA, UDOGODNIENIA, SPRZĘT I POMOCE REHABILITACYJNE
2.1. Katowice: wszczepienie bioanalogicznej soczewki pozwoli kierowcy zachować pracę
2.2. Polskie badania nad światłem zmieniają okulistykę, kardiologię, onkologię
2.3. Polscy okuliści wrócili z misji na Syberii
2.4. Przejęli szpital i operują zaćmę. Chętnych setki
2.5. Katowice: policyjny motocykl na dziecięcym oddziale okulistycznym
2.6. Zrobotyzowany skaner czyta 250 stron w minutę - Maciej Lewczuk
2.7. Dla osób niepełnosprawnych
2.8. Hewelianum bliżej osób niepełnosprawnych! - Lucyna Rokitiańska
3. ROZMOWA MIESIĄCA - Z Aleksandrą Bohusz rozmawia Stanisław Kotowski (cz. 3)
4. WYDARZENIA, OGŁOSZENIA I INFORMACJE
4.1. Sejm: rok 2013 Rokiem Osób Niepełnosprawnych
4.2. Prezydent odwiedził niewidomych w Laskach
4.3. Pośmiertne odznaczenie Jerzego Szczygła - AMA
4.4. Warto zaprenumerować - Bożena Klonek
4.5. Instytut Tyflologiczny: "Pochodnia"
4.6. Instytut Tyflologiczny: Palcem po mapie - Elżbieta Oleksiak
4.7. Poradniki komputerowe do pobrania - Krzysztof Teśniarz
4.8. I Światowy Festiwal Piosenki dla Niewidomych - Kraków 2013
4.9. By przekaz dotarł, trzeba wzbudzić emocje - Zbigniew Niesiołowski
4.10. Warszawa: wkrótce kolejne ułatwienia dla osób z niepełnosprawnością
4.12. Bohaterzy Basenu Narodowego przekazują nagrodę Kwejk.pl na rzecz Polskiego Związku Niewidomych
4.13. Bajki w alfabecie Braille'a
4.14. Zbyt rygorystyczne przepisy BHP pozbawiają szansy na pracę w domu - kwa, oprac.: GR
5. ORGANIZACYJNE, PRAWNE, PRAKTYCZNE, SPOŁECZNE I ŚWIADOMOŚCIOWE PROBLEMY
5.1. Międzynarodowy Dzień Niepełnosprawnych - rozmowa z Markiem Plurą - Rozmawiał Piotr Bartulewicz
5.2. Jaka będzie przyszłość Biblioteki Centralnej? - Stanisław Kotowski
5.3. NIK: magiczna rękawica w ofercie rehabilitacji niepełnosprawnych
5.4. Refleksje na kanwie kontroli NIK - Beata Kawecka
5.5. Zaciemniona godność niewidomych - Maria Marchwicka
5.6. DROGI I BEZDROŻA NIEWIDOMYCH 	 - Wojny trojańskiej nie będzie, przynajmniej w 2013 r. - Jerzy Ogonowski
6. FAKTY, POGLĄDY, OPINIE I POLEMIKI
6.1. Warszawskie kluby i restauracje wolne od dyskryminacji
6.2. Dyskusja na liście Typhlos o dyskryminacji - Opracowała Klementyna
6.3. Uwaga na ciche samochody elektryczne
6.4. Na liście dyskusyjnej Typhlos o cichych samochodach - Opracowała Klementyna
7. W PRAWIE, W POLITYCE I W PRAKTYCE
7.1. Ulga dla niewidomych pod surowymi warunkami - Przemysław Wojtasik
7.2. Opłacenie przewodnika z najbliższej rodziny nie uprawnia do ulgi rehabilitacyjnej - Paulina Bąk
7.3. Najubożsi emeryci i renciści bez PIT? - Tomasz Wojciechowski, oprac.: GR
7.4. Kopacz: w piątek Sejm przyjmie uchwałę dot. niepełnosprawnych
7.5. Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu osób niepełnosprawnych BPRdsON
7.6. Senat ws. noweli ustawy dot. psów asystujących niepełnosprawnym
7.7. Jakie pieniądze przy angażowaniu osób ze schorzeniami? - Rzeczpospolita, oprac.: GR
7.8. Rencistom socjalnym jest łatwiej pracować - Bożena Wiktorowska, oprac.: GR
7.9. Pielęgnacyjne po nowemu - Katarzyna Klukowska, oprac.: GR
7.10. Prowadzący gospodarstwo rolne nie mają prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - Katarzyna Wójcik-Adamska, oprac.: GR
7.11. Czy rehabilitant dostanie dopłatę do pensji - Tomasz Zalewski, oprac.: GR
7.12. Czy pijany przy pracy dostanie świadczenia - Tomasz Zalewski, oprac.: GR
7.13. Czy wzrośnie podstawa dopłat do pensji niepełnosprawnych pracowników? - Michalina Topolewska, oprac.: GR
7.14. Od grudnia pensje tylko na osobiste konto pracownika - Beata Rędziak
7.15. Czy będzie zrównanie wysokości dopłat? - Michalina Topolewska, oprac.: GR
7.16. Nie będzie zrównania dopłat do pensji niepełnosprawnych
7.17. PFRON nie może kwestionować ustaleń urzędów skarbowych - mrz, oprac.: GR
7.18. Trybunał przywraca emerytury - Mateusz Rzemek, oprac.: GR
7.19. PFRON: nowe uprawnienia kontrolne - Mateusz Brząkowski, oprac.: GR
7.20. Masaże lecznicze bez daniny - mpa, oprac.: GR
7.21. Dostęp osób niepełnosprawnych do służby publicznej: wniosek - RPO
7.22. Powrót do pracy odbierze część świadczenia rehabilitacyjnego - Bogdan Majkowski, oprac.: GR
8. WSPOMINAMY LUDZI I WYDARZENIA
8.1. Inicjator i twórca "Edenu" w Ciechocinku - Zofia Krzemkowska
8.2. Obóz zimowy w Muszynie - Adam Dąbrowski
9. WPROST ALBO NA OPAK
9.1. Śmieszne, nieśmieszne - Brajlosław 

9.2. Nadprodukcja wsparcia - Bączek
9.3. Mruczę i prycham - Nie mylić "sz" z "p"

 aaa 
Od redakcji 
 
Na nowy 2013 rok życzymy Wam Drodzy Czytelnicy i współpracownicy oraz Waszym rodzinom dobrego zdrowia, satysfakcji ze wszystkiego, czym się zajmujecie, niechaj wszystko sprawia Wam zadowolenie. Życzymy sympatii ludzkiej, żeby otaczała Was życzliwość, zrozumienie i szacunek. Życzymy, by w 2013 roku był dla Was udany każdy dzień. Niech omijają Was kryzysy, kłopoty i wszelkie nieprzyjemności. 
Działaczom i pracownikom organizacji pozarządowych działających w naszym środowisku życzymy uznania ich pracy, wysokich ocen ze strony osób z uszkodzonym wzrokiem i dobrej współpracy z władzami rządowymi oraz samorządowymi. 
A nieco mniej poważnie - przeżyliśmy kolejny koniec świata. Życzymy Wam więc, żebyście przeżyli z uśmiechem na twarzach jeszcze mnóstwa końców świata. 
Redakcja Wiedzy i Myśli 
 
 *** 
 
W numerze szczególnie polecamy pozycje 7.1. i 7.2. Dotyczą one korzystania z odpisów od dochodów kosztów zatrudniania przewodników. Warto przeczytać te publikacje i zastanowić się nad ich treścią. W przeciwnym przypadku można narazić się na nieprzyjemności i kłopoty. 
Ulga ta została tak prawnie wyinterpretowana, że w zasadzie nie można z niej korzystać. Niewidomy w prawdzie może odpisać od swoich dochodów kwotę 2280 zł, ale na żądanie urzędu skarbowego musi podać imię i nazwisko przewodnika, któremu płacił za tę usługę. Oznacza to, że przewodnik musi zapłacić podatek od otrzymanego wynagrodzenia. W rezultacie cała ulga jest mało opłacalna, a korzystanie z niej może być nieprzyjemne i kłopotliwe, i to w kontaktach z urzędem skarbowym oraz z osobą, którą wskażemy jako przewodnika. 

aaa 
1. KOMPLEKSOWA REHABILITACJA 
 
aaa 
1.1. Ze słownika rehabilitacyjnego (cz. 18) 
Dyskryminacja, Europejska Unia Niewidomych i Światowa Unia Niewidomych 
Stanisław Kotowski 
 (Angielskie teksty dotyczące WBU wyszukała i przetłumaczyła Anna Rozborska) 
 
Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
Dyskryminacja 
 
 Według Konwencji o Prawach Osób Niepełnosprawnych, art. 2, dyskryminacja "oznacza jakiekolwiek różnicowanie, wykluczanie lub ograniczanie ze względu na niepełnosprawność, którego celem lub skutkiem jest naruszenie lub zniweczenie uznania, korzystania z lub wykonywania wszelkich praw człowieka i podstawowych wolności w dziedzinie polityki, gospodarki, społecznej, kulturalnej, obywatelskiej lub w jakiejkolwiek innej, na zasadzie równości z innymi osobami. Obejmuje to wszelkie przejawy dyskryminacji, w tym odmowę racjonalnego usprawnienia". 
 
Definicja ta obejmuje chyba wszystko, co można przewidzieć odnośnie osób niepełnosprawnych. Ponieważ Polska ratyfikowała Konwencję, można zakładać, że jej postanowienia, w tym dotyczące dyskryminacji, będą w coraz szerszym zakresie wdrażane do prawa i praktyki. 
Odrębnym zagadnieniem jest uznawanie za dyskryminację przez niektóre osoby niepełnosprawne wszelkich zdarzeń w kontaktach międzyludzkich oraz w ich kontaktach z urzędami i instytucjami, które nie są zgodne z ich oczekiwaniami. 
Przy takim podejściu, osoba niepełnosprawna, np. niewidoma uważa, że zawsze jest krzywdzona, dyskryminowana, niedoceniana i nigdy jej zachowanie nie jest przyczyną negatywnego do niej stosunku albo negatywnych decyzji w jej sprawach. Osoba taka nigdy i niczemu nie jest winna, a za jej niepowodzenia zawsze odpowiada niepełnosprawność. Gdyby nie była niepełnosprawna, np. niewidoma, byłaby ceniona, szanowana, lubiana i wszystko by układało się po jej myśli. Postawy takie są bardzo niekorzystne w stosunkach między ludzkich przede wszystkim dla osób niepełnosprawnych. 
 
 *** 
 
Europejska Unia Niewidomych - EBU (ang. European Blind Union) 
Jest to potężna pozarządowa organizacja międzynarodowa o charakterze lobbingowym. 
Zrzesza 45 krajów. Każde z państw reprezentowane jest przez jedno stowarzyszenie członkowskie, mające tzw. pełne członkostwo lub zwane krajowym członkiem. 
 Oprócz wymienionych są jeszcze członkowie stowarzyszeni. Mogą być nimi także inne organizacje oraz osoby indywidualne. 
 Celem EBU jest: działanie dla osiągnięcia poprawy warunków życia osób niewidomych i słabowidzących, równości w życiu społecznym, wymiana wiedzy i doświadczeń w dziedzinie rehabilitacji osób z dysfunkcją wzroku oraz zapobieganie występowaniu ślepoty. 
Najważniejszym celem jej działania jest zwracanie uwagi rządów państw i społeczeństw na potrzeby osób z dysfunkcją wzroku, np. dostęp do informacji i komunikacji czy zwiększone koszty utrzymania, wynikające z tej niepełnosprawności. Jest to szczególnie ważne jako przeciwdziałanie powszechnej tendencji do uogólniania problemów całej populacji osób z niepełnosprawnością. 
Realizacją tych celów jest: 
- tworzenie warunków do powstawania i rozwoju krajowych stowarzyszeń osób niewidomych i słabowidzących, 
- propagowanie rehabilitacji i integracji osób z uszkodzonym wzrokiem, 
- badanie różnych aspektów życia osób z uszkodzonym wzrokiem, 
- gromadzenie informacji o warunkach życia niewidomych w krajach europejskich, 
- pomaganie organizacjom w krajach, w których występują niezaspokajane w należyty sposób potrzeby rehabilitacyjne. 
EBU stara się o poprawę warunków życia niewidomych i słabowidzących w krajach europejskich. 
W ramach Unii działa kilkanaście problemowych komisji, które zajmują się wydzielonymi zagadnieniami. 
Pracami Unii kieruje prezydium, zaś najwyższym organem jej władzy jest Zgromadzenie Generalne, które zbiera się co trzy lata. 
Polskę w EBU reprezentuje PZN, który należy do niej od początku jej powstania, tj. od 1984 roku. Przedstawiciele PZN-u biorą udział w pracach komisji problemowych Unii. Są również wybierani do jej władz. 
Znaczenie EBU dla niewidomych, chociaż może niezbyt zauważane i doceniane, jest ogromne. EBU jest członkiem Europejskiego Forum Osób niepełnosprawnych, co dodatkowo poszerza możliwości jej działania. Sprawia też, że jej postulaty są bardziej słyszalne, a działania bardziej skuteczne. Wynika to również stąd, że EBU reprezentuje interesy osób z uszkodzonym wzrokiem wobec organów Unii Europejskiej, której postanowienia w wielu sprawach są wiążące dla krajów członkowskich. 
 
 *** 
 
 Światowa Unia Niewidomych - (ang. World Blind Union - WBU) 
 
Utworzona została w roku 1984 przez połączenie/sojusz dwóch organizacji międzynarodowych: International Federation of the Blind (IFB) (pol. Międzynarodowa Federacja Niewidomych) World Council for the Welfare of the Blind (WCWB ) (pol. Światowa Rada na rzecz Pomocy Niewidomym). W tym roku odbyło się pierwsze Zgromadzenie Ogólne WBU w Arabii Saudyjskiej. Od tego czasu Zgromadzenia te odbywają się co 4 lata. 
 WBU podzielone jest na 6 regionów: 
Europa, Afryka, Ameryka Północna i Karaiby, Ameryka Łacińska, Azja oraz Rejon Azji i Pacyfiku. 
Początkowo było 60 krajów zarejestrowanych jako członkowie WBU, a obecnie to ok. 190 krajów na świecie. W celu skutecznej komunikacji WBU przyjęło 3 podstawowe języki: angielski, francuski i hiszpański. 
Jako główne osiągnięcie WBU uważa stworzenie platformy, na której osoby niewidome i słabowidzące mogą mówić w swoim imieniu. 
WBU definiuje swoje główne cele następująco: likwidacja uprzedzeń, promowanie wiary w potwierdzone możliwości/zdolności osób niewidomych i słabowidzących, osiągnięcie pełnego udziału i równości w społeczeństwie. 
WBU ma następujące organy władzy: 
- Prezydium Zarządu składające się z 6 osób wybieranych co 4 lata (oprócz ustępującego prezydenta): prezydent, pierwszy wiceprezydent, drugi wiceprezydent, sekretarz skarbnik oraz ustępujący prezydent. Z wyjątkiem skarbnika wszyscy członkowie Prezydium muszą być osobami niewidomymi lub słabowidzącymi. 
Kolejnym organem jest Zarząd WBU (albo inaczej Funkcjonariusze WBU) składający się z Prezydium i 6 prezydentów regionalnych WBU. Podejmują decyzje dotyczące bieżących działań WBU oraz wewnętrznej administracji. 
Trzecim elementem tej struktury jest Komitet Wykonawczy, który składa się z Zarządu WBU oraz trzech przedstawicieli z każdego regionu i 2 przedstawicieli spośród członków międzynarodowych. Jest to główny organ administracyjny WBU nadzorujący pracę swoich działaczy/funkcjonariuszy. Komitet Wykonawczy odbywa posiedzenia przynajmniej co 2 lata. 
Najwyższym organem władzy jest Zgromadzenie Ogólne członków WBU organizowane co 4 lata. 
Główne Biuro WBU mieści się w Toronto (Kanada). Każdy region ma również swoje biuro. Europę reprezentuje EBU z biurem w Paryżu. 
WBU ma 4 rodzaje członkostwa: 
- krajowi członkowie (w tym specjalni i grupowi) - reprezentujący organizacje osób z dysfunkcją wzroku i/lub działające na ich rzecz, 
- międzynarodowi członkowie, organizacje międzynarodowe działające na rzecz osób z dysfunkcją wzroku, 
- honorowi członkowie - osoby indywidualne, które mają specjalny wkład w działania na rzecz osób niewidomych i słabowidzących, 
- członkowie stowarzyszeni - instytucje i osoby indywidualne, które nie spełniają kryteriów innego członkostwa, a chcą być częścią WBU. 
Strona internetowa WBU: 
www.worldblindunion.org 
 
 aaa 
1.2. Zapiski biograficzne (cz. 4) 
Dziennikarstwo 
Józef Szczurek 
 
Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
Na wstępie chciałbym opowiedzieć, jak zrodziła się koncepcja mojej pracy w prasie, zwłaszcza że zaczęło się bardzo nietypowo. Po raz pierwszy o służbie dziennikarskiej pomyślałem, gdy byłem jeszcze uczniem w szkole laskowskiej i czytałem pierwszy numer czasopisma dla niewidomych: "Pochodni", miesięcznika wychodzącego w piśmie wypukłym. Było to w grudniu 1948 roku. Jeden z reportaży bardzo mnie zafascynował. Pomyślałem, że ja także mógłbym pisać podobne artykuły, zwłaszcza że moje wypracowania szkolne prawie zawsze oceniane były wysoko, a niektóre kierownik szkoły w Laskach - Zygmunt Serafinowicz wysyłał do Ministerstwa Oświaty, jako dowód wysokiego poziomu nauki. Od tego czasu myśl o dziennikarstwie często powracała i idąc na studia, cel ten miałem na widoku. 
Już na początku pierwszego semestru, prezes Zarządu Głównego Polskiego Związku Niewidomych - mjr Leon Wrzosek poprosił mnie do siebie i po krótkiej rozmowie oświadczył, że Związek czeka na mnie, gdyż potrzebni są wykształceni niewidomi na odpowiedzialnych stanowiskach. Abym mógł się do tych zadań przygotować jak najlepiej, od tego czasu zapraszano mnie na zebrania plenarne Zarządu Głównego i ważniejsze konferencje krajowe na prawach aktywnego uczestnika. 
Studentów mojego wydziału obowiązywała coroczna, wakacyjna praktyka w redakcjach czasopism, aby mogli dobrze przygotować się do pracy w instytucjach prasowych. Ja wybrałem "Dziennik Zachodni " w Katowicach, ponieważ dobrze znałem miasto i dzięki temu mogłem bez większych trudności realizować zadania zlecane mi przez kierownictwo Dziennika. W czasie praktyki adiustowałem teksty przeznaczone do druku, przygotowywałem informacje z materiałów PAP-owskich, pisałem artykuły o działalności różnych instytucji śląskich. Gdy więc ukończyłem czteroletnie studia, miałem już dobre przygotowanie do pracy redakcyjnej i mogłem zająć stanowisko kierownicze. 
Próg redakcji "Pochodni", jako jej pracownik, przekroczyłem 1 sierpnia 1958 roku. Studia ukończyłem miesiąc wcześniej, choć egzamin magisterski zdałem dopiero w czerwcu 1960 roku. Od razu zostałem szefem redakcji. 
"Pochodnia" była miesięcznikiem. Zaczęła wychodzić we wrześniu 1948 roku. Tytuł czasopisma sugerował, że ma oświetlać i wskazywać czytelnikom drogi, pomagać i im służyć. Czasopismo programowo przeznaczone było dla ludzi, którzy utracili wzrok - a tych, po II wojnie światowej były tysiące, a także dla ludzi widzących pragnących współpracować ze swymi niewidomymi przyjaciółmi lub krewnymi. 
Czasopismo wychodziło w druku wypukłym, punktowym, czyli w systemie opracowanym w połowie XIX wieku przez francuskiego niewidomego nauczyciela - Ludwika Braille'a. Na łamach "Pochodni" publikowane były artykuły związane z problemami niewidomych oraz przedruki z czasopism kulturalnych. 
Od początku z odpowiedzialnością i zaangażowaniem zabrałem się do pracy. Do pomocy, głównie do czytania i adiustowania (redakcyjnego opracowania) tekstów przychodzących do redakcji, miałem osobę widzącą. Narzędzi pracy naówczas nie było wiele. Tabliczka brajlowska i czarnodrukowa maszyna do pisania musiały mi wystarczyć. Magnetofon, który bardzo usprawniał pracę, dostałem dopiero pod koniec 1962 roku, a na komputer trzeba było poczekać jeszcze prawie trzydzieści lat. 
Zależało mi na przeprowadzeniu zmian merytorycznych, które miały na celu zwiększenie atrakcyjności czasopisma i jego roli społecznej oraz liczby prenumeratorów. W tym celu wprowadziłem nowe rubryki poszerzające stronę informacyjną, publicystyczną i reportażową. Od początku duży nacisk położyłem na spotkania z czytelnikami w terenie, wizyty w zakładach pracy, w kołach i okręgach PZN. 
Taki program działania redakcji spotkał się z uznaniem czytelników i wydawcy. 
W 1966 roku "Pochodnia" zaczęła wychodzić również w druku zwykłym, a jej szatę graficzną wzbogaciły liczne ilustracje. Szybko wzrosła liczba odbiorców, gdyż teraz mogli ją czytać ludzie widzący. Zaczęła docierać do rad narodowych, przychodni i szpitali okulistycznych, czytelni i bibliotek oraz innych instytucji mających wpływ na sytuację ludzi niewidzących w Polsce. 
W miarę rozrastania się zadań "Pochodni", zwiększał się zespół pracowniczy redakcji. Pod koniec 1970 r. było już sześcioro dziennikarzy na etatach. 
Z poszczególnych rubryk tematycznych powstawały nowe czasopisma, jako dodatki do "Pochodni". I tak zaczęły wychodzić kwartalniki: "Niewidomy Spółdzielca", "Niewidomy Masażysta", "Głos Kobiety", "Encyklopedia Prawa", czasopismo w języku Esperanto - "Pola Stelo" (Polska Gwiazda). Kwartalniki miały swoich redaktorów, ale redakcja "Pochodni" sprawowała nad nimi nadzór merytoryczny i organizacyjny. 
Dużo czasu, przynajmniej kilka dni w miesiącu, poświęcałem na wyjazdy do różnych miast i miasteczek, aby spotykać się z czytelnikami, władzami terenowymi i załogami różnych zakładów pracy. Spotkania z czytelnikami były dla mnie ważnym źródłem informacji, poznawania potrzeb odbiorców i skuteczności działania redakcji. 
Dzięki pracy na stanowisku redaktora naczelnego "Pochodni", mogłem przez cały czas rozmawiać z czytelnikami, wskazywać, według moich ocen, najważniejsze kierunki w sferze spraw niewidomych, kultury i problemów związanych z codziennym życiem, dzielić się z nimi swymi przemyśleniami i doświadczeniami. 
Poznałem setki ludzi, mądrych, szlachetnych i ideowych, a z wieloma się zaprzyjaźniłem. Sprzyjały temu organizowane przez redakcję narady korespondentów, zjazdy i konferencje, a także inne formy spotkań z czytelnikami. Ich troski, fascynacje i pragnienia przekazywałem poprzez wywiady i artykuły szerszemu ogółowi, a to przyczyniało się do budowania jedności i pomostów między ludźmi. 
Po utracie wzroku, przez wiele lat, aż do osiągnięcia samodzielności materialnej i społecznej, spotykało mnie wiele trudności, rozczarowań i zawodów. Dręczyła mnie myśl, że mogę się stać ciężarem dla innych, a to nie mieściło się w kanonach mojej osobowości. Ponadto olbrzymi wpływ na moją psychikę wywarły dramaty związane z II wojną światową i niemiecką okupacją. Nieustanne wiadomości o wywożeniu ludzi za najmniejsze przewinienia do pobliskiego Auschwitz, powszechnie panujące poniżenie, nędza i głód, publiczne wykonywanie wyroków śmierci na polskich partyzantach, tragiczna niepewność jutra, mocno uwrażliwiały na los drugiego człowieka, dlatego zrodziło się we mnie silne pragnienie pomagania ludziom. Praca w "Pochodni" temu sprzyjała. 
Czytelnicy, mając pełne zaufanie do redakcji i wiarę w jej moc sprawczą, zwracali się do nas z prośbą o pomoc w rozmaitych trudnych dla nich sprawach, na przykład w przydziale mieszkania, przeprowadzeniu remontu na koszt gminy, załatwieniu miejsca w sanatorium lub w domu opieki, przydziału węgla na zimę albo przyznaniu jakiegoś urządzenia na usamodzielnienie gospodarcze (mogła to być maszyna do szycia lub maszyna dziewiarska). Takie prośby płynęły głównie od rodzin wielodzietnych, niezamożnych, społecznie i zawodowo niezaradnych. 
Występowaliśmy więc z interwencjami do rad narodowych różnych szczebli, zakładów pracy, urzędów kwaterunkowych i placówek służby zdrowia. Rezultaty przeważnie były pozytywne. Dzięki temu udawało się załatwić wiele spraw, które wcześniej wydawały się nie do pokonania. 
Na początku lat 60. wprowadziłem do "Pochodni" rubrykę ogłoszeń, ułatwiającą czytelnikom nawiązywanie kontaktów przyjacielskich, która szybko zamieniła się w matrymonialną. Dzięki niej, w ciągu około 50 lat, połączyły się setki małżeństw. Otrzymywaliśmy dużo listów dziękczynnych za umożliwienie spotkań, które zmieniały życie, czyniły je szczęśliwym. 
W realizowaniu zadań redakcyjnych ważną rolę odgrywała współpraca międzynarodowa. Począwszy od połowy lat 60. co dwa lata organizowane były międzynarodowe konferencje redaktorów naczelnych czasopism, które miały status organów prasowych związków niewidomych w krajach należących do obozu państw socjalistycznych, za każdym razem w innym kraju, w Polsce dwa razy - w latach 1974 i 1986. 
Dzięki temu powstawały możliwości nawiązywania bliskich więzi z wieloma ludźmi w całej Środkowej i Wschodniej Europie, a nawet w tak odległych krajach, jak Uzbekistan czy Azerbejdżan. Poznałem nie tylko ludzi, ale i kulturę, obyczaje, osiągnięcia i problemy tych krajów oraz ich najważniejsze zabytki. 
Międzynarodowe konferencje dziennikarzy trwały przeważnie około tygodnia i miały na celu wymianę doświadczeń zawodowych i społecznych oraz nawiązywanie więzi przyjacielskich. Porozumiewaliśmy się za pośrednictwem tłumaczy oraz języka rosyjskiego, jednak najczęściej rozmowy między przedstawicielami narodów słowiańskich nie wymagały tłumaczenia. Współpraca zagraniczna między redakcjami zanikła całkowicie na przełomie lat 80. i 90., gdy w krajach Środkowej i Wschodniej Europy dokonały się zmiany polityczne. 
Moja praca dziennikarska nie ograniczała się do redagowania "Pochodni". Począwszy od lat 60. aż do połowy lat 90. XX wieku Polski Związek Niewidomych wydawał kilkanaście czasopism o różnych częstotliwościach i profilach tematycznych. Była to więc kultura, życie rodzinne, praca zawodowa i społeczna, wydawnictwa książkowe. Redakcje miały swoich szefów, ale ktoś musiał czuwać nad całością działalności wydawniczej. Padło na mnie. 
W 1962 roku powierzono mi dodatkową funkcję: koordynowanie działalności wszystkich czasopism i książek. Z tego tytułu do niej należały sprawy organizacyjne całego działu wydawniczego, finansowe i personalne. Za tę działalność nie otrzymywałem wynagrodzenia, była to więc praca społeczna. 
Redaktorzy kierujący poszczególnymi redakcjami nie należeli do ludzi ustępliwych. Cechowała ich wyrazista osobowość, toteż często dochodziło do rozmaitych spięć. W tym zespole tylko ja miałem opinię umiejącego łagodzić konflikty, likwidować ogniska zapalne. Tak współpracownicy, jak i zwierzchnicy w ZG PZN mieli do mnie zaufanie, a ja starałem się ich nie zawieść. Udawało mi się to przez dwadzieścia kilka lat. Z funkcji koordynatora zrezygnowałem dopiero pod koniec 1985 roku. Wtedy te zadania przeszły na dyrektora Zakładu Wydawnictw i Nagrań Związku. 
Większość moich kolegów ze studiów znalazła pracę w stołecznej prasie. Często więc spotykaliśmy się podczas różnych zebrań w gmachu Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, podczas obiadów w tymże ośrodku, a także w czasie odwiedzin towarzyskich. Sprzyjało to wymianie zdań i informacji na rozmaite tematy. Moja działalność zawodowa od czasu do czasu znajdowała odbicie w prasie warszawskiej, a jeszcze częściej w audycjach radiowych. 
Zimą 1973 roku, jeden z kolegów zaproponował mi wspólne stworzenie filmu o moich osiągnięciach, problemach wynikających z braku wzroku i o codziennym życiu. Była to bardzo interesująca propozycja i kusząca szansa, ale, po przemyśleniu całej sprawy, nie wyraziłem zgody. Musiałbym na ten cel poświęcić dużo czasu. W planie były wyjazdy po kraju, nagrania i zdjęcia w zakładach, gdzie pracują niewidomi w szkołach i uczelniach, na boiskach sportowych. Nie dałoby się tego pogodzić z pracą redakcyjną, a mając na utrzymaniu rodzinę, nie mogłem sobie pozwolić na tak nietypowe zajęcia. Później moi przyjaciele niejednokrotnie zauważali, że popełniłem błąd, rezygnując z propozycji filmowej, że ze znalezieniem nowej pracy na pewno nie miałbym trudności, zwłaszcza po spopularyzowaniu mojej osoby, ale okazja sprawdzenia czy mieli rację już się nie powtórzyła. 
Pod koniec lat 70. redakcję "Pochodni" odwiedził miły gość, czechosłowacki prasoznawca, profesor Uniwersytetu praskiego. Przebywał w stolicy Polski na zaproszenie Uniwersytetu Warszawskiego i przy okazji złożył wizytę w naszej redakcji. Świetnie mówił po polsku. 
W miłej pogawędce opowiedział o swej pracy naukowej. 
Dowiedzieliśmy się, że tematem jego pracy habilitacyjnej było porównanie najważniejszych europejskich czasopism poświęconych problematyce niewidomych. Kryteria porównawcze obejmowały: treść czasopism, materiały tekstowe i ilustracyjne, szatę graficzną, dostępność dla czytelnika i inne cechy wydawnictw prasowych. Okazało się, że pierwsze miejsce zajęło jakieś czasopismo szwajcarskie, a drugie miejsce przypadło "Pochodni". Za nią były czasopisma brytyjskie, francuskie, rosyjskie, niemieckie i innych krajów. Był to powód do zasłużonej satysfakcji. Tu warto dodać, że redakcja "Pochodni", w dowód uznania jej zasług w dziedzinie oświaty i kultury, odznaczona była Medalem Edukacji Narodowej. 
Przedstawiłem tylko niektóre kierunki działalności zawodowej, które łączyły się z redagowaniem czasopisma. Chcę jeszcze dodać, że to wszystko nie byłoby możliwe bez pomocy współpracowników widzących, którzy uczestniczyli we wszystkich zadaniach związanych z redagowaniem czasopisma, jeździli po całej Polsce, zbierając materiały dziennikarskie, pisali reportaże i artykuły publicystyczne. Wspierali mnie we wszelkich czynnościach, okazywali zrozumienie i przyjaźń. Bez ich pomocy nie mógłbym osiągać celów stawianych mi przez społeczność. 
Na stanowisku redaktora naczelnego "Pochodni" pracowałem do połowy 1994 roku, czyli przez 36 lat, aż do osiągnięcia wieku emerytalnego. Po rezygnacji z funkcji kierowniczej, zostałem jeszcze w redakcji na częściowym etacie, do 31 lipca 2003 r., zajmując się adiustowaniem tekstów przeznaczonych do druku, pisaniem artykułów oraz różnymi innymi sprawami wydawniczymi. Było to dość naturalne, ponieważ funkcję redaktora naczelnego objęła współpracowniczka, która przedtem pracowała ze mną w redakcji przez ponad trzydzieści lat. 

 Na emeryturze 
 
Po formalnym odejściu z redakcji, w moim trybie życia prawie nic się nie zmieniło, tyle tylko, że przestałem dojeżdżać do lokalu redakcyjnego. Wynikało to i z tego, że zwiększała się u mnie niesprawność ruchowa wynikająca ze schorzenia stawów biodrowych. Nadal pisałem artykuły do "Pochodni" i kilku innych czasopism. Kierujący nimi redaktorzy, doceniając moją wiedzę i doświadczenia dziennikarskie, zabiegali o współpracę ze mną, oczekując głównie publikacji problemowych czyli takich, które zmuszają czytelnika do wysiłku intelektualnego i emocjonalnego. 
Każdego roku zamieszczałem około dwudziestu artykułów. I tak na przykład w pierwszej połowie 2012 roku ukazało się w druku dwanaście moich publikacji. Począwszy od 2005 r. sporo czasu zacząłem poświęcać opracowaniom książkowym. 
Pierwsze zadanie tego rodzaju powierzono mi ponad 40 lat temu. Jesienią 1963 roku odbył się w Warszawie IV Krajowy Zjazd Delegatów PZN. Władze Związku postanowiły wydać z tej okazji kilkudziesięciostronicową broszurę informującą o rozwoju spraw niewidomych w Polsce. Zatytułowano ją: "Poznajcie nas lepiej", gdyż treść wydawnictwa skierowana była do ludzi widzących. Wykonanie zadania, co było naturalne, powierzono mnie. W skład zespołu redakcyjnego, poza mną, wchodzili jeszcze redaktorzy - graficzny i techniczny. 
Treść wydawnictwa otwierał wiersz Władysława Broniewskiego: "Niewidomy". Omawiane były takie zagadnienia, jak: konieczność i zasady rehabilitacji inwalidów wzroku, zatrudnienie niewidomych, wypoczynek i lecznictwo, współpraca Związku z analogicznymi organizacjami za granicą, problemy szkolnictwa specjalnego. Zamieszczono również adresy i telefony spółdzielni niewidomych, okręgów PZN, szkół specjalnych oraz innych instytucji. Teksty artykułów uzupełniło kilkadziesiąt fotografii ilustrujących działalność niewidomych. Broszura wydana w nakładzie 3000 egzemplarzy, trafiła do rad narodowych wszystkich szczebli, przychodni i szpitali okulistycznych oraz innych placówek i organizacji mających istotny wpływ na życie społeczne. Było to moje pierwsze przedsięwzięcie tego typu i chcąc, aby wypadło jak najlepiej, poświęciłem mu dużo czasu, starań i energii. Zdobyłem przy tym sporo doświadczeń, które później przy opracowywaniu większych form wydawniczych bardzo mi się przydały. 
Pierwsza książka pod moją redakcją ukazała się na początku lat 70. W tamtym czasie, prawie każdego roku w "Pochodni" ogłaszane były konkursy na różne tematy. Czytelnicy lubili tę formę aktywności kulturalnej i chętnie uczestniczyli w konkursowych imprezach, zwłaszcza że i nagrody - pieniężne i rzeczowe - stanowiły skuteczny doping. W 1973 roku tytuł konkursu brzmiał: "Poczucie własnej wartości". Temat ten doskonale wpisał się w zainteresowania i osobiste przeżycia czytelników. 
Nadeszło kilkadziesiąt ciekawych prac. Uczestnicy konkursu szczerze opowiadali w nich o swych dramatach związanych z utratą wzroku i jak potem z pełnym samozaparcia mozołem poszukiwali nowego miejsca w społeczeństwie, jakie musieli znosić upokorzenia i pokonywać przeszkody, aby na nowo odzyskać ludzką godność. 
Z nadesłanych prac wybrałem ponad dwadzieścia najlepszych, udoskonaliłem je stylistycznie i opracowałem redakcyjnie, napisałem wstęp i nadałem im formę książkową. Wtedy nawiązałem kontakt z kierownictwem wydawnictwa "Iskry" w Warszawie i zaniosłem projektowaną książkę. Od razu przyjęto ją do druku. 
Dziś już nie pamiętam dokładnie, jaki chciałem jej dać tytuł, zdaje mi się, że brzmiał on: "A jednak zwyciężyli ", ale pani prowadząca w wydawnictwie książkę, uparła się, aby zatytułować ją - "Ciemność przezwyciężona" i do końca nie ustąpiła. Ta ciemność mocno wpisywała się w tradycyjne widzenie sprawy. I tak już zostało. 
Książka wyszła w nakładzie 5400 egzemplarzy i na początku 1974 roku rozesłana została do księgarni. Cieszyła się dużą poczytnością. Po kilku miesiącach znikła z księgarskich półek. Kierownictwo stowarzyszenia "Larix" w Warszawie zgodziło się udostępnić książkę na facebooku w kodzie Czytaka. Cieszę się, że prawie po czterdziestu latach znowu stała się dostępna dla niewidomych i słabowidzących. 
W 2001 roku wyszła moja praca monograficzna pt.: "Ręce, które widzą". Jest to historia jednej z warszawskich spółdzielni: "Nowa Praca Niewidomych", o profilu artystycznym, od początku jej istnienia, czyli od 1956 do dwutysięcznego roku. Ukazane są dzieje zakładu oraz ludzi, którzy go tworzyli, oddawali mu swoje serca i umysły. Książka wyszła w druku zwykłym i w kodzie Czytaka. Zawiera również kilkadziesiąt ilustracji. W jej końcowej części znajdują się notki biograficzne ludzi, którzy na kartach dzieła wystąpili i to jest dodatkowa wartość tej niezwykłej monografii. 
Latem 1996 roku, Zarząd Główny PZN, chcąc uczcić 50. rocznicę utworzenia ogólnokrajowej organizacji - Związku Pracowników Niewidomych RP - zorganizował w Jachrance koło Warszawy ośmiodniową naradę dla starszych działaczy, którzy nie tylko pamiętali minione wydarzenia, ale aktywnie uczestniczyli w tworzeniu godnych warunków życia niewidomych w Polsce. Ich wypowiedzi obejmujące najważniejsze nurty działalności dla dobra ludzi, którzy muszą żyć bez światła, stanowią kanwę książki: "Historia na żywo". Praca wyszła w druku w 2008 roku. 
Starałem się ukazać w niej nie tylko fakty stanowiące fundament naszych osiągnięć, ale i satysfakcję, nadzieję i pragnienia uczestników narady. Wielu spośród nich odeszło już na drugi brzeg. 
W latach 2009 - 2010 wyszły dwa wydania książkowe pod moją redakcją, pierwsze - "Oni torowali drogi", drugie - "Widzący niewidomym". Pierwszą książkę wydał Zarząd Główny PZN, natomiast drugą - Zarząd Fundacji Polskich Niewidomych i Słabowidzących "Trakt". Obydwie pozycje mają podobny charakter. 
W dwutomowej książce: "Oni torowali drogi" znajduje się jedenaście esejów biograficznych wybitnych ludzi, którzy rozwijali działalność służącą sprawie niewidomych na przestrzeni 150 lat. 
Są tam przedstawione sylwetki między innymi: ks. Jakuba Falkowskiego - twórcy pierwszych szkół dla dzieci niesłyszących i niewidomych w Polsce, Józefa Buczkowskiego - twórcy ośrodka rehabilitacji w Bydgoszczy, Modesta Sękowskiego - wybitnego niewidomego działacza w skali ogólnopolskiej i innych zasłużonych pionierów. 
W książce drugiej - również znajduje się kilkanaście sylwetek, ale wyłącznie ludzi widzących, na przykład - Wandy Szuman z Torunia - twórczyni koncepcji rehabilitacji niepełnosprawnych poprzez sztukę, Marii Urbanowej - założycielki szkoły masażu w Krakowie i długoletniej jej dyrektorki, ojca Brunona Pawłowicza - krajowego duszpasterza niewidomych, wojewody górnośląskiego w latach 1945 - 1975 i członka Rady Państwa, wielkiego przyjaciela niewidomych - Jerzego Ziętka i kilkunastu innych osób. Pierwsza pozycja wyszła w druku zwykłym, powiększonym, natomiast druga w druku powiększonym i na płytach CD, ale może w krótkim czasie przeniesione zostaną również na elektroniczne nośniki pamięci, a wtedy byłyby dostępne dla wielotysięcznej grupy ludzi niepełnosprawnych mających odtwarzacze w formatach Daisy, MP3 lub Czytaka. 
W 2003 roku powstało Stowarzyszenie Pomocy Osobom Niepełnosprawnym "Larix" im. Henryka Ruszczyca, z siedzibą w Warszawie. Jednym z kierunków jego działalności jest udostępnianie niepełnosprawnym wzrokowo książek beletrystycznych i popularnonaukowych, czyli kopiowanie ich w formatach dostępnych niewidomym i niedowidzącym na cyfrowych kartach pamięci. Latem 2011 roku, Stowarzyszenie "Larix" przyjęło ode mnie do nagrania w kodzie Czytaka książkę pt: "Henryk Ruszczyc we wspomnieniach". 
Henryk Ruszczyc to jedna z głównych postaci kształtujących charakter i oblicze ośrodka dla niewidomych dzieci w Laskach koło Warszawy. W okresie powojennym, gdy był zatrudniony w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej, stworzył cały gmach nauki i praktyki zatrudniania inwalidów. Można bez obawy o przesadę powiedzieć, że to właśnie on otworzył przed inwalidami wzrokowymi bramy fabryk i innych zakładów pracy. Jest jednym z najwybitniejszych twórców dziedziny nauki pod nazwą: rehabilitacja zawodowa. 
Książka poświęcona jego życiu składa się z blisko dwustu wypowiedzi ludzi, którzy nadesłali swe wspomnienia po śmierci Ruszczyca w 1973 roku. Wspomnienia te pod koniec lat 70. zostały nagrane na taśmie magnetofonowej i przekazane do niektórych bibliotek. Teraz, na prośbę kierownictwa "Larixu" opracowałem je stylistycznie i redakcyjnie, wzbogaciłem o artykuły publicystyczne poświęcone życiu Henryka Ruszczyca i w formie książkowej oddałem do opublikowania na kartach pamięci. 
Na dysku komputerowym mam jeszcze kilka ważnych dla mnie pozycji książkowych, które dotychczas nie zostały wydane. Należy do nich roboczo nazwana: Wikipedia Tyflologiczna, zawierająca kilkaset biografii prasowych ludzi widzących i niewidomych mających znaczne zasługi w pracy społecznej lub zawodowej dla inwalidów narządu wzroku. Każda biografia składa się z artykułów prasowych publikowanych na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Wszystkie podzielone są na następujące działy: Działacze społeczni, Kultura, Muzycy, Nauczyciele, Naukowcy. Każdy z tych działów dzieli się na dwie części: ludzi działających i nieżyjących. Całość opatrzona jest moim wstępem autorskim. Trwają starania, aby Wikipedia Tyflologiczna znalazła się na jednym z portali internetowych. Dotychczas skorzystało z niej wielu młodych ludzi piszących prace magisterskie na tematy związane z niepełnosprawnością. 
Druga pozycja, do której jestem przywiązany, nazwana jest roboczo: kalendarz historyczno-kulturalny. Jest to zbiór dat i faktów od czasów najdawniejszych do 2012 roku. Narodziny wydawnictwa przypadają na 1995 rok, a zaczęło się od konkretnych potrzeb. 
Zdarzało się wielokrotnie, że gdy pracowałem nad jakimś artykułem, potrzebna mi była data wydarzenia lub opis faktu. Musiałem wtedy szukać wiadomości po różnych dostępnych mi źródłach i nie zawsze ją znajdowałem. Właśnie dlatego, czytając czasopisma lub książkę, wynotowywałem niektóre fakty, które mogły mi się przydać w dziennikarskiej profesji. Z biegiem lat rozrastał się mój kalendarz historyczny. Po dwudziestu latach notatek, pozycja ta urosła do kilkuset stron. 
W dawniejszych programach radiowych często znajdowały się informacje o minionych wydarzeniach ujętych w konkretne daty. Z nich także czasem korzystałem. Teraz jest tak, że na każdy dzień w roku mam u siebie kilka opisów wydarzeń. Ta praca przynosi mi oczekiwane rezultaty. Cała sprawa ma jeszcze dodatkowe aspekty. Przy tworzeniu kalendarza mocno pogłębiłem i utrwaliłem swą wiedzę historyczną, a jako że ta dziedzina wiedzy od zawsze mnie szczególnie przyciągała i zainteresowanie nią nie maleje, często zaglądam do utrwalonej w piśmie mojej pasji. 
Dużą pozycję stanowią napisane przeze mnie i opublikowane artykuły od 1954 roku, a więc od zawodowego zaangażowania się w dziennikarstwo. Kosztowało mnie to niemało trudu i pieniędzy, gdyż publikacje te musiały być przepisane z wydawnictw, które wyszły w druku zwykłym, w okresie kiedy o komputerach nawet nikt nie marzył. Są to głównie artykuły, które ukazały się w "Pochodni". Do większości innych wydawnictw dotychczas nie udało mi się dotrzeć. 
W publikacjach prasowych mojego autorstwa przeniesionych ze zwykłego druku do komputerowej przestrzeni, a jest ich około tysiąca, opowiedziana jest duża część życia niewidomych w powojennej Polsce, wplecionych w historię naszej ojczyzny. Stanowią więc istotny obszar naszych dziejów. 
Za swą pracę zawodową i działalność na rzecz ludzi niepełnosprawnych, na przestrzeni lat, otrzymałem sporo odznaczeń państwowych i społecznych. Oto niektóre z nich: 
Złoty Krzyż Zasługi 1968 rok 
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski 1978 rok. 
Zasłużony Działacz Kultury 1970 rok 
Złota Honorowa Odznaka Polskiego Związku Niewidomych 
Złota Odznaka Związku Ociemniałych Żołnierzy RP 
Złota Odznaka Towarzystwa do Walki z Kalectwem 
Złota Odznaka za Zasługi dla Śląska 
Nagroda kpt. Jana Silhana 
Brązowy Medal za Obronność Kraju (za popularyzację na łamach prasy problematyki wojskowej i patriotycznej) 
Medal - Dwanaście Wieków Gniezna 
Medal 30-lecie Duszpasterstwa Niewidomych w Polsce 
Złota Odznaka za Zasługi dla Warszawy (Syrenka) 
W latach 1970-1988 otrzymałem Odznaki za Zasługi w następujących województwach: Bydgoszcz, Bielsko-Biała, Poznań, Płock, Włocławek. 
W 2012 otrzymałem najwyższe odznaczenie PZN - Honorowy Członek Polskiego Związku Niewidomych. 
O mojej pracy zawodowej i społecznej ukazało się w prasie polskiej, nie tylko środowiskowej, sporo artykułów i wywiadów, w których miałem możliwość przedstawienia swych poglądów na różne ważne zagadnienia. Na zakończenie mojej pracy etatowej, artykuł o szerszym spojrzeniu na moją osobę, napisała mgr Danuta Tomerska, która w kierownictwie wydawnictw współpracowała ze mną przez ponad 40 lat. Miała więc możliwość poznania mnie w różnych sytuacjach i okolicznościach. Jej wypowiedzią chciałbym zakończyć opowieść o bardzo istotnej części mojego życia - pozycja 1.3. . 
Warszawa 22 lipca 2012 
 
aaa 
1.3. Czas wywołany z pamięci 
Danuta Tomerska 
 
 Źródło: "Pochodnia" wrzesień 2002 r. 
 
Już w pierwszych dniach swojej pracy w redakcji nieperiodyków PZN dowiedziałam się, że na dziennikarstwie w Uniwersytecie Warszawskim studiuje bardzo zdolny chłopiec, Józef Szczurek. Przyszedł do nas kiedyś redaktor naczelny Jan Marynowski i powiedział: - Odwiedził mnie pan Szczurek i pokazał swój indeks. Same piątki i czwórki. Niesamowite! Wkrótce skończy studia i będzie u nas pracował. 
Józef Szczurek urodził się w Sławkowie, w województwie katowickim. Jego dzieciństwo - jak sam wyznał - było trudne. Ojciec przez wiele lat nie miał pracy, chwytał dorywczo zajęcia sezonowe, aby utrzymać siedmioosobową rodzinę. Mimo niedostatku dom rodzinny był ważnym punktem w życiu Józka, miejscem trwałych wartości, które nauczono go cenić, jak życzliwość dla ludzi, tolerancja, tradycja. 
W wieku 10. lat, w 1938 r., Józef stracił wzrok. Już po wojnie podjął naukę w Laskach. Tam ukończył szkołę podstawową i zdobył zawód na kursie masażu. Tam również zetknął się z brajlowską "Pochodnią", a czytając ją pomyślał, że redagowanie czasopisma musi być niezwykle ciekawe. Może już wtedy chłopiec podjął decyzję, kim będzie w przyszłości? 
Następnie rozpoczął pracę masażysty w katowickim szpitalu, uczęszczając jednocześnie do liceum ogólnokształcącego dla pracujących. Nauka nie sprawiała mu trudności, a jego szkolne wypracowania z polskiego nauczyciele odczytywali na głos, jako wzorowe. Maturę otrzymał w 1954 r. z tytułem przewodnika nauki. Należał do najlepszych nie tylko w swojej szkole, ale w całym województwie. 
Po maturze zdecydował się zdawać na Wydział Dziennikarski Uniwersytetu Warszawskiego. Trudno tam było się dostać. Startowało 2000 kandydatów na 200 miejsc. Józek zdał i został przyjęty. Studia wydały mu się niezwykle interesujące. Miał świetnych wykładowców, a zajęcia z publicystyki prowadził sam Stanisław Cat - Mackiewicz. Na uczelni otrzymywał Józek stypendium premiowe, przyznawane studentom, którzy w indeksie nie mieli żadnej trójki, a na ostatnim roku - jeszcze wyższe - stypendium naukowe. 
"Być najlepszym" - stało się dewizą życiową młodego Józefa Szczurka. Wiedział, że zarówno w liceum katowickim, jak i na Wydziale Dziennikarskim w Warszawie był pierwszym niewidomym, który tam uczył się i studiował. To on właśnie przecierał szlaki i otwierał drogę innym młodym inwalidom wzroku. Od jego postawy i wyników w nauce zależeć będzie, jak wyboista lub jak gładka i szeroka będzie ta droga. 
Po pierwszym roku studiów Józek został wezwany do dziekana, prof. Halperra. Wszyscy byli zaskoczeni. - Wezwałem pana, aby go przeprosić - powiedział profesor - bo kiedy przyjmowaliśmy pana na studia, ja miałem poważne obawy, czy pan sobie tu poradzi. Za te moje wątpliwości i niewiarę chcę dziś pana serdecznie przeprosić. 
W sierpniu 1958 r., po ukończeniu studiów, Józef Szczurek przybył do "Pochodni" i od razu został szefem tej redakcji. I wtedy poznałam go osobiście. Wydał mi się człowiekiem bezpośrednim, bezpretensjonalnym, pełnym ciepła, życzliwości i optymizmu. Miał łagodne rysy twarzy i było w niej coś, co budziło zaufanie. Potem spostrzegłam, że jest człowiekiem wrażliwym i łatwo go zranić, ale nigdy tego nie uzewnętrzniał. Bardzo szybko zaprzyjaźniliśmy się i ta przyjaźń trwa do dziś. Zawsze mogłam na niego liczyć. Ilekroć spotkała mnie jakaś przykrość, utarczka z dyrektorem, niepowodzenie w pracy - udawałam się do redakcji "Pochodni" na rozmowę z Józkiem. Pełna zacietrzewienia i pretensji do całego świata, przedstawiałam mu swoje racje, a wtedy on, powoli, głosem spokojnym, niemal flegmatycznym ukazywał realną ocenę zdarzeń. Uspokajał, tłumaczył i działał jak balsam. Powiedziałam mu kiedyś: - Ty działasz tak kojąco, że chętnie potrzymałabym cię za rękę w godzinie mojej śmierci. 
Jedną z cenniejszych cech charakteru redaktora Szczurka jest to, że poświęca ludziom, z którymi rozmawia, całą swoją uwagę i wydaje się szczerze zainteresowany tym, co mają mu do powiedzenia. Po prostu - umie słuchać. A to jest rzadkie zjawisko w naszych czasach. Dlatego miał wielu przyjaciół. W środowisku niewidomych był człowiekiem znanym i lubianym. Garnęli się do niego ludzie z terenu. W dniach obrad prezydium czy plenum ZG PZN, które kiedyś odbywały się przeważnie w Warszawie, tłoczno było w redakcji "Pochodni", bo niemal każdy z działaczy miał jakąś sprawę do redaktora. A w redakcji "Pochodni" zawsze panowała przemiła atmosfera. I tak zostało do dziś. 
Kiedy Józef Szczurek rozpoczynał pracę w "Pochodni", spełniał wszystkie warunki profesjonalnego dziennikarza z dobrym przygotowaniem fachowym. Od razu też wprowadził w swoim czasopiśmie pewne zmiany, zastępując przedruki materiałami oryginalnymi o życiu i problemach inwalidów wzroku. Autorami mieli być niewidomi korespondenci terenowi. Z korespondentami "Pochodni" różnie bywało. Obok miernot pojawiali się też wielce utalentowani. Sam redaktor naczelny często wyjeżdżał w teren, szukać ciekawych tematów. Na początku red, Szczurek pracował sam z widzącą lektorką, później, wraz z rozwojem czasopism (powstanie wersji czarnodrukowej i dźwiękowej, wprowadzenie nowych technik drukarskich) powstał kilkuosobowy zespół redakcyjny. Józef Szczurek był szefem łagodnym, ludzkim. Pochylał się nad każdym istotnym problemem swoich pracowników i posiadał umiejętność łagodzenia napięć. Był skłonny do kompromisu, daleki od apodyktyczności. 
Nie sposób tu nie wspomnieć o niezliczonych przygodach Józka, które w naszych redakcjach zdobyły już ustaloną sławę. Wyliczanie ich wszystkich przekracza ramy tego artykułu. Wymienię tylko jedną, dość charakterystyczną. 
Kiedyś Józek zatrzymał międzynarodowy pociąg, bo chciał otworzyć okno i przez pomyłkę chwycił za hamulec. 
Wszystkie przygody redaktora nabierają specjalnego kolorytu, gdy on sam zabarwia je swoim własnym przezabawnym komentarzem. Bo Józek posiada niesamowite poczucie humoru, często na własny temat. Jego postawa intelektualna sprzyja dostrzeganiu stron komicznych w ludziach, sytuacjach, zdarzeniach. Potrafi wychwycić wszystkie śmieszne potknięcia swoje i cudze i ze zwykłej sytuacji życiowej stworzyć sytuację komiczną. W jego humorystycznych opowieściach zawsze jest coś z jego własnej biografii. Bo on potrafi się śmiać z samego siebie. 
Jak każdy człowiek, miał Józek w swoim życiu i wzloty, i upadki. Los nie szczędził mu trudnych doświadczeń. Ożenił się w młodym wieku, jeszcze w czasie studiów, ale to małżeństwo rozpadło się w końcu lat siedemdziesiątych. Wkrótce ożenił się po raz drugi. Ma troje dzieci. Córka Anna, z pierwszego małżeństwa, jest osobą dorosłą i samodzielną. Synowie z drugiego małżeństwa - to starszy Radosław i młodszy Mikołaj. Obaj są uczniami szkół średnich. 
W 1994 r. Józef Szczurek przestał być redaktorem naczelnym "Pochodni". Powodem tej decyzji był nie tylko wiek redaktora, ale pewne konflikty z ówczesnymi władzami Związku, którym nie przypadły do gustu krytyczne artykuły w "Pochodni" oraz nieakceptowanie wielu posunięć PZN-owskiego establishmentu. 
Po 36 latach panowania w "Pochodni", Józef Szczurek przekazał władzę red. Grażynie Wojtkiewicz. Ale z tej redakcji nie odszedł, pracuje tam do dziś, obecnie na układzie umowy o dzieło. Zajmuje się korespondencją, adiustuje niektóre artykuły i pisze własne. 
Właśnie w sierpniu mija 44 lata jego pracy w redakcji "Pochodni". Ta magiczna cyfra zainspirowała mnie do napisania tego jubileuszowego reportażu. 
W dorobku dziennikarskim Józefa Szczurka jest niezliczona ilość artykułów publicystycznych, reportaży, felietonów, sprawozdań, wywiadów, drukowanych na łamach "Pochodni", "Niewidomego Spółdzielcy", "Naszego Świata" i innych czasopism. Jego artykuły, opisujące PZN-owską rzeczywistość owych czasów, mają dziś walor dokumentalny. 
Oprócz utworów publicystycznych Józef Szczurek opracował i wstępem zaopatrzył prace konkursowe czytelników "Pochodni" na temat: "Poczucie własnej wartości", które w formie książki zatytułowanej "Ciemność przezwyciężona" ukazały się w 1974 r. nakładem wydawnictwa "Iskry". Jest on również autorem książki "Ręce, które widzą". To krótki zarys historii spółdzielni "Nowa Praca Niewidomych". 
Oprócz pracy zawodowej, Józek poświęca swój czas na czytanie książek, słuchanie poezji i muzyki poważnej. Kiedyś pasjonował się turystyką. Lubił chodzić po górach, ale w drugiej połowie lat 90. zaczęła się ujawniać choroba stawowo - zwyrodnieniowa. Ograniczyło to jego swobodę poruszania się. Ma poważne problemy z chodzeniem, utyka na jedną nogę. 
Jerzy Waldorff, który przez ostatnie lata swego życia nie mógł już chodzić, tak mówił: - "Jeżeli chodzi o starość, to Pan Bóg ma do wyboru dwie możliwości - albo cię trzepnie po głowie, albo po nogach. Mnie na szczęście po nogach, za co jestem dozgonnie wdzięczny". 
I tak samo jest z Józkiem. Mimo upływu lat jest on nadal pogodny, wesoły, dowcipny. Odznacza się dobrą pamięcią, wykazuje wiele hartu ducha, spokoju i wytrwałości. A jego uśmiechnięta twarz emanuje ciepłem i jest prawie pozbawiona zmarszczek. 
Kończąc swoją opowieść o redaktorze "Pochodni", zdaję sobie sprawę, że to, co napisałam, nie jest prawdą do końca. Bo żaden człowiek nie jest tak jednoznaczny. Józef Szczurek to postać nie na krótki reportaż, to życiorys na grubszą książkę. 
Nie pamiętam już, kto to napisał, że: "Szarość naszych czasów polega na tym, że ludzi na świecie coraz więcej, a ciekawych, charakterystycznych typów, coraz mniej. Gdzieś to poginęło". A ja myślę, że takim ciekawym, nietuzinkowym typem jest redaktor Józef Szczurek. Powiem więcej. Należy on do grona tych ludzi, o których mówi się, że są instytucjami. 
 
 aaa 
1.4. O ZWYKŁYCH I NIEZWYKŁYCH CZYNNOŚCIACH 
Klucze - otwieranie drzwi 
Grażyna Machura 
 
Źródło: "Biuletyn Informacyjny" lipiec 2000 r. 
 
"Dom mój - twierdza moja" - każdy z nas zabezpiecza się przed nieproszonymi "gośćmi". W wyniku tego do drzwi mieszkania przybywa kolejny zamek, a w torbie kolejny klucz. Oprócz kluczy do mieszkania mamy klucze do skrzynki pocztowej, piwnicy, furtki na działce czy do nesesera. Często nie różnią się one zbytnio między sobą. Dlatego nie zawsze wiemy, którym otwieramy górny zamek, a którym drzwi do piwnicy. Poza tym klucz trzeba jeszcze prawidłowo włożyć do zamka. 
Najpierw posegregujmy klucze na te niezbędne na co dzień i te, które używamy rzadziej. Pierwsze nosimy w torebce czy kieszeni. Drugie odpowiednio oznakowane (kolorowym breloczkiem) powinny wisieć w stałym miejscu. Okaże się, że liczba kluczy noszonych zmniejszy się do kilku - będzie je łatwiej rozróżniać. 
Kolorowe breloczki są jednym z udogodnień w rozpoznawaniu kluczy. Zamiast nich mogą być kolorowe recepturki zaczepione do poszczególnych kluczy lub kolorowe wstążki czy spinacze, a całość spięta breloczkiem na kółku. Dla oznakowania strony, którą wkładamy klucz może posłużyć przyklejony plaster, kropelka lakieru do paznokci lub wypukła farba (można ją kupić w sklepie dla plastyków) i wiele innych sposobów w zależności od fantazji właściciela. Tak przygotowane klucze łatwiej będzie odróżniać. 
Dziurkę od klucza lokalizujemy palcem jednej ręki, a drugą wkładamy do niej odpowiednio skierowany klucz. Dobrze jest mieć też latarkę kieszonkową, żeby nie zaskoczyła nas ciemna klatka schodowa. Ta sama sytuacja może nas spotkać przed klatką, gdy będziemy chcieli nacisnąć domofon, a nie będzie dostatecznego oświetlenia. Latarka na pewno będzie pomocna. Będąc tak przygotowanym, szybko pokonamy wszystkie zamki i będziemy mogli wyprowadzić psa, który od kilku godzin nie był na spacerze. 
W tym przypadku, podobnie jak w wielu innych, ważne jest zastanowienie się nad możliwościami pokonania lub złagodzenia trudności. A to w każdej sytuacji jest możliwe. 
 
aaa 
2. OKULISTYKA, UDOGODNIENIA, SPRZĘT I POMOCE REHABILITACYJNE 
 
aaa 
2.1. Katowice: wszczepienie bioanalogicznej soczewki pozwoli kierowcy zachować pracę 
 
 Źródło: PAP/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania: 2012-12-19 
 
Operację zaćmy z wszczepieniem bioanalogicznej soczewki przeprowadzili z powodzeniem lekarze w Szpitalu Klinicznym nr 5 w Katowicach. Dzięki temu 59-letni kierowca zawodowy będzie mógł nadal pracować. 
O tym, że praktycznie nie widzi na jedno oko z powodu zaawansowanej zaćmy, Andrzej Niedźwiedź, kierowca ciężarówki, dowiedział się podczas badań okresowych. Lekarz ocenił, że w tym stanie nie może być dopuszczony do pracy. 
Wzrok i pracę uratowali mu specjaliści z cenionej katowickiej kliniki okulistycznej - Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr 5 Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. Tam przeszedł operację zaćmy, która polega na usunięciu zmętniałej soczewki pacjenta i zastąpieniu jej sztuczną. 
Katowiccy specjaliści wszczepili mu nowoczesną, dedykowaną pacjentom w tym wieku soczewkę bioanalogiczną, czyli o budowie i funkcjach bardzo zbliżonych do naturalnej. Dodatkowo jest ona zbudowana z hydrożelu o dużej zawartości wody, dzięki czemu potrafi dostosować swój kształt do torebki soczewki własnej pacjenta, bardzo silnie do niej przylegając, co zapobiega późniejszym powikłaniom. 
- Standardowe soczewki wszczepiane do oka pozwalają na skorygowanie jednej odległości - pacjent albo widzi do dali, albo do bliży. Wyboru dokonujemy w zależności od tego, jaki zawód wykonuje dana osoba. W przypadku kierowcy bardzo ważne jest widzenie i do dali i do bliży, dlatego soczewki bioanalogiczne, które przywracają naturalną akomodację, były szczególnie wskazane dla tego właśnie chorego - wyjaśniła wicedyrektor ds. lecznictwa katowickiej kliniki dr Ewa Mrukwa-Kominek. 
Soczewki akomodacyjne są bardzo korzystne kierowców - nie powodują ograniczeń w prowadzeniu samochodu wieczorem, podczas gdy przy soczewkach innego rodzaju może się to okazać niemożliwe. 
Jak zapewniła dr Mrukwa-Kominek, pacjent już po kilku tygodniach od wszczepienia soczewki do drugiego oka (zabiegi przeprowadza się symetrycznie) będzie mógł wrócić do pracy. 
Kolejni pacjenci będą mieli wszczepiane soczewki bioanalogiczne po Nowym Roku. Katowicka klinika dysponuje jeszcze 9 kompletami, uzyskanymi dzięki udziałowi w wieloośrodkowym programie naukowym. Zakup kolejnych stoi pod znakiem zapytania, są bowiem od 10 do 15 razy droższe od standardowych, a NFZ stosuje jednolitą wycenę operacji zaćmy, bez względu na rodzaj zastosowanej podczas zabiegu soczewki. 
- Te soczewki są już popularne w Europie, wszczepiane w kilkunastu krajach, w tym w Czechach. Są droższe, ale zapewniają ogromne korzyści dla pacjenta. Jeżeli chcemy się przesiąść z malucha do mercedesa, zrozumiałe, że koszt jest większy - podkreśliła dr Mrukwa-Kominek. 
 
 aaa 
2.2. Polskie badania nad światłem zmieniają okulistykę, kardiologię, onkologię 
 Okulistyka 
 
Źródło: PAP - Nauka w Polsce/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania: 2012-12-11 
 
Kierunek badań współczesnej okulistyki zmieniła możliwość bezbolesnego diagnozowania i analizy zmian chorobowych oka w doskonałej rozdzielczości. To właśnie wkład w dziedzinę tomografii optycznej, jaki wniósł prof. Maciej Wojtkowski z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. 
Uczony otrzymał w tym roku Nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej w obszarze nauk matematyczno-fizycznych i inżynierskich. W rozmowie z PAP laureat "polskiego Nobla" mówi o poszukiwaniu nieznanych własności światła i poszukiwaniu sposobów zapanowania nad tym zjawiskiem fizycznym, czyli o łączeniu badań podstawowych i stosowanych. 
Prof. Maciej Wojtkowski opracował i wprowadził do praktyki okulistycznej metody tomografii optycznej z detekcją fourierowską. Pozwalają one na nieinwazyjną i błyskawiczną obserwację zmian chorobowych siatkówki, np. jaskry, zwyrodnienia plamki, otworów w plamce, odklejenia siatkówki. Mogą być także zastosowane do badań struktur komórek innych narządów. Trwają prace nad komercjalizacją tej technologii w kardiologii i endoskopowej diagnostyce nowotworów. 
Jak tłumaczy uczony, rozwijane przez jego zespół metody obrazowania biomedycznego umożliwiają nieinwazyjną obserwację narządów, układów tkankowych i komórkowych w organizmach ludzkich lub zwierzęcych. Obok badań o charakterze aplikacyjnym profesor prowadzi fundamentalne prace, poszukując nowych możliwości, jakie daje światło. Rozumiejąc prawidła współczesnej optyki i w oparciu o technologię, jaka jest dostępna, bada złożony charakter światła, aby jak najlepiej wykorzystać jego własności w obrazowaniu struktur biologicznych - tak, aby to zrobić jak najmniej inwazyjnie, czyli wyrządzić jak najmniej szkody. 
W kardiologii, jak wskazuje uczony, można wykorzystać te metody do zabiegu wszczepienia stentów i do obserwowania naczyń krwionośnych. Profesor zaznacza, że metody do zastosowania w kardiologii są dynamicznie rozwijane na świecie, w Polsce jednak pojawiały się trudności techniczne, głównie natury finansowej. Badania takie rozwijają głównie bogate, duże firmy amerykańskie, niemniej jednak pierwsze instrumenty pojawiły się już na rynku. 
Nie ulega jednak wątpliwości, że metoda wypracowana przez Macieja Wojtkowskiego dla okulistyki wywarła ogromny wpływ na rozwój procedur klinicznych, na komfort pacjentów i jakość danych dostępnych lekarzom na całym świecie. 
Radykalnie poprawiła szybkość i rozdzielczość analizy do poziomu niemożliwego do uzyskania wcześniej w warunkach klinicznych. W ciągu kilku lat od zaproponowania praktycznie wyparła wcześniejszą technologię diagnostyki stanów chorobowych siatkówki. Stała się podstawą dla produkcji aparatury medycznej o wartości 1 mld dolarów w Stanach Zjednoczonych i kolejnego 1 mld dolarów w innych krajach. 
Tomografy optyczne oparte na tej technologii produkowane są także w Zawierciu i używane w klinikach w całej Polsce oraz sprzedawane na całym świecie. 
Więcej: www.naukawpolsce.pap.pl 

 2.3. Polscy okuliści wrócili z misji na Syberii 
 
Źródło: PAP/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania 2012-12-23 
 
Grupa polskich okulistów i optometrystów powróciła z wyprawy do wsi Wierszyna na Syberii (Rosja). Podróżnicy zawieźli potomkom polskich zesłańców i osadników kilkaset par okularów oraz prezenty świąteczne. 
- Akcja Okulary dla Wierszyny to przedsięwzięcie mające na celu pomoc rodakom na Syberii, które udało się zrealizować spontanicznie, bez przydzielonych na ten cel subwencji. Dzięki zaangażowaniu i szczodrości wielu ludzi, a także firm, zebraliśmy kilkaset nowych i używanych okularów, które po analizie zostały powtórnie zaadoptowane - poinformował Romuald Koperski, podróżnik i inicjator wyprawy na Syberię. 
W grupie, która wyruszyła na początku grudnia do Wierszyny byli, obok Koperskiego, m.in. okulista i dwóch optometrystów. Celem podróży była leżąca 130 kilometrów na północny wschód od Irkucka wieś Wierszyna, zamieszkała przez potomków polskich emigrantów, którzy przybyli na Syberię ponad 100 lat temu. 
Jak zaznaczył Romuald Koperski, mieszkańcy tej osady stanowią ewenement wśród innych skupisk polonijnych. 
- Wyróżnia ich fakt, iż do dziś zachowali mowę polską, wraz ze swym dialektem, czyniąc tym samym wieś Wierszynę, małą Polską wśród rozległych terenów Syberii - dodał. 
Uczestnicy wyprawy zabrali ze sobą podstawowy niezbędny sprzęt do badań okulistycznych, a w Irkucku wypożyczyli dodatkowo autorefraktometr - urządzenie do komputerowego badania ostrości wzroku. Spodziewali się zastać na miejscu wielu potrzebujących pomocy okulistycznej, gdyż jak się przekonał Koperski podczas wcześniejszej wizyty we wsi, wśród kilkuset mieszkańców krążyło zaledwie kilka par okularów, które mieszkańcy wzajemnie sobie pożyczali. 
Już pierwszego dnia przybysze z Polski zbadali i wyposażyli w okulary ponad 80 osób, ale szybko okazało się, że pacjentów trzeba przyjmować przez całą dobę, gdyż chętnych stale przybywało. Wieść o okulistach rozniosła się tak szeroko, że w kolejce po pomoc ustawiali się także Rosjanie, Buriaci, Ukraińcy oraz przedstawiciele innych zamieszkujących Syberię narodowości. 
- W sumie, przez pięć dni przebadaliśmy prawie 300 osób, a dla wielu pacjentów odzyskanie wzroku dzięki nowym okularom było prawdziwym szokiem - wspominał pobyt na Syberii Maciej Karczewski, optometrysta z Torunia. W związku z wykrytą wadą wzroku wydano ok. 200 par okularów korekcyjnych, kilkadziesiąt leczniczych okularów słonecznych, a w 60 trudniejszych przypadkach zadecydowano, iż okulary zostaną wykonane w Polsce i możliwie szybko odesłane na Syberię.

 aaa 
2.4. Przejęli szpital i operują zaćmę. Chętnych setki 
 
 Źródło: http://poznan.gazeta.pl 
 Data opublikowania: 2012-12-17 
 
Koło miasteczka Darjeeling, słynącego na całym świecie z upraw herbaty, poznańscy okuliści uruchomili kilkudniową klinikę. Przywracali wzrok ubogim ludziom w Bengalu Zachodnim. 
Lekarze pojechali do Indii z misją medyczną w ramach charytatywnego projektu "Trzecie Oko". W ubiegłym roku byli w Trisuli w Nepalu i w Bakuli (także w Indiach). 
Tym razem operowali chorych z zaćmą w miejscowości Siliguri położonej u podnóża indyjskich Himalajów w Bengalu Zachodnim. Kilkadziesiąt kilometrów od miasteczka Darjeeling słynnego na całym świecie z upraw herbaty. 
Projekt działał od 6 do 8 grudnia w małym szpitalu przy świątyni Baby Loknath, hinduskiego guru, który otwierany jest dwa razy do roku na potrzeby akcji humanitarnych. W czasie trzech dni lekarze wykonali ponad 100 przywracających wzrok operacji zaćmy. 
- Leczyliśmy tak ubogich ludzi, że nie stać ich było na podstawowe leki i okulary - opowiadają. 
Misja miała charakter międzynarodowy. Wzięli w niej udział: dr Rafał Nowak, dr Piotr Kleina-Schmidt, dr Iwona Winiarczyk, dr John Wiler, a gospodarzami byli dr Bikas Bhattacharya i dr Janak Shah z Indii. 
 
 aaa 
2.5. Katowice: policyjny motocykl na dziecięcym oddziale okulistycznym 
 
Źródło: PAP/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania: 2012-12-06 
 
Szybki policyjny motocykl mogli obejrzeć w czwartek (6 grudnia - w Mikołajki) pacjenci dziecięcego oddziału okulistycznego w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym nr 5 Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Policjanci uczyli dzieci zasad bezpieczeństwa. 
- Dzieci i rodzice przeżywają stres związany z pobytem w szpitalu, a takie wydarzenie wywołuje uśmiech. To też ważne w leczeniu - ocenia ordynator okulistycznego oddziału dziecięcego prof. Maria Formińska-Kapuścik. 
Mali pacjenci wysłuchali pogadanki o bezpieczeństwie w ruchu drogowym i wzięli udział w zorganizowanym przez policjantów konkursie wiedzy na ten temat. 
- Dzieci bardzo dobrze odpowiadały na pytania. Mamy nadzieję, że będą np. przypominały rodzicom o zapinaniu pasów w samochodzie - mówili policjanci. 
 
 aaa 
2.6. Zrobotyzowany skaner czyta 250 stron w minutę 
Maciej Lewczuk 
 
Źródło: benchmark.pl 
Data opublikowania: 2012-11-23 
 
Zrobotyzowany skaner czyta 250 stron w minutę 
 
Wiele osób narzeka, że ważne dla nich książki nie występują w wersji elektronicznej. Zazwyczaj dotyczy to podręczników, a także literatury różnego typu. Pomocnym w przenoszeniu ich treści do wersji elektronicznej może być zrobotyzowany skaner BSF-Auto. 
BSF-Auto, to zrobotyzowany skaner opracowany przez naukowców japońskiego laboratorium Ishikawa Oku. Zastosowane rozwiązania pozwalają na skanowanie do 250 stron dowolnej książki w ciągu zaledwie 60 sekund. 
Rezultat taki uzyskano dzięki szybkim kamerom, które fotografują strony pod różnymi kątami, co pozwala uzyskać obraz 3D, a to sprawia, że ostatecznie otrzymamy ostry i pozbawiony zniekształceń obraz. Rozdzielczość takiego skanu wynosi 400 dpi. 
Za przewracanie stron odpowiada specjalnie opracowany system, dostosowany do różnego typu i wielkości książek, oraz rozmiaru i typu papieru, z jakiego są one wykonane. 
Urządzenie powinno cieszyć się powodzeniem, szczególnie w przypadku bibliotek mających w swoich zbiorach niewznawiane lub wręcz unikatowe pozycje. Dzięki cyfryzacji będą one dostępne dla większej ilości odbiorców. Do tej pory skanowanie tego typu woluminów było czasochłonne i kosztowne. 
Skaner ma być dostępny w sklepach już w 2013 roku. 
Źródło: thesun 
 
 aaa 
2.7. Dla osób niepełnosprawnych 
 
Źródło: www.bn.org.pl 
 
Gmach Biblioteki Narodowej jest przystosowany do potrzeb czytelników niepełnosprawnych: 
- wejścia dla czytelników na wózkach są specjalnie oznaczone, 
- wybudowano podjazdy zewnętrzne, 
- wejście dla czytelników nie ma progów, 
- dysponujemy windami przystosowanymi dla wózków inwalidzkich, 
- dostępne są toalety dla osób niepełnosprawnych, 
- w szatni znajdują się wózki inwalidzkie, z których można skorzystać w razie potrzeby, 
- wewnątrz budynku znajdują się pochylnie, po których mogą przejechać wózki. 
 
 Udostępnianie zbiorów osobom z dysfunkcjami wzroku i słuchu 
 
Czytelnikom niewidzącym i niesłyszącym Biblioteka Narodowa udostępnia sprzęt i oprogramowanie komputerowe umożliwiające korzystanie z książek, czasopism i innych publikacji na miejscu. Poręczne powiększalniki przenośne oraz stacjonarne o panoramicznych monitorach (22). do użytku osób słabo widzących uruchomiono zarówno w czytelniach głównego gmachu BN i w Pałacu Rzeczypospolitej. 
W czytelniach utworzono stanowiska komputerowe wyposażone w oprogramowanie udźwiękowiające i szybkie skanery. Osoby z niepełnosprawnościami mogą korzystać z wybranych książek, czasopism, dokumentów życia społecznego lub innych publikacji drukowanych w dostępnym formacie elektronicznym. 
Dla ułatwienia komunikowania się i dostępu do informacji osób z dysfunkcjami słuchu przy stanowiskach komputerowych w czytelniach zainstalowano specjalne urządzenia wspomagające - pętle indukcyjne. 
Projekt "Punkt Dostępu Osób Niepełnosprawnych do Zbiorów BN" jest dofinansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 
- Regulamin Punktu Dostępu Osób Niepełnosprawnych do Zbiorów Biblioteki Narodowej: 
 
http://www.bn.org.pl/o-bn/regulaminy/regulamin-punktu-dostepu-osob-niepelnosprawnych-do-zbiorow-biblioteki-narodowej 
 
Szczegółowych informacji o udogodnieniach dla czytelników niepełnosprawnych udzielają pracownicy Biblioteki na miejscu w punkcie informacyjnym oraz pod numerem tel.: 
(22) 608 23 30 
·	 
Kontakt 
e-mail: kontakt@bn.org.pl 
tel.: (22) 608 29 99 
 
 aaa 
2.8. Hewelianum bliżej osób niepełnosprawnych! 
Lucyna Rokitiańska 
 
Źródło: "Gazeta Wyborcza - Trójmiasto" 
Data opublikowania: 2012-12-04 
 
Już wkrótce w Centrum Hewelianum zostanie otwarta specjalna ekspozycja dedykowana osobom niepełnosprawnym! Dzięki niej spotkanie z historią Góry Gradowej będzie możliwe również dla osób, które nie mogą skorzystać z innej formy zwiedzania. Pierwsze efekty prac nad nową ekspozycją są już widoczne, lecz na jej oficjalne otwarcie trzeba będzie poczekać do połowy przyszłego roku. 
 
3 grudnia przypada Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych w 1992 roku. Coroczne obchody mają przybliżać społeczeństwu problemy osób niepełnosprawnych oraz przypominać o potrzebie dostosowywania standardów funkcjonowania życia społecznego właśnie do potrzeb tych osób. Jest to dzień, w którym szczególnie warto mówić o nowych realizacjach, inicjatywach i udogodnieniach, jakie cały czas powstają na terenie wielu polskich miast. 
W połowie 2013 roku w gdańskim centrum nauki osoby niewidome będą mogły "zobaczyć" portret Jana Heweliusza, podziwiać panoramę Gdańska lub poznać niezwykły teren Góry Gradowej wraz z jego burzliwą historią, a wszystko to za sprawą specjalnej aranżacji, którą zdeterminują przede wszystkim potrzeby osób niepełnosprawnych. 
Ideą ekspozycji zlokalizowanej w niedużym obiekcie - laboratorium amunicyjnym nr 3, jest prezentacja zabytkowych budynków Fortu Góry Gradowej będących częścią systemu fortyfikacji miejskich Gdańska. Wybrane budynki pokazane zostaną za pomocą makiet i płaskorzeźbionych panoram, ale również poprzez projekcje multimedialne oraz ścieżkę dźwiękową lektora. Celem wystawy jest stworzenie tzw. "pomieszczenia bez barier", gdzie historię miejsca będą mogły poznać także te osoby, których ograniczenia związane z niepełnosprawnością uniemożliwiają inną formę zwiedzania Góry Gradowej. "Hewelianum bez barier" pozwoli więc odkrywać to miejsce i pomoże osobom niepełnosprawnym, dzięki zmysłom wzroku, dotyku czy słuchu, "zobaczyć" to, co do tej pory pozostawało dla nich niedostępne. 
W chwili obecnej trwają przygotowania do otwarcia nowej ekspozycji, gdzie już dziś znajduje się sześć dotykowych makiet wykonanych z brązu. W pierwszej części obiektu - na wejściu do sali głównej - prezentowane są dwie makiety wiszące przedstawiające obiekt, w którym znajduje się ekspozycja - laboratorium amunicyjne nr 3. Na makietach oglądać możemy widok frontowy, czyli elewację oraz rzut całego pomieszczenia z rozmieszczeniem poszczególnych eksponatów. W osi wejścia znajduje się natomiast pełnoplastyczny portret patrona gdańskiego Centrum Hewelianum - Jana Heweliusza. W sali głównej dominującym akcentem jest stojąca makieta Fortu Góry Gradowej w skali 1:250, która w dalszej części prac nad ekspozycją zostanie uzupełniona efektownym oświetleniem górnym. Program iluminacji makiety zostanie zsynchronizowany z animowanym filmem oraz ścieżką dźwiękową lektora. 
Makieta będzie sterowana przy pomocy specjalnego panelu, przystosowanego dla osób niewidomych i słabowidzących. Prezentowane na wystawie filmy i animacje mają docelowo posiadać funkcję audiodeskrypcji, dzięki czemu w werbalny sposób będzie można przekazać wrażenia wizualne. Zostaną one także dostosowane do potrzeb osób niesłyszących. 
Dodatkowo w sali głównej wystawy zobaczyć można dwie makiety wiszące - widok z dwóch punktów widokowych na terenie Fortu Góry Gradowej. 
Wybór obiektu nie jest przypadkowy. Znajduje się on bowiem w centralnej części dawnego fortu, przy tzw. majdanie (głównym placu fortu), co znacznie ułatwia dostęp do ekspozycji osobom starszym i niepełnosprawnym ruchowo, dla których wycieczka szlakiem historycznym "Wehikuł Czasu - Człowiek i Pocisk" może okazać się zbyt trudna. 
 Ekspozycja w laboratorium amunicyjnym nr 3 jest realizowana w ramach projektu "Centrum Hewelianum. Budowa kompleksu edukacyjno - rekreacyjnego w Gdańsku. Etap IB", finansowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Pomorskiego na lata 2007-2013. 
 Centrum Hewelianum (PKFM "Twierdza Gdańsk") 
 
aaa 
3. ROZMOWA MIESIĄCA 
Z Aleksandrą Bohusz rozmawia Stanisław Kotowski (cz. 3) 
 
Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
S.K. - Sporo już o Pani wiemy. Opowiedziała nam Pani o swojej nauce, o zdobywaniu doświadczenia i o tym, gdzie Pani pracuje, a także, gdzie chciałaby pracować. Nie samą pracą żyje człowiek. Proszę teraz powiedzieć, co interesuje Panią poza pracą zawodową? Czym lubi Pani się zajmować? Może ma Pani jakieś hobby? 
 
A.B. - Oprócz czytania książek i podróżowania, o czym już wspominałam, bardzo lubię słuchać muzyki. Mogę powiedzieć, że nie wyobrażam sobie życia bez niej. Zawsze, gdy wykonuję czynności niewymagające wielkiej koncentracji, np. ścielę łóżko czy sprzątam, włączam jakąś płytę. Słucham bardzo różnych rodzajów muzyki, przede wszystkim poezji śpiewanej. Cenię też stare polskie przeboje, z przedwojennymi filmowymi włącznie oraz, nie tylko ze względów językowych, piosenki francuskie. Kolejną moją "miłością" jest teatr, w którym staram się bywać przynajmniej raz w miesiącu. Z przyjemnością oglądam komedie, dramaty o charakterze psychologicznym, operetki, musicale i od czasu do czasu wybieram klasykę operową. Próbuję nie zapominać o kondycji fizycznej. Zazwyczaj raz w tygodniu chodzę na basen. Nie jestem doskonałą pływaczką, ale woda mnie uspokaja pozwalając zapomnieć o codziennych problemach. Taki sam "zbawienny" wpływ ma tandem, na którym jeździmy trochę z tatą w sezonie. Jednak moim największym hobby, choć to raczej w tym przypadku nienajlepsze określenie, są spotkania z przyjaciółmi i znajomymi. Uważam, że nic nie daje równie wielkiej radości i nie ubogaca tak, jak możliwość obcowania z drugim człowiekiem. 
 
S.K. - Wcale bogate zainteresowania. A jak z życiem osobistym, czy mieszka Pani sama, czy z rodzicami, z mężem? 
 
A.B. - Z rodzicami. Jest tak od zawsze, oczywiście nie licząc czasu spędzonego w laskowskim internacie. Mam też starszą siostrę, która jednak od kilkunastu lat mieszka ze swoją rodziną. Mimo sporej różnicy wieku, jaka nas dzieli, pozostajemy w naprawdę dobrym kontakcie. To właśnie za namową siostry postanowiłam kontynuować naukę w ogólnodostępnym liceum. Nadal motywuje mnie ona do coraz większej aktywności i usamodzielniania się, a w razie potrzeby zawsze służy pomocą. Szwagra traktuję jak brata, natomiast na punkcie Siostrzenicy i Siostrzeńca jestem kompletnie "szalona". 
Rodzice nie są nadopiekuńczy, nie przeżywają nadmiernie każdego mojego samodzielnego wyjścia czy wyjazdu i nie dzwonią po dziesięć razy dziennie, kiedy gdzieś się wypuszczę. Mieszkanie z nimi ogranicza mnie natomiast bardzo pod względem wykonywania prac domowych i nie jest to tylko wina jednej strony. Mama prawie nigdy nie dopuszcza mnie do kuchni, bo zawsze uważa, że zrobi wszystko szybciej, lepiej i po swojemu. Wspominałam już, że jest świetną instruktorką orientacji, ale gotowania nie potrafi nauczyć. Nie ma cierpliwości i wszelkie próby wspólnego kucharzenia kończą się awanturą. Dla taty z kolei jestem cały czas małą córeczką. Najchętniej ścieliłby mi łóżko, studził herbatę i w ogóle wszystko za mnie robił (oczywiście nie pozwalam mu na to), a kiedy biorę do ręki nóż, "umiera" ze strachu, że się skaleczę. 
 
S.K. - To nie ma Pani najlepszych warunków do osiągnięcia pełni samodzielności. 
 
A.B. - Można tak powiedzieć. Byłabym jednak niesprawiedliwa obwiniając o swoją małą aktywność gospodarską wyłącznie rodziców. Jest ona również w pewnym stopniu wynikiem mojego wygodnictwa. Mama od dość dawna nie pracuje, cały czas poświęca więc na prowadzenie domu. Przy mojej dużej aktywności zawodowej, towarzyskiej, kulturalnej i sportowej miło wracać na gotowe posiłki, nie martwić się o pranie czy prasowanie. Mam jednak pełną świadomość, że tak być nie powinno, dlatego coraz bardziej marzy mi się samodzielne mieszkanie. Znam bowiem siebie i rodziców na tyle, żeby wiedzieć, że dopóki prowadzimy wspólne gospodarstwo, nigdy nie będę wykonywać samodzielnie wielu czynności. 
 
S.K. - Jakie prace domowe Pani wykonuje? 
 
A.B. - Z powodów, o których powiedziałam przed chwilą nie jestem w pełni niezależna i samodzielna w tym zakresie, co nie znaczy, że nie robię nic. Wycieram kurze, myję podłogi, zlew i wannę. W internacie opanowałam niemal do perfekcji odkurzanie, ale u nas w domu przyjęło się, że to domena taty, podobnie jak mycie okien. Do moich stałych zadań należy czyszczenie drzwi oraz zmiana pościeli. Dużo gorzej wygląda sprawa kuchni, bo to "królestwo" mamy i rzadko dopuszcza do niego nie tylko mnie - niewidomą - ale kogokolwiek. Na szczęście czasem pozwala sobie pomóc w tarciu marchwi, jabłek, obieraniu i krojeniu bakalii. 
Jeśli chodzi o moje umiejętności kulinarne, ograniczają się one, nie licząc kanapek, herbaty i kawy, do gotowania jajek oraz makaronu z ewentualnymi dodatkami typu tuńczyk. 
Odrębną kwestię stanowią ciasta, gdyż jako wielki łasuch podczas pobytu w Belgii nauczyłam się przyrządzania kilku. Popisowe to tiramisu, na które mam prawdziwy, włoski przepis od mojej wolontariatowej współlokatorki. Za jego przygotowywanie zabieram się jednak zazwyczaj tylko pod nieobecność mamy, a najlepiej obojga rodziców, ewentualnie w towarzystwie ukochanej cioci. Ma ona na mamę "magiczny" wpływ i nie wpuszcza jej w tym czasie do kuchni. 
Bardzo lubię prać ręcznie i zmywać (ma to chyba związek z zamiłowaniem do wody). Tę drugą czynność wykonuję czasem także goszcząc u przyjaciół. Śmieję się często, że jeżeli stracę zatrudnienie i nie będę mogła znaleźć kolejnego, wyjadę za granicę na osławiony "zmywak". 
 
S.K. - Co sprawiało i sprawia Pani najwięcej trudności w codziennym życiu? 
 
A.B. - Od zawsze mój umysł jest zdecydowanie bardziej sprawny niż ręce, ciągle mam kłopoty ze skoordynowaniem pracy obu dłoni. Rodzice i nauczyciele zwracali na to uwagę próbując coś poprawić, ale z marnym skutkiem. Całkiem niedawno znajoma, pracująca w lubelskiej szkole dla niewidomych, nie wiedząc o moich problemach, powiedziała, że u kilku swoich uczniów, którzy urodzili się jako wcześniaki, zauważyła trudną do wyeliminowania tendencję do wykonywania wielu czynności jedną ręką, podczas gdy druga pozostaje bierna. Zabrzmi to paradoksalnie, ale spostrzeżenie koleżanki bardzo mnie ucieszyło. Zawsze obwiniałam się, że brak koordynacji pracy rąk to wina mojego lenistwa lub jakiegoś zaniedbania, a tymczasem może być on wynikiem uszkodzeń spowodowanych przedwczesnym przyjściem na świat. 
Poświęciłam tej kwestii tyle miejsca nie w celu użalania się nad sobą, ale dla ułatwienia zrozumienia przyczyn moich manualnych problemów. Poza tym być może wśród czytelników są osoby mające podobne trudności. 
A zatem, wracając do konkretnej odpowiedzi na Pańskie pytanie. Mam, o czym wspomniałam przy opowieści o pobycie w Laskach, spore kłopoty z równoczesnym używaniem noża i widelca, a także z krojeniem w ogóle (prawie nigdy nie wychodzi mi to równo). Nie potrafię prasować ani przyszyć guzika, co nie stanowi problemu, póki mieszkam z rodzicami, ale biorąc pod uwagę samodzielne życie, warto by zdobyć choćby podstawowe umiejętności krawieckie. 
Trudny jest dla mnie również dobór ubrań pod względem kolorystycznym. Chyba dlatego, że nigdy nie widziałam, kolory, podobnie jak pojęcia przestrzenne, stanowią całkowitą abstrakcję. Mimo że ogólnie zostałam obdarzona przez Boga nadzwyczaj dobrą pamięcią, za nic w świecie nie umiem nauczyć się, który kolor pasuje do którego. Radzę sobie z tym kojarząc faktury poszczególnych części garderoby i wieszając w szafie ubrania kompletami. Wcześniej proszę o pomoc w ich kolorystycznym określeniu osobę widzącą. Wiem, że istnieją testery kolorów i jeśli zamieszkam sama, na pewno sobie taki kupię, są to jednak urządzenia dość kosztowne, a zarazem, według niektórych ich użytkowników, niezbyt precyzyjne. 
 
S.K. - Jest Pani młodą osobą. Podjęła Pani pracę w Polskim Związku Niewidomych. Proszę powiedzieć, dlaczego Pani zdaniem, niewidoma i słabowidząca młodzież nie garnie się do PZN-u, a często wręcz go ignoruje. Jakie są tego przyczyny i co można by zrobić, żeby stan ten zmienić? 
 
A.B. - Napisałam sporo na ten temat w artykule "Dlaczego w PZN działa tak niewielu młodych" opublikowanym w majowym numerze "Wiedzy i Myśli" z 2012 r. i nie chciałabym się powtarzać. Pragnę jednak jeszcze raz podkreślić, że za taki stan rzeczy odpowiadają obie strony, tzn. młodzież i starsi działacze. Żyjemy w czasach, w których ludziom młodym, nie tylko z dysfunkcją wzroku, ale wszystkim, coraz mniej chce się robić coś nadobowiązkowo, wielu z nich nie ma żadnych zainteresowań i czeka na gotowe. Trudno liczyć, że osoby reprezentujące taką postawę zaczną aktywnie działać w PZN. Nie da się zmienić nikogo na siłę. 
Czytając bądź słysząc relacje o funkcjonowaniu PZN-u w okresie PRLowskim niejednokrotnie zadawałam sobie pytanie, jak to możliwe, że wówczas było tylu chętnych do pracy społecznej, a dziś nie ma ich prawie wcale. Po pewnym czasie doszłam do wniosku, że przyczyny negatywnej zmiany są co najmniej dwie. 
Po pierwsze - w czasach komunizmu działalność społecznikowska równała się nieomal obowiązkowi patriotycznemu. Ponadto w każdej epoce dziejowej dla dorosłego człowieka jednym z priorytetów jest praca zawodowa pozwalająca utrzymać siebie oraz rodzinę. W poprzednim ustroju była ona z reguły "podana na tacy" albo stosowano zasadę: "Czy się stoi, czy się leży". Skoro zatrudnienie, a często także lokum zapewniało państwo, obywatel mógł zająć się innymi sprawami, np. niezarobkową działalnością na rzecz jakiejś organizacji. Współczesna młodzież musi poświęcać całą swoją energię na szukanie pracy, mieszkania i podwyższanie kwalifikacji, aby nie "wypaść z gry". Na wolontariat nie starcza już czasu, z kolei ci, którzy mają go w nadmiarze, często pozostają bierni. 
Kilka miesięcy temu w ramach dyskusji (nie pamiętam, na jaki temat) jedna z czytelniczek "Wiedzy i Myśli" napisała, że społecznikiem trzeba się urodzić. I to jest kolejny aspekt problemu: jeśli ktoś nie złapie społecznikowskiego "bakcyla", nie pomoże PZN-owi ani żadnej innej organizacji, choćby ta ofiarowywała w zamian nie wiadomo jakie profity. 
Zastanawia mnie też, czy na niekorzyść Związku w obecnych czasach nie działa jego wielkość. Hasło "w jedności siła" sprawdzało się świetnie w czasach Polski Ludowej, ale czy tak jest nadal, trudno powiedzieć. 
Myślę, że sporą grupę niewidomej i słabowidzącej młodzieży ogrom oraz, przepraszam za wyrażenie, "skostniała" struktura PZN-u po prostu przytłaczają i odstraszają. Prezydia, plena, zjazdy krajowe, okręgowe, konieczność uzyskiwania akceptacji każdej inicjatywy przez dyrektora, prezesa, sekretarza, skarbnika itp., itd., mogą zniechęcić nawet najbardziej cierpliwych. 
Mam kontakt z kilkoma małymi stowarzyszeniami i fundacjami działającymi na rzecz osób z dysfunkcją wzroku. Ze smutkiem stwierdzam, że skupiają wokół siebie znacznie więcej młodzieży niż PZN, a bywa również, iż pracują bardziej efektywnie. Nie są to może spektakularne sukcesy na wielką skalę, sprawiają jednak, że życie niewidomych i słabowidzących zmienia się na lepsze w jakimś konkretnym obszarze. 
Chodzi mi po głowie pewna "heretycka" myśl, przed zaprezentowaniem której mam pewne obawy - nie ze względu na ewentualną krytykę ze strony redakcji lub czytelników "WiM", ale nie wiem, czy pracując tam, gdzie pracuję, mogę wygłaszać takie poglądy. Zaryzykuję jednak, bo mamy przecież wolność słowa. Otóż coraz częściej rozważam, czy PZN nie osiągnąłby więcej, gdyby podzielił się na mniejsze jednostki. Mogłyby one mieć charakter regionalny albo zadaniowy (np. do spraw rehabilitacji, kultury, edukacji, sportu, osób starszych, młodzieży, wspierania w poszukiwaniu zatrudnienia itp.). Jeżeli bowiem w dobie decentralizacji i przejmowania coraz większej ilości funkcji państwowych przez samorządy będziemy, w imię nie zawsze dobrze rozumianej jedności, uparcie trwali w dawnych strukturach, możemy nic nie zyskać, a na dodatek stracić to, co już mamy, niewątpliwie dzięki wieloletnim staraniom PZN-u podejmowanym przez naszą organizację w innych warunkach polityczno-społecznych. 
Na koniec tych rozważań, podchodzących pod filozoficzne, coś optymistycznego: są młodzi, którzy działają w PZN bardzo aktywnie realizując pomysły często niewidoczne dla ogółu, ale niesamowicie potrzebne i pożyteczne. Podam przykład z własnego podwórka. Mój słabowidzący kolega (mieszkający w jednej z podłódzkich miejscowości) wraz z żoną pomagają niewidomej członkini koła PZN oraz jej mężowi choremu na Parkinsona: przynoszą posiłki, kilka razy w tygodniu sprzątają i robią zakupy. Myślę, że podobne postawy są reprezentowane również na terenie innych okręgów. Niestety, zapominamy często, że działalność na rzecz PZN-u to nie tylko zrzeszanie się w sekcjach czy organizowanie wycieczek, ale także, a w zasadzie przede wszystkim, pomoc pojedynczemu człowiekowi w jego codziennych, najbardziej przyziemnych sprawach. 
 
S.K. - Pozostaje mi tylko podziękować za przekazanie nam swoich przemyśleń i doświadczeń. Sądzę, że mogą skorzystać z nich młodzi niewidomi i słabowidzący, a także działacze i pracownicy organizacji oraz instytucji działających w naszym środowisku. Dziękuję i życzę realizacji dążeń i pragnień, sukcesów we wszystkim, czym Pani się zajmuje, a szczególnie w tym, co sprawia Pani przyjemność, daje zadowolenie i sprawia, że życie staje się bardziej interesujące. 
Stanisław Kotowski 
 
 aaa 
4. WYDARZENIA, OGŁOSZENIA I INFORMACJE 
 
aaa 
4.1. Sejm: rok 2013 Rokiem Osób Niepełnosprawnych 
 
Źródło: PAP/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania: 2012-12-07 
 
Przyszły rok będzie Rokiem Osób Niepełnosprawnych - zdecydowali w piątek (7 grudnia) posłowie. Sejm poprzez tę uchwałę apeluje o tworzenie warunków równego dostępu osób niepełnosprawnych do dóbr publicznych i głównych nurtów życia w naszym kraju. 
Za przyjęciem uchwały w sprawie ustanowienia roku 2013 Rokiem Osób Niepełnosprawnych głosowało 443 posłów, żaden nie był przeciwko, jedna osoba wstrzymała się od głosu. 
Przyjęcie tej uchwały zapowiedziała marszałek Sejmu Ewa Kopacz, która w Międzynarodowym Dniu Osób Niepełnosprawnych (3 grudnia) spotkała się m.in. z paraolimpijczykami i przedstawicielami organizacji pozarządowych działających na rzecz osób z niepełnosprawnościami. 
Autorzy uchwały przypomnieli, że 13 grudnia 2006 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło Konwencję o prawach osób niepełnosprawnych, którą Polska ratyfikowała we wrześniu. 
Sejm, ogłaszając rok 2013 Rokiem Osób Niepełnosprawnych, apeluje do wszystkich obywateli oraz instytucji publicznych o podejmowanie różnorodnych inicjatyw służących realizacji ducha i litery Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, a w szczególności o tworzenie warunków równego dostępu osób niepełnosprawnych do dóbr publicznych oraz promowanie postaw aktywizujących i włączających te osoby w główne nurty życia naszego kraju. 
Konwencja ONZ wprowadza do polskiego prawa nową definicję niepełnosprawności - stanowi, że to nie indywidualne ograniczenia, ale zewnętrzne bariery utrudniające uczestniczenie w życiu czynią człowieka niepełnosprawnym. 
Za tą nową definicją - zdaniem ekspertów - powinna pójść zmiana podejścia do niepełnosprawności. Dotychczas w polskim prawie nie było jednolitej definicji niepełnosprawności, jednak w myśl przepisów musi być ona potwierdzona odpowiednim orzeczeniem. 
Polska ratyfikowała Konwencję z zastrzeżeniami - dotyczą one kwestii związanych z przerywaniem ciąży i zawieraniem małżeństw przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Polska złożyła też oświadczenie interpretacyjne, w którym wskazuje, że kraj interpretuje zapisy Konwencji w sposób zezwalający na stosowanie ubezwłasnowolnienia w okolicznościach i w sposób określony w prawie krajowym. 
Chodzi o sytuacje, gdy wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego lub innego rodzaju zaburzeń psychicznych osoba nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem. 
Planowane są jednak zmiany prawa mające dostosować polskie przepisy o ubezwłasnowolnieniu i zawieraniu małżeństw do zapisów Konwencji. Nowelizacje w tym zakresie planowane są na rok 2014 lub 2015. 
 
 aaa 
4.2. Prezydent odwiedził niewidomych w Laskach 
 
 Źródło: PAP/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania: 2012-12-20 
 
Prezydent Bronisław Komorowski odwiedził w czwartek (20 grudnia) siedzibę Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi w Laskach. W działającej tam szkole spotkał się z dziećmi. Odznaczył też pracowników placówki i dziękował im za zaangażowanie. 
Bronisław Komorowski podkreślił, że możliwość odwiedzenia tego miejsca przed świętami jest dla niego ogromną radością. Wspomniał, że niedawno minęła setna rocznica utworzenia Towarzystwa. Podziękował wszystkim, którzy pracują w Laskach i na rzecz dzieci ociemniałych lub niedowidzących. Następnie osobom związanym z Laskami wręczył odznaczenia za budowanie społeczeństwa otwartego, w którym swoje miejsce odnajdują niewidomi i niepełnosprawni. 
Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski odznaczony został prezes Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi Władysław Gołąb; 
Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski - Cecylia Czartoryska. 
Złoty Krzyż Zasługi otrzymali: dyrektor ośrodka szkolno-wychowawczego w Laskach Piotr Grocholski, ks. Kazimierz Olszewski, Dorota Święcicka i Antoni Święcicki, siostra Rut. 
Prezydent wręczył też srebrne i brązowe krzyże zasługi. 
W działającej w Laskach szkole podstawowej i gimnazjum uczy się 87 uczniów. 
- Nasi uczniowie są z całej Polski, mamy sporą grupę uczniów z okolic Warszawy, ale jesteśmy ośrodkiem otwartym na potrzeby uczniów z całej Polski - mówiła dziennikarzom dyrektor szkoły Elżbieta Szczepkowska. 
Jak podkreślała, program nauczania w szkole jest taki sam, jak w innych szkołach w Polsce. - To, co nas różni, to formy i metody naszej pracy - powiedziała. Zaznaczyła, że wizyta prezydenta jest dla szkoły wielkim wyróżnieniem. 
Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi istnieje od 1911 r. Zostało założone przez niewidomą matkę Elżbietę Różę Czacką. W wieku 22 lat utraciła ona wzrok, wtedy też zaczęła zapoznawać się z nauką o niewidomych - tyflologią i powołała Towarzystwo. 
W 1918 roku założyła Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża w celu zapewnienia personelu do działalności opiekuńczo-edukacyjnej dla niewidomych. Placówka w Laskach powstała w 1922 r. dzięki darowiźnie. Obecnie Towarzystwo prowadzi też ośrodki w Sobieszewie, Rabce i Żułowie. Kształci ponad 250 niewidomych i słabowidzących dzieci. 
 
 *** 
 
Panu Prezesowi Władysławowi Gołąbowi oraz wszystkim osobom odznaczonym serdecznie gratulujemy i życzymy im dalszej owocnej pracy na rzecz dzieci i młodzieży z uszkodzonym wzrokiem oraz we wszystkich dziedzinach prowadzonej działalności. Życzymy, żeby tak jak dotąd ich praca była uznawana społecznie, doceniana i żeby przynosiła im wiele zadowolenia. 
Cieszy nas, że praca osób niewidomych i osób widzących na rzecz niewidomych i słabowidzących jest doceniana przez Pana Prezydenta. Cieszy nas, że Pan Prezydent złożył wizytę w laskowskim Ośrodku i osobiście wręczył tak wysokie odznaczenia. Świadczy to o społecznej randze Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi i Ośrodka prowadzonego przez Towarzystwo. 
 Redakcja Wiedzy i Myśli 
 
aaa 
4.3. Pośmiertne odznaczenie Jerzego Szczygła 
AMA 
 
Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
13 grudnia 2012 r. - w rocznicę "Grudnia 81" - podczas uroczystości w Pałacu Prezydenckim prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bronisław Komorowski wręczył odznaczenia państwowe działaczom opozycji demokratycznej. Za wybitne zasługi we wspieraniu przemian demokratycznych w Polsce odznaczono 41 osób. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, pośmiertnie, uhonorowano Jerzego Szczygła, znakomitego niewidomego pisarza i dziennikarza. W Jego imieniu z rąk głowy państwa wysokie odznaczenie odebrała żona literata, Lucyna Szczygieł. Towarzyszyli jej córka Maria, wnuk Wojciech oraz Justyna i Władysław Gołąbowie. 
- Gratuluję wszystkim odznaczonym i dziękuję w imieniu całej Polski, mając świadomość, że tak naprawdę największą nagrodą, jaka mogła nas spotkać i spotkała jest wolna Polska - powiedział do zebranych prezydent. W dalszej części przemówienia dziękował wszystkim, którzy mieli odwagę walczyć o wolność i ponosić tego konsekwencje. Gratulował tym, którzy dziś mogą się cieszyć wolną Polską, wspominając osoby, które odeszły, dobrze wypełniwszy obowiązek wobec Ojczyzny. 
Jerzy Szczygieł nie doczekał wolnej Polski, ale ostatnie 4 lata swego życia właśnie Ojczyźnie poświęcił wszystkie siły, talent i karierę. Jako naczelny miesięcznika "Niewidomy Spółdzielca", nie zważając na konsekwencje, wspierał niepokornych dziennikarzy wyrzucanych z pracy, zapraszając ich do współredagowania periodyku. W redakcji czasopisma stworzył dla nich niezwykle życzliwą i ciepłą atmosferę. Bez reszty angażując się w ruch solidarnościowy, bardzo głęboko przeżywał wszystkie jego meandry i porażki. Dramatyczna sytuacja kraju, niepewność jutra, ciągłe sensacje w redakcji, troska o synów, których stan wojenny zastał za granicą, sprawiły, że ten wrażliwy człowiek nie wytrzymał straszliwego napięcia. Nastąpił wylew. Zmarł 21 sierpnia 1983 r. Pochowano go na Cmentarzu Północnym w Warszawie. 
Minęło, co prawda, już 29 lat od śmierci Jerzego Szczygła, ale na pamięć nigdy nie jest za późno. Krzyż Oficerski, który został Mu przyznany w tym roku, świadczy, że Jego zasługi zostały docenione przez najwyższe władze w kraju. Wielki to honor dla rodziny zmarłego pisarza, ale również dla środowiska niewidomych, dla których niezmordowanie walczył piórem o prawo do normalnego życia w społeczeństwie. Pozostaje tylko żal, że książki tego znakomitego pisarza, budzące miłość do kraju i poszanowanie tradycji, pełne wiedzy o najnowszej polskiej historii, pisane piękną polszczyzną, są dziś jakby trochę zapomniane, nie wznawiane. Szkoda! 
 
 *** 
 
Czytelników zainteresowanych wkładem niewidomych w walkę z ustrojem totalnym i ich dorobkiem literackim uprzejmie informujemy, że informację o działalności Jerzego Szczygła można znaleźć w "Wiedzy i Myśli" z marca 2012 r. w publikacji pt. "Pamięci Jerzego Szczygła" pióra AMA, pozycja 8.1. 
 
aaa 
4.4. Warto zaprenumerować 
Bożena Klonek 
 
Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
Poniżej znajdą Państwo dwie informacje zaczerpnięte z "Biuletynu Informacyjnego Pochodni". "WiM" tylko wyjątkowo dokonuje przedruków z czasopism wydawanych przez PZN. Redakcja uważa, że czasopisma te są dostępne dla wszystkich zainteresowanych i nie ma potrzeby powielać informacji. Jednak, jeżeli jakaś publikacja ma duże znaczenie dla niewidomych i słabowidzących, np. rozmowa z panią przewodniczącą ZG PZN albo właśnie prenumerata tych czasopism, warto zrobić wyjątek. Wyjątkiem też może być publikacja, którą ktoś umieścił na Liście dyskusyjnej Typhlos i na tej podstawie rozwinęła się wymiana zdań. W takim przypadku, jeżeli prezentujemy tę dyskusję, trzeba też opublikować artykuł, który ją wywołał. 
Radio TOK FM powtarza: "Posłuchaj, żeby zrozumieć". W tym przypadku hasło to powinno brzmieć: "Poczytaj, żeby zrozumieć". A więc czytajmy jak najwięcej o sprawach osób z uszkodzonym wzrokiem, o organizacjach pozarządowych działających w tym środowisku, o przepisach prawnych dotyczących osób niepełnosprawnych itd. "Wiedza i Myśl" nie wystarczy, warto również sięgać do innych środowiskowych czasopism. Wówczas czytelnicy będą mieli więcej możliwości zapoznania się z różnymi opiniami, poglądami i informacjami. Będą więc mieli lepszą podstawę do wyrobienia własnej opinii na ważne problemy środowiska. 
Z przedrukowywanych pozycji pierwsza dotyczy warunków prenumeraty "Pochodni" na płytach CD, a druga - możliwości zaopatrzenia się w mapy tyflologiczne. Jak będą Pańswo mogli dowiedzieć się po przeczytaniu tych pozycji, a zwłaszcza drugiej, warto korzystać z publikacji Polskiego Związku Niewidomych. Bez tego trudno jest orientować się w niektórych możliwościach. Jeżeli komuś potrzebne są np. mapy tyflologiczne, musi wiedzieć, gdzie się w nie zaopatrzyć. Podobnie jest z innymi informacjami. Czasami nie mają one dla nas znaczenia, a czasami są bardzo ważne. 
"Pochodnia" daje ogólne rozeznanie w problematyce osób z uszkodzonym wzrokiem, a "BIP" ma charakter głównie informacyjny. 
Jak już wspomniałam, warunki prenumeraty "Pochodni" na płytach CD znajdą Państwo w publikacji "Instytut Tyflologiczny: Pochodnia" - ", pozycja 4.5. 
"BIP" natomiast dostarczany jest czytelnikom przez internet. Aby go zaprenumerować, należy skontaktować się z redakcją "Pochodni" telefonicznie lub e-mailem. 
Numer telefonu i adres e-mail znajdą Państwo pod pozycją 4.5. 
 
aaa 
4.5. Instytut Tyflologiczny: "Pochodnia" 
 
 Źródło: "BIP" nr 23-44 z 2012 r. 
 
Polski Związek Niewidomych rozpoczyna zapisy na prenumeratę wydawanego na CD magazynu "Pochodnia" na rok 2013. 
Zgłoszenia przyjmowane są już teraz, roczna prenumerata kosz- tuje 18 złotych, a wszyscy chętni proszeni są o dokonanie wpłat na konto: 
Polski Związek Niewidomych 
ul. Konwiktorska 9 
00-216 Warszawa 
 
Rachunek bankowy: 
DnB NORD Polska S.A. 42 1370 1037 0000 1706 4083 5205 
Na przelewie prosimy zaznaczyć, że wpłata jest dokonywana na prenumeratę "Pochodni" na CD. 
W przypadku pytań prosimy o kontakt z redakcją 
tel.: 22 63- 19 10 
tel.: 22 831 22 71 wew. 253 
e-mail: pochodnia@pzn.org.pl 
 
aaa 
4.6. Instytut Tyflologiczny: Palcem po mapie 
Elżbieta Oleksiak 
 
Źródło: "BIP" nr 23-44 z 2012 r. 
 
 Żywe, kontrastowe kolory granice zaznaczone czarną, najlepiej wypukłą linią duże i wyraźne oznaczenia brajlowskie - to elementy, bez których żadna mapa nie będzie czytelna dla osób z dysfunkcją wzroku. 
Dziś dostęp do atlasów oraz pojedynczych plansz dostosowanych do potrzeb niewidomych i słabowidzących odbiorców nie jest już taki trudny. Większość z tych publikacji można wypożyczyć lub otrzymać bezpłatnie, wysyłając jedynie zgłoszenie. Tak jest m.in. z "Atlasem świata dla niewidomych i słabowidzących", który miał swoją premierę 18 października w Głównym Urzędzie Geodezji i Kartografii podczas seminarium tyflokartograficznego. 
To darmowe wydawnictwo składa się z 38 plansz przechowywanych w dwóch teczkach oraz płyty CD zawierającej opisy do map w wersji tekstowej i dźwiękowej. 
Pierwszy tom składa się z 23 plansz o tematyce przyrodniczej i społeczno-gospodarczej, natomiast drugi zawiera 15 plansz tematycznych. 
Podczas spotkania promującego główny geodeta kraju Kazimierz Bujakowski uroczyście przekazywał Atlas ośrodkom szkolno-wychowawczym dla niewidomych dzieci oraz instytucjom zrzeszającym osoby z dysfunkcją wzroku, wśród nich również niektórym jednostkom PZN. 
By zamówić Atlas, należy skontaktować się z Katarzyną Przyszowską, specjalistą w Głównym Urzędzie Geodezji i Kartografii, 
ul. Wspólna 2, 
00-926 Warszawa 
tel. 22 661 81 45 
e-mail: katarzyna.przyszewska@gugik.gov.pl 
 
Mapy przystosowane do potrzeb osób z dysfunkcją wzroku są także dostępne w Polskim Związku Niewidomych. Wśród nich jest Atlas Geograficzny Polski z jednym załącznikiem w brajlu pod nazwą "Atlas Polski Objaśnienia", który zawiera 25 plansz pogrupowanych w bloki tematyczne: środowisko przyrodnicze, społeczeństwo i gospodarka, Polska w Europie. 
Do wydawnictwa dołączone są także wskazówki metodyczne dla nauczycieli i uczniów. 
Atlas Polski można zakupić w Instytucie Tyflologicznym PZN, w Centrum Rehabilitacji. 
Zamówienie należy złożyć telefonicznie 
tel. 22 635 52 84 
lub mailowo: ioptulowicz@pzn.org.pl 
Koszt Atlasu wraz z załącznikiem wynosi 107 zł (plus obowiązujący VAT). 
Wpłat można dokonywać na konto Polskiego Związku Niewidomych 
nr: 47 1370 1037 0000 1706 4083 5212 
(z dopiskiem: za Atlas Polski). 
Drugą publikację, Atlas Geograficzny Europy, można natomiast otrzymać bezpłatnie. 
Składa się on z dwóch tomów wraz z czterema załącznikami. Są to: "Przewodnik po Atlasie" (załącznik nr 1 w brajlu), 
"Indeks nazw geograficznych" (załącznik nr 2 w brajlu), 
"Wykaz skrótów nazw geograficznych" (załącznik nr 3 w brajlu), 
"Przewodnik po Atlasie" (załącznik nr 4 w powiększonym druku) 
Obydwa atlasy są również (do wypożyczenia) w Bibliotece Centralnej, w Dziale Zbiorów Brajlowskich. 
Godziny otwarcia: poniedziałek, wtorek, czwartek, piątek (8.30-15.00) 
Kontakt e-mail: brajl@bcpzn.pl, 
tel. 22 831 22 71 w. 281. 
Instytut Tyflologiczny PZN dysponuje również pojedynczymi mapami plastikowymi, które można bezpłatnie otrzymać w Instytucie Tyflologicznym PZN Centrum Rehabilitacji, 
Warszawa, ul. Konwiktorska 9, pokój 25 
e-mail: rehabilitacja@pzn.org.pl 
tel. 22 635 52 84 
Są to mapy: polityczne, fizyczne i wydobycia surowców: Azji, Afryki, Ameryki Południowej, Północnej, Środkowej, Dalekiego Wschodu, Bliskiego Wschodu, Australii, Europy i Europy Środkowo-Wschodniej 
- mapa fizyczna Polski 
- wydobycie surowców Polski 
- mapy historyczne: ziemie polskie w okresie rozbiorów, ziemie polskie za pierwszych Piastów, ziemie polskie po I wojnie światowej, ziemie polskie w XVII w. 1648 r. Władysław IV Waza, 
Imperium Rzymskie w II w n.e., Starożytna Grecja, Starożytny Wschód w XV w. p.n.e. 
Centrum Rehabilitacji 
 
aaa 
4.7. Poradniki komputerowe do pobrania 
Krzysztof Teśniarz 
 
Źródło: Lista dyskusyjna Typhlos 
Data opublikowania: 2012-12-15 
 
14 grudnia 2012 r. na łamach serwisu: 
www.podreczniki.fps.org.pl 
zostały udostępnione do pobrania dwa nowe poradniki zatytułowane: 
"Windows 7 - podstawy obsługi dla osób niewidomych" 
"OpenOffice.org - podstawy obsługi dla osób niewidomych". 
Są one kierowane do początkujących użytkowników komputerów. Ich powstanie i udostępnienie było możliwe dzięki finansowemu wsparciu Fundacji Bankowej im. Leopolda Kronenberga przy CitiHandlowy oraz pomocy Fundacji Bankowej im. dr Mariana Kantona. 
Wymienione wyżej publikacje są dostępne w postaci plików tekstowych. 
Jest to kontynuacja naszych działań rozpoczętych w 2006 roku. Opublikowane wcześniej poradniki cieszyły się dość dużym zainteresowaniem i w związku z tym chcemy nadal wydawać tego typu publikacje. 
Prosimy naszych Czytelników o przesyłanie opinii i uwag związanych zarówno z treścią, jak i formą wydawanych przez nas materiałów. Dane do kontaktu są podane na wspomnianej wyżej stronie. 
 
 aaa 
4.8. I Światowy Festiwal Piosenki dla Niewidomych - Kraków 2013 
 
Źródło: www.pzn.org.pl 
 
Krakowskie Kluby Lions organizują Światowy Festiwal Piosenki dla Niewidomych "Głos z serca". Konkurs dedykowany jest utalentowanym wokalistom z niepełnosprawnością wzroku. 
Organizatorzy chcą, aby niewidomi i słabowidzący uczestnicy zostali zauważeni i rozpoczęli prawdziwą karierę zawodową. W organizację przedsięwzięcia włączą się Kluby Lions na całym świecie. Taki Klub powinien znaleźć dobrego kompozytora, autora tekstu i aranżera, aby stworzyć zupełnie nową piosenkę i podarować ją zainteresowanej osobie niewidomej. 
Nagrane piosenki należy dostarczyć do biura organizacyjnego Festiwalu do 21 marca 2013 roku. Po weryfikacji nagrań, najlepsi wykonawcy zostaną zaproszeni do zaśpiewania swojej piosenki na żywo przed publicznością festiwalową. 
Zwycięzców wybierze międzynarodowe jury. Nagrodą jest nagranie i promocja płyty przez znaną wytwórnię fonograficzną. 
Festiwal skierowany jest do osób niewidomych i słabowidzących z całego świata. 
Osoby chętne do udziału w przedsięwzięciu powinny skontaktować się z Klubem Lions najbliżej swojego miejsca zamieszkania (lista klubów dostępna na stronie) 
Można także zgłosić się bezpośrednio do biura organizacyjnego festiwalu, które pomoże znaleźć Klub Lion najbliżej miejsca zamieszkania kandydata. 
Zgłoszenia takie należy wysyłać pod adres festival@jordan.pl Szczegółowe zasady konkursu i inne informacje na temat Festiwalu znajdują się na stronie 
www.festival.jordan.pl 
Centrum Rehabilitacji 
Polski Związek Niewidomych 
 ul. Konwiktorska 9, 
00 - 216 Warszawa 
 
aaa 
4.9. By przekaz dotarł, trzeba wzbudzić emocje 
Zbigniew Niesiołowski 
 
Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
 W poprzednim artykule wspominałem, że w trakcie II Festiwalu Kultury i Sztuki dla Niewidomych, jaki we wrześniu 2012 roku odbył się w Płocku wystawiono w Płockim Teatrze Dramatycznym spektakl "Manufaktura obrazu". Był to pomysł autorski scenarzysty i reżysera w jednej osobie p. Mariusza Pogonowskiego - aktora tegoż teatru. 
Zgodnie z jego wizją niewidomi aplikujący do udziału w festiwalu nadesłali opowiadania, w których pokazali różnorodne aspekty swego życia, lub kogoś bliskiego. Na bazie tego materiału Mariusz Pogonowski przygotował godzinne przedstawienie składające się z obrazów zabawnych i dramatycznych ilustrujących problemy niewidomych. Nadał temu w ciągu pięciu prób atrakcyjną teatralnie formę. Przedstawienie zaczyna się od przybycia grupy uczestników do klubu i rozmów, dotyczących ostatnich wydarzeń. Po czym pojawia się kolejny uczestnik spotkania, który zanim dołączy do grupy wygłasza krótki monolog bazujący na fragmentach noweli Rabindranatha Tagore, w którym pięciu ślepców sprzecza się o naturę słonia. W tej noweli pisarz ukazał możliwości poznawcze niewidomych. 
Kolejnym uczestnikiem jest psycholog, moderujący spotkanie grupy wsparcia pojawiający się w towarzystwie osoby nowo ociemniałej. Na jego prośbę uczestnicy opowiadają o swoich perypetiach życiowych związanych z utratą wzroku i adaptacją do nowej sytuacji. Reakcja nowo ociemniałej jest dramatycznie negatywna, niemal histerycznie odrzuca ten rodzaj wsparcia i z hukiem opuszcza klub. 
Kanwą, na której reżyser nanizuje kolejne obrazy są wystąpienia niewidomego, codziennie dojeżdżającego do pracy około 100 km. Dokonuje on wielu ciekawych obserwacji socjologicznych. Tymczasem w klubie po szoku wywołanym przez nowociemniałą, atmosfera wraca do normy i toczą się różne rozmowy, przewijają się w nich opowiadania o dokonaniach sportowych i innych czasami dramatycznych wydarzeniach. Nagle pojawia się nowo ociemniała i opowiada, w jakich okolicznościach straciła wzrok, jak przez cztery lata nie ruszała się z domu i jak wreszcie nadszedł moment przełamania i chęci zmiany beznadziejnego trybu życia. W kolejnych scenkach ukazywane są problemy, z jakimi niewidomi spotykają się przy robieniu zakupów, przy dobieraniu odzieży, makijażu, w kontaktach z urzędami i ludźmi na ulicy, którzy chcą pomagać, ale swoimi radami czasami szkodzą. Są sceny, gdzie niewidomi rapują, uruchamiają udźwiękowione gadżety lub ilustrują swoiste zachowania bezwzrokowców. Jest również poruszająca emocjonalnie scena próby samobójczej, poprzedzona dramatycznym monologiem. Nie dochodzi do najgorszego, delikwentka się rozmyśla, lecz w trakcie wycofywania się z symbolicznej góry jeden z widzów nie wytrzymuje napięcia i biegnie z pomocną dłonią. 
Reżyser zadbał o to, by przedstawienie było dynamiczne i pełne dramatycznych przeskoków. Zilustrował je ciekawą muzyką. Ważną rolę odgrywały również światła koncentrujące uwagę widzów na aktualnie odgrywanej scence. 
Na zakończenie burzliwe oklaski nagrodziły wysiłek dziewiętnaściorga aktorów i reżysera. Całość mądrze i wzruszająco podsumowała p. Renata Nych - prezes Stowarzyszenia De Facto. 
Refleksja, jaka nasunęła mi się po tym doświadczeniu dotyczy sposobu docierania do społeczeństwa z treściami ważnymi dla naszego środowiska. Nie wystarczy pisać i występować z nudnymi prelekcjami, trzeba przede wszystkim pomyśleć, jak ubrać to wszystko w taką formę, która wzbudzi pozytywne emocje, bo tylko to daje szansę dotarcia do adresatów naszego komunikatu. 
 
aaa 
4.10. Warszawa: wkrótce kolejne ułatwienia dla osób z niepełnosprawnością 
 
Źródło: PAP/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania: 2012-12-03 
 
Audiodeskrypcja w teatrach, centra wyposażone w specjalistyczny sprzęt komputerowy, na przełomie roku otwarcie ośrodka Parkinsona - to rozwiązania, które zapowiada stołeczny ratusz. 
W poniedziałek (3 grudnia) obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych. 
 
Na przełomie 2012 i 2013 roku rozpocznie działalność Ośrodek Parkinsona w Wawrze, który powstaje w ramach projektu unijnego - zapowiada stołeczny ratusz w przesłanym PAP komunikacie. 
 
Wartość projektu to blisko 3 mln zł. Osoby dotknięte chorobą będą uczestniczyć w zajęciach rehabilitacyjnych, konsultacjach psychologicznych, szkoleniach edukacyjnych, skorzystają z doradztwa zawodowego. Dla opiekunów przewidziano szkolenia integracyjne poprawiające relacje opiekunów z osobą chorą. 
 
W najbliższym czasie zostaną oddane kolejne dwa mieszkania treningowe specjalnie zaprojektowane dla osób niepełnosprawnych ruchowo - jedno ma powstać na Bielanach i jednego na Ursynowie. Takie mieszkanie znajduje się w budynku komunalnym przy ul. Powązkowskiej. 
 
Niedługo warszawskie teatry wystawią pierwsze przedstawienia z audiodeskrypcją przygotowane z myślą o osobach niewidomych i słabowidzących. 
- Jesteśmy na etapie podpisywania umowy, a organizacja pozarządowa przygotowuje spektakle - podkreśla ratusz. 
 
W Warszawie ma powstać siedem Centrów dla Osób Niepełnosprawnych, w których znajdzie się 35 stanowisk komputerowych dostosowanych do potrzeb osób z niepełnosprawnością wzrokową, ruchową oraz sprzężoną. 
 
W stołecznych żłobkach przebywa 40 niepełnosprawnych dzieci. Od stycznia ma zacząć działać trzecia placówka integracyjna, w których przyjmują specjaliści. 
 
Do tej pory w miejskich urzędach kursy języka migowego ukończyło ok. 490 pracowników. Ratusz ma również umowę z tłumaczami języka migowego, którzy pomagają w codziennym funkcjonowaniu osobom niesłyszącym - pomagają w załatwianiu spraw mieszkaniowych, socjalnych (zasiłki, dodatki, pisanie podań), towarzyszą podczas załatwiania spraw w sądach i urzędach. 
 
Tłumacze pomagają również podczas wizyt u lekarza oraz w sprawach zawodowych (w miejscu zatrudnienia klienta). Miasto Stołeczne Warszawa przeznaczyło na ten cel ponad 260 tys. zł. 
 
 aaa 
4.11. X edycja konferencji "Reha for the Blind In Poland" - relacja subiektywna 
Aleksandra Bohusz 

Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
W dniach 6-7 grudnia 2012 r. miałam okazję wziąć udział w X edycji konferencji "Reha for the Blind In Poland" odbywającej się w Multikinie warszawskiej galerii "Złote Tarasy". Jest to wydarzenie na skalę międzynarodową, gdyż od kilku lat gromadzi producentów oraz dystrybutorów sprzętu tyfloinformatycznego z całego świata. Tegoroczna edycja miała szczególny charakter, po pierwsze jako okrągła - dziesiąta - a po drugie dlatego, że była połączona z obchodami dwudziestolecia organizatora konferencji - Fundacji Szansa dla Niewidomych. Za namową pana Redaktora Kotowskiego postanowiłam podzielić się z Czytelnikami "Wiedzy i Myśli" wrażeniami z tego podwójnego jubileuszu. Jak zaznaczyłam w tytule tekstu, moja relacja ma charakter subiektywny, co oznacza, że wszystkie zaprezentowane poniżej opinie i spostrzeżenia pochodzą z obserwacji własnych bądź uczestniczących w konferencji znajomych. Nie jestem absolutnie monopolistką w tym zakresie pozostawiając każdemu prawo do odmiennej oceny. 
"Reha", jak w skrócie określa się opisywane wydarzenie, to swego rodzaju fenomen, stanowi bowiem połączenie konferencji naukowej, wystawy, imprezy sportowej i kulturalnej. Niesamowite, że w dwóch dniach można pomieścić aż tyle! Siłą rzeczy poszczególne punkty programu są realizowane równolegle, w związku z czym nie we wszystkich można uczestniczyć. Opowiem więc głównie o tym, co widziałam i co najbardziej zapadło mi w pamięć. 
Biorąc pod uwagę jubileuszowy charakter konferencji obawiałam się, że jej otwarcie będzie strasznie "napuszone" i pełne oficjalnych przemówień. Na szczęście panowie: Marek Kalbarczyk - prezes Fundacji Szansa - i Janusz Mirowski - prowadzący część merytoryczną - idąc za radą gości podeszli do sprawy z humorem, dzięki czemu rozpoczęto na wesoło, z dużą dawką dobrej energii. W takiej atmosferze odbyło się również wręczenie nagród pracownikom i wolontariuszom szczególnie zaangażowanym w działania Fundacji oraz statuetek "Idola", m.in. w kategoriach: "Zasłużony dla środowiska niewidomych", "Urząd/urzędnik" oraz "Dziennikarz lub medium". Wśród nagrodzonych znaleźli się: Mikołaj Rotnicki - słabowidzący informatyk z Poznania, Agata Kunicka - dyrektor Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Ośrodku w Laskach, Beata Kotowska - dyrektor Ośrodka przy ul. Koźmińskiej w Warszawie oraz TVP Info. Drugiego dnia zostały rozdane statuetki w kategoriach "Firma tyfloinformatyczna" oraz "Najlepszy produkt". 
Po części oficjalnej przyszła pora na sesję merytoryczną. Trwała ona 2 dni i obejmowała bardzo szerokie spektrum tematyczne od okulistyki, edukacji i tyfloinformatyki do prezentacji różnych fundacji i stowarzyszeń działających na rzecz osób z dysfunkcją wzroku oraz rozważań o ciągle zmieniających się warunkach pozyskiwania dofinansowań na sprzęt specjalistyczny. Jako wielka miłośniczka tematyki związanej z pismem Braille'a z wielką niecierpliwością czekałam na wystąpienie dr Małgorzaty Paplińskiej z Akademii Pedagogiki Specjalnej - eksperta w tej dziedzinie. Było warto, bo pani doktor zaprezentowała ciekawą metodę oswajania dzieci niewidomych z grafiką dotykową angażującą również zmysł słuchu. Specjalista w dziedzinie tyflografiki - pan Marek Jakubowski - jak zawsze z wielką pasją opowiedział o dokonanym niedawno przez siebie odkryciu najstarszej dotychczas znanej książki stworzonej z myślą o niewidomych jeszcze przed powstaniem pisma punktowego. W niezwykle interesujący, choć ze względu na brak czasu, skrótowy sposób swoją działalność zaprezentowało Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym. Przy tej okazji wzrosła moja lokalna duma, a to za sprawą pana Mateusza Kotnowskiego z łódzkiego oddziału TPG, który zaproponował osobom z uszkodzeniem słuchu i wzroku nowe formy aktywności sportowej. 
Jednym z kluczowych elementów "Reha" jest wystawa wszystkiego, co ułatwia życie niewidomym i słabowidzącym, począwszy od drobnego sprzętu typu: białe laski, czujniki poziomu cieczy czy brajlowskie i mówiące zegarki, poprzez maszyny i książki brajlowskie, a skończywszy na najnowocześniejszych rozwiązaniach tyfloinformatycznych. Nie mam pojęcia, ile było w sumie stoisk, w każdym razie na pewno na tyle dużo, że nie dało się zatrzymać przy każdym na dłużej. Moją uwagę przykuł m.in. prezentowany przez firmę Altix Clear Reader - przenośne urządzenie skanujące tekst w super szybkim tempie, a następnie go odczytujące, dzięki czemu świetnie nadaje się dla studentów czy osób chcących samodzielnie odczytywać czarnodrukowe dokumenty w dowolnym miejscu. Z urządzeń brajlowskich warto wymienić nowoczesny model maszyny Perkins posiadający oprócz tradycyjnych funkcji także mały monitor, na którym osoba widząca może zobaczyć zapisywany przez niewidomego tekst, co ułatwia współpracę między uczniem z dysfunkcją wzroku a nauczycielem nieznającym pisma punktowego. Maszyna ma także możliwość podłączenia Pendrive'a i przekopiowywania danych do komputera. 
Współpracująca z kieleckim przedsiębiorstwem Medison niemiecka firma Handy-Tech przywiozła notatnik brajlowski z funkcją tzw. interaktywnego brajla. Polega ona na tym, że kiedy czytając dojdziemy do końca linii urządzenie samo przeniesie nas do kolejnej - bez konieczności naciskania dodatkowych przycisków. Rozbudowana funkcja notatnika pozwala zapisywać i odczytywać brajlowskie nuty oraz odsłuchiwać zanotowane dźwięki. Jedyną wadą tego "cuda" jest cena - 26000 PLN. Biorąc pod uwagę, że w tegorocznej edycji programu "Aktywny samorząd" maksymalne dofinansowanie do zakupu sprzętu brajlowskiego wynosiło 12000, o najnowocześniejszej wersji urządzenia można na razie tylko pomarzyć... 
Pomysłem Spółdzielni "Nowa Praca Niewidomych", który wkrótce ma wejść na rynek, jest udźwiękowiona ładowarka. Obsługuje wszystkie typy akumulatorów sygnalizując poziom ich naładowania. Miejmy nadzieję, że podana przez wystawcę cena - 300 PLN - ma jedynie charakter wyjściowy i w krótkim czasie zostanie obniżona. Chociaż bowiem nie jest to kwota niemożliwa do zorganizowania, to jak na koszt ładowarki dość wysoka. 
Ponieważ mam zawodowe "skrzywienie" historyczne, podczas zwiedzania konferencyjnej wystawy mój największy zachwyt wzbudziła rzecz zupełnie niepozorna i, być może, przez wielu niezauważona, a mianowicie wydana przez Muzeum Powstania Warszawskiego oraz studio "Tyflograf" z Owińsk książeczka "Symbole II wojny światowej". Dzięki niej osoby niewidome mogą wreszcie zobaczyć, jak wyglądała np. symbolizująca Polskę walczącą kotwica, orzełek na czapce powstańczej czy niemiecka swastyka. Wszystkim miłośnikom historii oraz nauczycielom tego przedmiotu kształcącym dzieci z dysfunkcją wzroku gorąco polecam to wydawnictwo! W porównaniu z hiperdrogimi sprzętami informatycznymi książeczka nie kosztuje prawie nic, tzn. 40 PLN. 
Jako miłośniczkę brajla rozczarował mnie brak wśród wystawców przedstawicieli istniejącej przy lubelskim Ośrodku Szkolno-Wychowawczym Ogólnopolskiej Wypożyczalni Książek Dotykowych. Z obejrzanych produktów nie zachwycił natomiast prezentowany przez firmę Seeyou Mobile smartphone sterowany wyłącznie głosem. Uważam, że w hałasie absolutnie się nie sprawdza, co zresztą dało się zauważyć już podczas testowania na pełnym ludzi hallu wystawowym. Byłby świetnym rozwiązaniem, gdyby oprócz głosu można było komunikować się z nim również przy użyciu klawiatury, gdyż z telefonami dotykowymi nie wszystkie osoby z dysfunkcją wzroku sobie poradzą. W obecnym kształcie urządzenie bardzo dobrze służyłoby ludziom niemogącym wychodzić z domu, z poważną niepełnosprawnością ruchową. 
Ponad 2 lata temu zafascynowałam się dyscypliną sportową o nazwie show-down, określaną również mianem ping-pong dla niewidomych. W związku z tym bardzo ucieszyła mnie wiadomość, że już po raz kolejny podczas "Reha" zostanie rozegrany turniej pingpongowy. Niestety, z powodu dużej liczby chętnych nie wystartowałam. Po prostu zabrakło mi cierpliwości na czekanie w długiej kolejce, wolałam przeznaczyć czas na zwiedzanie wystawy. Trochę żałuję tego braku determinacji, ponieważ zaproponowany przez organizatorów turniej nie miał formy show-down, czyli gry przy specjalnym stole z wysoką rampą, przez którą piłeczka nie ma szans wypaść, ale był zwykłym ping-pongiem i ciekawi mnie, jak można było sobie z nim poradzić "po niewidomemu". Nie załapałam się również, tym razem z powodu problemów technicznych, na bezwzrokowe strzelanie laserowe. Drugiego dnia miałam za to okazję spróbować gry w golfa promowanego w interesujący sposób przez grupę entuzjastów z Gdańska. W porównaniu do show-down dyscyplina ta jakoś szczególnie mnie nie porwała, cieszy jednak fakt udostępniania osobom z dysfunkcją wzroku coraz liczniejszych aktywności sportowych. 
Organizatorzy X edycji konferencji "Reha for the Blind In Poland", oprócz sesji merytorycznej, wystawy i wrażeń sportowych, zapewnili gościom wspaniałą ucztę duchową w postaci koncertu Mieczysława Szcześniaka. Nigdy nie byłam wielką fanką tego artysty, chociaż nie mogę powiedzieć, żebym go nie lubiła. Podobały mi się jednak pojedyncze piosenki i raczej sama z siebie nie poszłabym na jego występ. Jednak to, co zaprezentował wieczorem 6 grudnia w Multikinie zmieniło moje nastawienie do jego twórczości zdecydowanie na plus. Piosenkarzowi towarzyszył jedynie pianista, akompaniujący także przy komentarzach artysty do poszczególnych utworów. Miały one charakter refleksyjny, były przemyślane i w połączeniu z muzyką fortepianową stanowiły przepiękną całość. Po koncercie Mieczysław Szcześniak został uhonorowany statuetką "Idola". 
Do innych atrakcji kulturalnych należy zaliczyć bicie gitarowego rekordu Guinnessa - zebranie jak największej liczby muzykujących wspólnie osób. Od pewnego czasu tradycją "Reha" są także projekcje filmów z audiodeskrypcją. W tym roku każdego dnia zaproponowano inny tytuł: 6 grudnia, z myślą o najmłodszych uczestnikach konferencji, czwartą część "Epoki lodowcowej", a dzień później, dla dorosłych widzów, "Sherlocka Holmesa". Kolejnym elementem konferencji o charakterze kulturalnym była akcja "Cała Polska czyta dzieciom, czytamy i my". 
Do tradycji "Reha" wchodzi również, tak modne w dzisiejszych czasach, kreowanie wizerunku. W przypadku osób niewidomych, zwłaszcza od urodzenia, ma ono ogromne znaczenie, pozwala bowiem choćby na uzyskanie informacji, jaki kolor najbardziej pasuje do naszej sylwetki, jakie okulary dobrać do kształtu twarzy i jak zadbać o fryzurę oraz bezwzrokowo wykonać makijaż. Na poradę w tej dziedzinie poszłam pod koniec drugiego dnia konferencji. Bałam się, że po dwóch dniach intensywnej pracy nad udoskonalaniem urody "klientów", pani wizażystka będzie miała dość i potraktuje mnie rutynowo. Na szczęście obawy były bezpodstawne. Poza profesjonalnie wykonanym makijażem uzyskałam bardzo cenne informacje na temat mojego wyglądu od profesjonalnej stylistki mającej w sobie mnóstwo energii. Normalnie takie porady kosztują i to dość drogo. 
Konferencja "Reha for the Blind In Poland" gromadzi, oczywiście, nie tylko ludzi z problemami wzrokowymi, ale także ich przewodników oraz przyjaciół. Z myślą o widzących gościach przeniesiono na 2 dni do Złotych Tarasów część warszawskiej Niewidzialnej Wystawy, a jej pracownicy serwowali kawę, herbatę i zimne napoje. Na X edycji "Reha" zaprezentowało się również Centrum Nauki "Kopernik" proponując różne ciekawe doświadczenia, m.in. akustyczne. Niestety, wiem o nich wyłącznie od znajomych. Pierwszego dnia nie udało mi się dotrzeć do kopernikańskiego stanowiska, a kiedy chciałam pójść tam w piątek, usłyszałam, że działało tylko w czwartek. 
Ze względu na termin tegorocznej edycji "Reha" towarzyszyła jej obecność świętego Mikołaja, rozdającego różnego rodzaju upominki, od cukierków po sprzęt i oprogramowanie informatyczne, np. program do rozpoznawania tekstu - FineReader. 
Zorganizowanie takiej konferencji to ogromne przedsięwzięcie logistyczne. Co roku gromadzi coraz więcej osób (na X edycji było od 1500 do 2000) i potrzebuje coraz większej przestrzeni. Z Galerii Porczyńskich poprzez Bibliotekę Narodową trafiło do Złotych Tarasów. Podczas otwarcia organizatorzy żartowali, że w przyszłym roku "zawalczą" o Salę Kongresową albo nawet Stadion Narodowy (może wreszcie zostałby sensownie wykorzystany). Przy tak dużej imprezie nie zawsze wszystko da się przewidzieć. Złote Tarasy nie były do końca szczęśliwym wyborem, szczególnie z perspektywy osób słabowidzących, które mówiły, że intensywne oświetlenie powodowało u nich ból oczu i sprawiało, że widziały jeszcze gorzej, niż zawsze. Dla mnie i innych całkowicie niewidomych uczestników problemem było ustawienie stoisk. 3 lata temu w Bibliotece Narodowej mogłam bez większych trudności chodzić pomiędzy nimi samodzielnie, a tu co chwila się gubiłam. Na szczęście osobom, które przyjechały na "Reha" bez przewodnika, a potrzebowały jego pomocy, Fundacja gwarantowała wsparcie wolontariuszy. Obiad wydawano przez wiele godzin, z podziałem na grupy według porządku geograficznego, tzn. województwami. Mimo to pierwszego dnia w pewnym momencie zabrakło jedzenia i trzeba było czekać kilkanaście minut, aż cathering uzupełni zapasy, a potem odstać swoje w kolejce, bo w międzyczasie doszli następni ludzie. Bezpłatny wyjazd na konferencję organizowały tyflopunkty Fundacji Szansa z poszczególnych miast. Na noc z czwartku na piątek uczestnicy zostali rozlokowani w trzech hotelach. Na zakwaterowanie niektóre ekipy czekały jednak około godziny, co, po całym dniu intensywnego zwiedzania, było dość męczące. To wszystko jednak drobiazgi. Uważam bowiem, że bogaty program "Reha" zrekompensował w pełni ewentualne niedobory jedzenia czy snu. 
Serdecznie dziękuję Fundacji Szansa dla Niewidomych za zorganizowanie po raz kolejny imprezy, która z pewnością jeszcze długo pozostanie wydarzeniem tyflologicznym na największą skalę. Dla mnie osobiście "Reha" jest niezwykle cenna także pod względem towarzyskim, gdyż zawsze spotykam tam mnóstwo znajomych, niekiedy niewidzianych długi czas. 
W imieniu przyjaciół i własnym dziękuję szczególnie pani Karolinie Koriat z łódzkiego tyflopunktu za sprawne koordynowanie naszej grupy, szczególną dbałość o osoby całkowicie niewidome, pomoc w zorganizowaniu noclegu dla przedstawicieli innych miast, którzy przyjechali indywidualnie, a przede wszystkim za podejście do całej sprawy z wielkim zaangażowaniem i sercem. Dodam jeszcze, że pani Karolina była również jednym z konferencyjnych tłumaczy. 
Dziękuję wszystkim tym, którzy niezależnie od tego czy byli fundacyjnymi wolontariuszami, czy uczestnikami konferencji, ofiarowali choć trochę swojego czasu innym. Osobiście dziękuję, zwłaszcza moim przewodnikom: pani Karolinie, pani Teresie, Magdzie, Patrycji oraz Marioli i Grzegorzowi.
 
aaa 
4.12. Bohaterzy Basenu Narodowego przekazują nagrodę Kwejk.pl na rzecz Polskiego Związku Niewidomych 
 
 Źródło: www.pap.pl/www.niepelnosprawni.pl 
Data opublikowania: na www.niepelnosprawni.pl 2012-11-29 
 
Przekazanie nagrody Kwejk.pl wręczonej Bohaterom Stadionu Narodowego na rzecz Polskiego Związku Niewidomych 
 
Bohaterzy Basenu Narodowego postanowili przeznaczyć nagrodę na zakup specjalistycznych telefonów komórkowych dla osób niewidomych. 
Po październikowym meczu Polska - Anglia, który ze względu na ulewę nie odbył się w terminie, dwóch kibiców wkroczyło na murawę. Po przebiegnięciu boiska zostali zamknięci w areszcie i osądzeni za zakłócanie porządku publicznego. Internauci stanęli w ich obronie. 
 
 Serwis Kwejk.pl postanowił wręczyć im nagrodę w wysokości 10 tysięcy złotych, doceniając ich poczucie humoru. Bohaterowie postanowili przekazać jej część na rzecz Polskiego Związku Niewidomych. Pieniądze zostaną przeznaczone na zakup specjalistycznych telefonów komórkowych dostosowanych do potrzeb osób niewidomych. 
 
 Spotkanie odbędzie się w piątek (30.11.2012 r.) w siedzibie Polskiego Związku Niewidomych przy ul. Konwiktorskiej 9 o godz. 10:00. 
 
aaa 
4.13. Bajki w alfabecie Braille'a 
 
 Źródło: PAP/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania: 2012-12-04 
 
Bajki "Mądrość z Natury" Michała Zawadki zostaną w grudniu opublikowane jako pozycja edukacyjna dla dzieci niewidomych i niedowidzących w alfabecie Braille'a. 
Projekt jest realizowany przy współpracy z Polskim Związkiem Niewidomych zaś nakład książki - 1000 egzemplarzy - będzie rozpowszechniany w placówkach zajmujących się edukacją osób niepełnosprawnych. 
W towarzyszącym publikacji audiobooku bajki czytają: Piotr Adamczyk, Krystyna Czubówna, Cezary Pazura, Maciej Stuhr, Karolina Gruszka, Joanna Jabłczyńska, Robert Janowski. Autorem i aranżerem kompozycji muzycznych, zawierających brzmienia bossanovy, funky i rocka jest Tomasz Filipczak; kołysankę "Senny bal" zaśpiewał Robert Janowski. 
Całkowity dochód z przedpremierowej sprzedaży zostanie przekazany na rzecz Domu Dziecka Niewidomego w Warszawie. Publikacja wspiera także działania UNICEF - złotówka z każdego sprzedanego egzemplarza książki zostanie przekazana na cele statutowe organizacji. 
"Mądrość z Natury" została przetłumaczona już na język angielski, hiszpański i portugalski. Przygotowywana jest również edycja francuska i chińska. 
 
 aaa 
4.14. Zbyt rygorystyczne przepisy BHP pozbawiają szansy na pracę w domu 
kwa, oprac.: GR 
 
 Źródło: Rzeczpospolita/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-09 
 
PFRON szacuje, że pracę ma dziś mniej niż 20 proc. osób z tej grupy w tym około 3 proc. ze znacznym stopniem niepełnosprawności - donosi Rzeczpospolita. 
Lech Pilawski, dyrektor generalny Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych Lewiatan, domaga się zmiany przepisów o telepracy. 
- Teraz zbyt rygorystyczne przepisy BHP nie pozwalają na pracę niepełnosprawnych w mieszkaniach, w których są bariery komunikacyjne, choć niepełnosprawni przebywają w nich na co dzień - powiedział "Rz". 
Problemem jest także zły system kształcenia. Firmom wciąż trudno jest pozyskać dobrze wykształcone osoby niepełnosprawne do pracy. 
Z danych ministerstwa wynika jednak, że sytuacja się poprawia. Od 2006 r. liczba niepełnosprawnych z wykształceniem wyższym w wieku produkcyjnym niemal się podwoiła. 
Więcej w Rzeczpospolitej z 4 grudnia 2012 r. 
 
 aaa 
5. ORGANIZACYJNE, PRAWNE, PRAKTYCZNE, SPOŁECZNE I ŚWIADOMOŚCIOWE PROBLEMY 
 
aaa 
5.1. Międzynarodowy Dzień Niepełnosprawnych - rozmowa z Markiem Plurą 
 Rozmawiał Piotr Bartulewicz 
 
Źródło: Newsweek.pl 
Data opublikowania: 2012-12-04 
 
Zmiany postępują, ale najgorzej jest tam, gdzie brakuje wyobraźni, wrażliwości i zwyczajnej chęci poprawiania świata - mówi w rozmowie z newsweek.pl poseł Marek Plura, przewodniczący sejmowego zespołu ds. niepełnosprawnych. 
 
Newsweek.pl: Czy Sejm jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych? 
Marek Plura: Zdecydowanie tak, zwłaszcza na tle zabytkowych parlamentów. W Sejmie można się swobodnie poruszać na wózku i o kulach, dostępna jest także informacja dla osób niewidomych i niesłyszących. Oczywiście udoskonaleń nigdy za dużo. 
Wczoraj podczas spotkania zorganizowanego przez panią marszałek zaprezentowano kolejną nowinkę - tzw. tyflomapy, czyli wypukłe mapy przez osoby niewidome odczytywane palcami, które przedstawiają m.in. układ pomieszczeń sejmowych i kształt sali obrad. Udogodnień jest coraz więcej, zarówno dla tych, którzy w Sejmie pracują, jak i dla odwiedzających. Chciałbym, żeby tak było w każdym urzędzie. 
Newsweek.pl: Dziś w Sejmie apelował Pan do osób niepełnosprawnych, by wzięły sprawy w swoje ręce i, powołując się na Konwencję ONZ dotyczącą ich praw, od władz różnego szczebla domagały się swobodnego dostępu do "wszystkiego, co publiczne". 
Marek Plura: Każdy kto zarządza życiem społecznym, jest do tego zobowiązany. Ta konwencja dotyczy także osób, które podejmują jakąkolwiek działalność o charakterze społecznym - otwierają sklep, muzeum czy kino. 
Zapisy tej konwencji powinny być jednak realizowane w rozsądnym wymiarze. Absolutnie nie jestem zwolennikiem totalitaryzmu, czyli wymuszania zmian za wszelką cenę, na przykład budowy wind prowadzących na poddasze archiwum jakiegoś zakładu pracy. Z takich miejsc osoby niepełnosprawne korzystają rzadko lub wcale. Uważam natomiast, że w miejscach publicznych powinien być zorganizowany system obsługi petenta lub klienta, by każdy obywatel mógł bezproblemowo załatwić swoje wszystkie sprawy. 
Newsweek.pl: Jak ocenia Pan sytuację osób niepełnosprawnych w Polsce? 
Marek Plura: Obecnie można zaobserwować przejście od tradycyjnych metod wsparcia, czyli zasiłków i rent, do bardziej kompleksowego traktowania. Coraz częściej myśli się o tym, jak wyposażyć takie osoby w odpowiedni sprzęt, technologie, jak zapewnić im miejsca pracy i dostęp do edukacji. Chodzi o to, by ci ludzie mogli żyć samodzielnie, za własne pieniądze. 
Newsweek.pl: Z jakimi przeszkodami i problemami borykają się na co dzień niepełnosprawni? 
Marek Plura: Są dwie sprawy, nad którymi szczególnie boleję. Pierwsza to duże zapóźnienia w infrastrukturze. Zmiany postępują, ale najgorzej jest tam, gdzie brakuje wyobraźni, wrażliwości i zwyczajnej chęci poprawiania świata. Niestety czasami urzędnicy zasłaniają się przepisami, wskutek czego niektóre miejsca, jak dworzec kolejowy Warszawa Zachodnia, są wciąż nieprzystosowane. Problemem jest też na pewno sama kolej - mniej niż 10 proc. wagonów posiada specjalne udogodnienia. 
Druga sprawa, w której odstajemy w sensie społecznym, to aktywność osób niepełnosprawnych. Ludzie, którzy urodzili się z niepełnosprawnością albo nabyli ją w ciągu ostatnich dziesięciu lub dwudziestu lat wiedzą, że mimo wielu trudności można budować własną niezależność, rozwijać się, kształcić i pracować. Starsze pokolenia niepełnosprawnych raczej tkwią w oczekiwaniu na pomoc i wsparcie. Liczą, że państwo złagodzi ich cierpienie rentą lub zasiłkiem. 
Newsweek.pl: Jak pod tym względem wyglądamy na tle państw Europy Zachodniej? 
 Marek Plura: Na Zachodzie korzystanie z różnego rodzaju świadczeń jest ściśle związane z realizacją programu aktywizacji. Niepełnosprawny może otrzymać zasiłek, ale musi przy tym wykazać się, że uczestniczy w różnego rodzaju kursach, że chodzi do psychologa lub pracuje w organizacji pozarządowej. My z kolei nadal tkwimy w rentowej pułapce. Uznajemy, że te wszystkie świadczenia są lepsze od podejmowania wyzwania aktywności na rynku pracy. Tracimy w ten sposób potencjał osób niepełnosprawnych. Tu na pewno potrzebna jest głęboka reforma pomocy społecznej, jak i świadczeń rentowych, które tak naprawdę prowadzą donikąd. Ludzie boją się podjąć pracę, żeby nie stracić renty. 
W Wielkiej Brytanii rozwiązano to następująco - świadczenia rentowe zmniejszają się w zależności od wzrostu dochodu z pracy. Nie ma więc obawy, że rentę straci się z dnia na dzień. 
Newsweek.pl: Nad jakimi regulacjami dotyczącymi osób niepełnosprawnych pracuje obecnie Sejm? 
Marek Plura: Pracujemy m.in. nad lepszym zabezpieczeniem karty parkingowej osób niepełnosprawnych, z której nagminnie korzystają osoby nieuprawnione do jej posiadania. Po drugie, chcemy zwiększyć finansowanie pobytu niepełnosprawnych dzieci w ośrodkach adopcyjnych. Natomiast w dłuższej perspektywie czekają nas zmiany w edukacji, ponieważ "Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych" wprowadza do naszego prawa tzw. edukację włączającą. Do tej pory mieliśmy do czynienia tylko z systemem edukacji integracyjnej, która polega na kierowaniu niepełnosprawnych dzieci do szkoły integracyjnej. Chcemy, by teraz mogły one uczęszczać do tej samej szkoły, co ich rówieśnicy z podwórka. Do tego trzeba przystosować nie tylko sam system edukacji, ale też szkołę, żeby nauczyciele i uczniowie byli gotowi na przyjęcie i pełną akceptację swojego niepełnosprawnego kolegi. 
 
aaa 
5.2. Jaka będzie przyszłość Biblioteki Centralnej? 
Stanisław Kotowski 
 
Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
Od 1 stycznia 2013 r. Centralna Biblioteka Polskiego Związku Niewidomych stała się placówką Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Tak więc PZN przestaje prowadzić tę instytucję. W ramach Związku funkcjonowała ona od swego powstania w 1952 r. do końca 2012 r., czyli 60 lat. Z wielkim żalem informuję Czytelników o wyjściu BC ze struktur PZN-u. A jeszcze w październiku 2012 r. uroczyście obchodzony był jubileusz sześćdziesięciolecia naszej biblioteki. Nie spodziewaliśmy się wówczas, że Biblioteka przestanie być częścią PZN-u. 
O znaczeniu tej placówki czytamy w Informacji Biblioteki Centralnej PZN, opublikowanej w "WiM" w listopadzie 2012 r. pod pozycją 4.3.: 
"Jak wynika z badań przeprowadzonych przez CBOS w czerwcu 2011 dla przyjemności książkę w ostatnim roku przeczytało zaledwie 30 proc. widzących Polaków. Wśród niewidomych to prawie 75 proc. z nich. W czasie kiedy czytelnictwo książek lawinowo spada, biblioteki odwiedza coraz mniej ludzi, a kupienie książki to raczej ekstrawagancja, biblioteka dla niewidomych w Warszawie przy ul. Konwiktorskiej świętuje swoje sukcesy. W tym roku kończy 60 lat i jako prawna emerytka wcale nie zamierza skończyć swojej kariery". 
Nie traćmy nadziei, że się tak stanie, że Biblioteka nadal będzie zaspokajała potrzeby czytelnicze osób niewidomych i słabowidzących. Dla wielu niewidomych i słabowidzących była to najważniejsza część działalności Związku, najważniejsza placówka. 
Dzięki Bibliotece i magnetofonowi, a następnie dzięki odtwarzaczowi, przeczytałem co najmniej kilkaset pozycji książkowych. Wzbogaciły one moją wiedzę i moje życie. Tak oceniam znaczenie BC w moim życiu i tak placówkę tę ocenia wielu niewidomych i słabowidzących. 
 
Warto przypomnieć, że trudności z finansowaniem BC występowały od dawna, od czasu kiedy Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej przestało finansować działalność PZN-u, w tym BC. 
W numerze Nr 3(3)/05 "Biuletynu Informacyjnego Trakt" w artykule pt. "Finansowe kłopoty Centralnej Biblioteki" czytamy: 
"Od 1995 r. były lata dobre i słabsze. Cały czas jednak, w każdym roku trzeba było podejmować starania o pieniądze. Do starań tych władze Związku włączały parlamentarzystów, ministrów, prasę i premierów. Ciągle powstawały nowe pomysły, jaką formę organizacyjną ma mieć Biblioteka. A to miała być wspólna (Ministerstwa Kultury i PZN-u) instytucja kultury, a to Ministerstwo Kultury miało przejąć tę placówkę. Jednak zarówno w PZN-ie, jak i w Ministerstwie Kultury nie było zgodności poglądów na ten temat. 
 Niektórzy działacze Związku chcieli częściowego lub całkowitego przekazania Biblioteki Ministerstwu Kultury. Większość członków Prezydium ZG i Zarządu Głównego PZN jednak sprzeciwiała się takiemu rozwiązaniu". 
I opinia Departamentu Książki w Ministerstwie Kultury, zawarta w wyżej wymienionym artykule z numeru 3(3)/05 "BIT": 
"Departament znajduje także ważne uzasadnienie merytoryczne do utrzymania obecnego kształtu Biblioteki, której organizatorem jest PZN. Patronat Związku, jego liczne powiązania z organizacjami i instytucjami w kraju działającymi na rzecz osób niepełnosprawnych, umożliwiają tworzenie na korzystnych warunkach licznych punktów bibliotecznych" 
Wydawało się więc, że zdaniem Ministerstwa Kultury Związek powinien dążyć do utrzymania Biblioteki w swoich strukturach, gdyż jest to najkorzystniejsza forma jej działalności. Wydawało się, że wieloletnie starania Związku o utrzymanie Biblioteki jako własnej placówki i zapewnienie jej finansowania zostały uwieńczone pełnym sukcesem. 
Niestety, problemy wróciły. Rok 2004 był dobry dla Biblioteki. Korzystała ona z ustaleń dokonanych w 2003 r. Lata następne też nie były złe, gdyż realizacja dezyderatu nr 4 z 2003 r. zapewniła finansowanie Biblioteki do końca 2010 r. 
Warto przypomnieć niektóre wcześniejsze fakty związane ze staraniami o finansowanie naszej Biblioteki. 
Jak już wspomniałem, od czasu powstania Biblioteki Centralnej w 1952 r. do 1993 r. jej działalność finansowało Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej i nie było z tym żadnych problemów. Ministerstwo sfinansowało nawet budowę gmachu BC. W ten sposób przez 42 lata Biblioteka miała zapewnione stałe finansowanie i środki na inwestycje. 
Schody zaczęły się po 1993 r. i trwały aż do końca 2012 r. Jak sprawa będzie wyglądała w przyszłości? Trudno odpowiedzieć na to pytanie. Nie wszystko bowiem, co na początku wygląda dobrze, dobrym jest w rzeczywistości. 
Starania o finanse dla BC trwały przez wiele lat. Czasami wydawało się, że sprawa zostanie pozytywnie i na długo załatwiona, ale problemy ciągle wracały. 
W numerze 7(38)/08 "BIT", w artykule "Ze sprawozdania kadencyjnego PZN" czytamy: "Przedstawiciele PZN-u przyjmowani byli przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, uczestniczyli w spotkaniach z posłami w Sejmie RP i w pracach Komisji Kultury i Środków Przekazu Sejmu Rzeczypospolitej. Dwie posłanki na miejscu zapoznawały się z pracą BC. Komisja Kultury i Środków Przekazu zajmowała się finansowaniem Biblioteki Centralnej PZN kilkakrotnie. Komisja występowała chyba trzykrotnie z dezyderatami do ministra kultury i premiera Rządu RP. Dezyderaty te zawierały postulat systemowego rozwiązania problemu finansowania Biblioteki. Starania te, spotkania i posiedzenia sejmowej komisji odbywały się w latach 2002 i 2003". 
I następny cytat z tego artykułu: 
"Dodać należy, że w spotkaniach i staraniach brali udział: ówczesny przewodniczący ZG PZN Sylwester Peryt, ówczesny dyrektor BC Janusz Durbacz, kierownik Działu Rehabilitacji w ZG PZN Elżbieta Oleksiak. W niektórych spotkaniach uczestniczyli również Józef Mendruń i Stanisław Kotowski. Do sukcesu walnie przyczyniła się ówczesna i obecna wiceprzewodnicząca ZG PZN Teresa Wrzesińska i ówczesna wiceprzewodnicząca ZG PZN Maria Ferdynus. Ta ostatnia szczególnie aktywnie nawiązywała kontakty z posłami na Sejm RP i przekonywała ich o potrzebie rozwiązania problemu finansowania Biblioteki Centralnej PZN". 
Starania te doprowadziły do uchwalenia przez Komisję Kultury i Środków Przekazu w dniu 26 marca 2003 r. dezyderatu nr 4. 
Realizacją tego dezyderatu było stanowisko Rządu, w którym zadeklarował kontynuację wspierania aktywności edukacyjnej, informacyjnej i kulturalnej naszej biblioteki. 
 W numerze 7(7)/05 "BIT" w artykule "Wielki sukces PZN" czytamy: 
"Rządowy program dla Biblioteki 
 W dniu 25 października br. na ostatnim posiedzeniu Rada Ministrów podjęła uchwałę w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą "Rozwój Biblioteki Centralnej Polskiego Związku Niewidomych". 
Jak podaje Centrum Prasowe Rządu, ustanawia się program wieloletni pod nazwą Rozwój Biblioteki Centralnej Polskiego Związku Niewidomych. Realizacja programu rozpocznie się 1 października 2005 r., a zakończy 31 grudnia 2010 r. 
Łączne jego koszty nie przekroczą 13 800 000 zł, z czego budżet państwa wyasygnuje 4 200 000 zł, zaś 9 600 000 zł - Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. 
Konieczność objęcia Biblioteki Centralnej Polskiego Związku Niewidomych programem rządowym wynika z następujących przesłanek: 
1) biblioteka ta jest jedyną specjalistyczną instytucją obsługującą niewidomych i słabowidzących w kraju i za granicą, 
2) konieczność stabilizacji jej sytuacji finansowej wymaga ponadresortowego podejścia, 
3) brakuje regulacji umożliwiających finansowanie działalności biblioteki ze środków publicznych, w wysokości gwarantującej ciągłość realizacji zadań, 
4) wysokość dotacji Ministerstwa Kultury, zobowiązanego do jej finansowania, uzależniona jest od aktualnej sytuacji budżetowej resortu". 
Jak podkreślono na posiedzeniu Rządu, konieczne jest zapewnienie osobom niewidomym oraz słabowidzącym możliwości uczestnictwa w życiu publicznym, społecznym i kulturalnym. Wynika to z polityki Rządu oraz Unii Europejskiej". 
Tak miał być zrealizowany dezyderat nr 4 sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu. Na tej podstawie zapewniony był byt Biblioteki do końca 2010 r. 
Na stronie internetowej PZN - Źródło: www.pzn.org.pl można było przeczytać: 
 " W dniu 22 grudnia 2010 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdan Zdrojewski, Pełnomocnik Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych Jarosław Duda, Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych Wojciech Skiba oraz Prezes Zarządu Głównego Polskiego Związku Niewidomych Anna Woźniak-Szymańska podpisali Porozumienie o współpracy na rzecz rozwoju Biblioteki Centralnej Polskiego Związku Niewidomych. 
Dokument ten zapewnia finansowanie Biblioteki na lata 2011-2012. Ponadto powołany zespół merytoryczny do końca września 2011 wypracuje koncepcję stałego finansowania działalności Biblioteki oraz jej rozwoju na kolejne lata". 
 I był to wielki sukces. Czy jednak nadal jest to wielkim sukcesem, czy ten zespół nie mógł wypracować innego rozwiązania? Władze PZN powinny dokładnie wytłumaczyć to członkom Związku. BC, która przez sześćdziesiąt lat była placówką PZN-u, przestała nią być. 
Nie wiem, czy sprawa mogła być inaczej załatwiona. Nie wiem, czy była to jedyna możliwość zapewnienia finansowania Biblioteki przez pozbycie się jej. Nie wiem, kto decydował, jakie jest stanowisko Zarządu Głównego PZN, nie wiem, nie wiem... Wiem tylko, że polityka informacyjna Związku świadczy o całkowitym lekceważeniu jego członków. Sprawy są tak załatwiane, jakby dotyczyły tylko naczelnych władz PZN i w żaden sposób nie dotyczyły jego członków. 
Myślę, że niewidomi i słabowidzący oczekują rzetelnych informacji. Myślę, że powinni wiedzieć, jakie starania były podejmowane i wszystko, co tej sprawy dotyczy. 
Być może, potrzeby czytelnicze w dalszym ciągu będą zaspokajane na podobnym poziomie, a być może, że nie. Z pewnością nie mają z czego cieszyć się pracownicy BC. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej zapewnia finansowanie piętnastu etatów, a obecnie w BC pracuje znacznie więcej osób. 
Chcę mieć nadzieję, że działalność BC nie zostanie zredukowana proporcjonalnie do redukcji jej załogi. 
Wiele nie wiem w tej sprawie, ale wiem, że BC potrzebna jest niewidomym i słabowidzącym. Pewnie mniejsze znaczenie ma przy tym, kto prowadzi Bibliotekę. Ważne jest, żebyśmy mieli bogatą ofertę literatury i łatwy do niej dostęp. Chcę wierzyć, że tak będzie. I tego właśnie wszystkim nam życzę na progu 2013 roku. 
 
 aaa 
5.3. NIK: magiczna rękawica w ofercie rehabilitacji niepełnosprawnych 
 Rehabilitacja medyczna 
 
Źródło: PAP/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania: 2012-12-03 
 
Warsztaty terapii zajęciowej nie pomagają znaleźć pracy, a turnusy rehabilitacyjne nie kształtują umiejętności społecznych. Zmiany wymaga też system finansowania oraz kwalifikowania ich uczestników - wynika z kontroli NIK. 
 
Kontrolę przeprowadzono w II kwartale tego roku w siedmiu ośrodkach prowadzących warsztaty terapii zajęciowej oraz w sześciu powiatowych centrach pomocy rodzinie i jednym miejskim ośrodku pomocy społecznej. 
 
Jak powiedział PAP prezes NIK Jacek Jezierski, kontrola wykazała, że wspierane przez państwo formy rehabilitacji społecznej i zawodowej dla osób niepełnosprawnych nie przynoszą efektów. 
- Kontrolerzy przyjrzeli się turnusom rehabilitacyjnym w województwie kujawsko-pomorskim oraz warsztatom terapii zajęciowej w województwie wielkopolskim. W obu przypadkach zbadano, jak te formy pomocy były organizowane i finansowane. Wnioski są niepokojące - dodał. 
 
- Turnusy rehabilitacyjne rehabilitację mają tylko w nazwie. Właściwie nie różnią się niczym od zwykłych turnusów sanatoryjnych albo wypoczynkowych. Uczestniczące w nich osoby nie nabywają nowych umiejętności społecznych, a właśnie to jest podstawowym celem takich wyjazdów. Organizatorzy turnusów pomijają lub ograniczają elementy rehabilitacji, które wymagają współdziałania i zaangażowania, nie zapewniają wykwalifikowanej kadry, nie dokonują indywidualnej oceny postępów uczestników - podkreślił Jezierski. 
 
Prezes NIK poinformował, że zajęcia kulturalno-oświatowe dla niepełnosprawnych organizowane są wspólne z osobami ze zwykłych turnusów sanatoryjnych. - W dodatku jest to dość dyskusyjne. Przykładem jest sytuacja w Sanatorium Uzdrowiskowym ZNP w Ciechocinku, gdzie w ramach takich połączonych zajęć kulturalno-oświatowych odbyły się prezentacje towarów do zakupu, np. "magicznej rękawicy" czy "dzwonu rezonansowego" - dodał. 
 
Kontrola wykazała, że powiatowe centra pomocy rodzinie kwalifikują osoby niepełnosprawne do uczestnictwa w turnusach niezgodnie z prawem i nierzetelnie. 
Pracownicy socjalni wydają skierowania na turnusy tylko na podstawie dokumentacji medycznej, która nie mówi o społecznych kompetencjach danej osoby. 
W rezultacie uczestnikami turnusów nie zawsze są ci, którzy potrzebują rehabilitacji społecznej. Często zostają nimi ludzie potrzebujący po prostu leczenia i wypoczynku. 
 
NIK podkreśla, że powiatowe centra nierówno traktują uczestników przy przyznawaniu dofinansowania turnusów ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Zdaniem Izby bezzasadnie preferują tych, którzy korzystają jednocześnie z systemowych środków unijnych (np. EFS). Takim kandydatom przyznają 100 procent dofinansowania, podczas gdy wszystkim innym zaledwie 30 procent. 
 
W ocenie Izby kuriozalna sytuacja wystąpiła w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie we Włocławku, gdzie warunkiem dofinansowania turnusu było uczestniczenie w projekcie systemowym UE. W konsekwencji tego wymogu wsparcia nie dostała żadna z 386 osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym lub znacznym. Udzielono go zaś 15 osobom upośledzonym w stopniu lekkim. 
Uwagę kontrolerów NIK przyciągnęła również inna niepokojąca praktyka niektórych pracowników ośrodka. Ci, którzy byli odpowiedzialni za przyznawanie dofinansowania dla Sanatorium Panorama Morska, korzystali z jego usług bezpłatnie lub po niższych cenach. 
 
NIK negatywnie oceniła ochronę danych osobowych uczestników warsztatów. W żadnym z nich nie były odpowiednio chronione te dane, które są szczególnie wrażliwe, gdyż dotyczą stanu zdrowia. Niedopuszczalna sytuacja wystąpiła w trzech warsztatach, które przekazywały szczegółowe informacje o zdrowiu uczestniczących w nich osób w sprawozdaniach dla powiatowych centrów pomocy rodzinie. 
NIK, biorąc pod uwagę skalę zaniedbań, skierowała do prokuratury zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa we wszystkich siedmiu skontrolowanych warsztatach. 
 
 aaa 
5.4. Refleksje na kanwie kontroli NIK 
Beata Kawecka 
 
Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
Po przeczytaniu publikacji PAP pt.: "NIK: magiczna rękawica w ofercie rehabilitacji niepełnosprawnych" przedrukowanej pod pozycją 5.3., z podziwu wyjść nie mogę, że trzeba było aż wielkich kontroli, żeby ustalić to, co jest widoczne gołym okiem i wiadome osobom, które chociaż trochę znają środowisko osób niepełnosprawnych, turnusy rehabilitacyjne i warsztaty terapii zajęciowej. 
Odnośnie turnusów rehabilitacyjnych i rehabilitacji podstawowej w cyklu "Ze słownika rehabilitacyjnego" - hasło "Rehabilitacja podstawowa" Stanisław Kotowski pisał w "WiM" w lutym 2012 r.: 
 
"Od czasu, kiedy główną instytucją finansującą rehabilitację stał się Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i ustawowego wprowadzenia turnusów rehabilitacyjnych, poziom szkoleń rehabilitacyjnych organizowanych dla niewidomych i słabowidzących uległ obniżeniu. 
 Jak już wspomniałem, PZN prowadził szkolenia rehabilitacyjne od kilkudziesięciu lat. Nie wszystkie one były organizowane na wysokim poziomie metodologicznym. Władze Związku jednak starały się wpływać na organizatorów szkoleń, wymagać opracowywania programów, prowadzenia zajęć rehabilitacyjnych i stosowania właściwych metod. Od czasu, kiedy zaczęto zamiast kursów rehabilitacyjnych organizować turnusy rehabilitacyjne wszystko to stało się mało ważne, albo i wcale nieważne. Na turnusie rehabilitacyjnym wystarczy, że uczestnicy będą mieli dziennie dwa jakieś zabiegi fizykoterapeutyczne oraz w ciągu turnusu uczestniczyć będą w dwóch wycieczkach, trzech wieczorkach tanecznych, spacerach, ognisku, w działalności świetlicowej i to wszystko. PFRON nie interesuje się rehabilitacją podstawową, bo takiego pojęcia nie ma w ustawie o rehabilitacji, nie interesuje się metodami rehabilitacji, ani żadnymi merytorycznymi aspektami. Dla PFRON-u ważne jest jedynie, żeby obiekt spełniał warunki, głównie dostosowane do potrzeb osób z uszkodzonym narządem ruchu, a turnus miał właściwą, czyli wymaganą dokumentację oraz kadrę medyczną i kulturalno-rozrywkową. Jego uczestnicy nic nie muszą się uczyć, nikt tego od nich ani od organizatorów nie wymaga. 
Oczywiście, jeżeli organizator jest ambitny, jeżeli wie, co jest potrzebne osobom z uszkodzonym wzrokiem, to i turnus przeprowadzi zgodnie z zasadami rehabilitacji, a nie leczenia i wypoczynku. Jest to jednak jego dobra wola, a nie wymóg stawiany przez prawo i instytucję finansującą. Niestety, organizatorzy turnusów, bardzo często idą na łatwiznę i stosują się do bardzo skromnych wymogów, tych merytorycznych, bo formalne muszą spełniać". 
 
NIK sprawdziła 7 warsztatów terapii zajęciowej i wszystkie jej kontrole skończyły się wnioskami do prokuratora. Obawiam się, że podobnie może być z zakładami aktywności zawodowej. Tego jednak NIK nie kontrolowała. Kontrolowała natomiast pcpr-y, a wyniki nie zachwycają. 
W Polsce wydaje się kilka miliardów rocznie na różne formy pomocy osobom niepełnosprawnym, z których, jak się wydaje, korzystają przede wszystkim ich pracodawcy, stowarzyszenia i fundacje, a dla osób niepełnosprawnych zostaje niewiele. Mało tego, to co nazywa się rehabilitacją, często rehabilitacją nie jest, to co nazywamy integracją - jest raczej segregacją, bo niepełnosprawni integrują się we własnym gronie zamiast ze społecznością, w której żyją. Często to, co nazywa się zatrudnieniem osób niepełnosprawnych jest przede wszystkim nabijaniem kabzy pracodawcom osób niepełnosprawnych prowadzącym zakłady pracy chronionej, a bywa również, że jest działalnością przestępczą. 
Z tych miliardów, o których wspomniałam, pożytek jest nieproporcjonalnie mały. Dodam, że potrzeby są naprawdę wielkie, a tak wielkie marnotrawstwo jest wręcz działalnością przestępczą. 
Może więc czas odstąpić od rutyny, od schematów, od trzymania się nie zawsze dobrych procedur. Może czas, żeby pcpr-y przestały być kasami, a zajęły się również oceną efektów przyznawanych pieniędzy. 
Może dobrze byłoby, żeby PFRON wykopał się z papierzysków, żeby zamiast poświęcać całą uwagę sformułowaniom, wnioskom, rozliczeniom, uzasadnieniom, zajął się merytoryczną oceną dofinansowywanych zadań rehabilitacyjnych. 
Oj, chyba się zagalopowałam. Przecież oceny merytoryczne są bardzo trudne i chyba stoją w sprzeczności z urzędniczym sposobem rozumowania. Oj, chyba ta sama NIK też bardziej lubi papiery, dokumenty, rachunki, sprawozdania, podpisy, pieczątki niż ludzi i ich potrzeby. Czy ktoś zyskał na turnusie, czy nie - a jak to sprawdzić? No wymaga sporo zachodu. Ale czy papierzyska są w porządku - żaden problem. Wystarczy sprawdzić słowa kluczowe, podpisy, pieczątki i rachunki. 
Obawiam się więc, że już tak pozostanie mimo ustaleń NIK. 
 
 aaa 
5.5. Zaciemniona godność niewidomych 
Maria Marchwicka 
 
 Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
No i przyszło mi się powadzić z szanownym i poważanym red. Ogonowskim, który zdaje się być uczulonym na inny niż własny punkt widzenia. Pisze w "DROGI I BEZDROŻA NIEWIDOMYCh" w artykule "Skazani na reprezentowanie" (WiM grudzień 2012 r.) "Ale czy lepiej wydać pieniądze na "zabawy w ciemności", czy może na skądinąd jakiś drogi sprzęt ułatwiający życie czy umożliwiający pracę?" 
Brałam czynny udział w owej skandalicznej zabawie w ciemności, czyli spotkaniu władz miasta oraz parlamentarzystów z niewidomymi uczestnikami płockiego festiwalu. 
Oprócz "ciemności" było 11 interesujących wystąpień osób niewidomych opowiadających o tym, co oni pożytecznego zrobili na rzecz środowiska i jakie korzystne długofalowe działania są wykonywane w kraju na rzecz niewidomych (np. ujednolicenie sygnalizacji dźwiękowej na terenie całej aglomeracji, a potem w kraju). Tło spotkania - ciemność - było jedynie dodatkową atrakcją oswajającą gości z codziennym funkcjonowaniem niewidomych. 
O tym pisał obszernie p. Niesiołowski w listopadowym WiM z 2012 r., akcentując fakt, że w wyniku spotkań z festiwalowiczami wdrożono w mieście kilka także przyjaznych dla niewidomych udogodnień w przestrzeni publicznej. 
Pragnę zapewnić Redaktora, że festiwal nie miał niczego wspólnego z igrzyskami, a raczej z ciężką edukacyjną orką. Filipiki w stylu "Jeżeli najgłośniej wołać będą o dotacje niewidomi pragnący bardziej igrzysk niż pracy, to utrwali się w społeczeństwie przekonanie, że wolą się oni bawić niż zarabiać" są nietrafione, a poza tym praca nie wyklucza zabawy i odwrotnie. 
I nie wiem, jak się ma uwaga "już dziś powszechnie mówi się, że niepełnosprawni wykazują bardzo niski poziom wykształcenia" do sponiewieranej zabawy w ciemności, ponieważ festiwal adresowany był do tych bardzo aktywnych ludzi i także legitymujących się wykształceniem. 
Trudno jest zgodzić się z twierdzeniem, że "jesteśmy skazani na reprezentowanie nie tylko samych siebie, ale też całego ogółu niewidomych. A społeczeństwo dobierze sobie określone cechy, zależnie od potrzeb danej chwili" oraz z przypisywaną rolą bycia reprezentantem ogółu niewidomych tak przecież zróżnicowanych i zachowaniem, i postawami, i temperamentem. Nikt przy zdrowych zmysłach spotykając się z Panem, Redaktorze - nie poweźmie niezbitego przekonania, że jest Pan pijakiem, żebrzącym wydrwigroszem, bo akurat poprzednio spotkał taką niewidomą osobę. 
Przywołuje Pan opinie pracowników transportu pisząc: "kiedy odbierano niewidomym zniżki na przejazdy I klasą pociągiem, w prasie pojawiały się głosy konduktorów i kolejarzy, że niewidomi najpierw okazują legitymację całkowitej ślepoty, a po sprawdzeniu biletów, biorą się za czytanie gazety napisanej drobnym drukiem". Po pierwsze ludzie ci nie mówili, że "wszyscy niewidomi", a po wtóre - tak bywało i miejmy pretensje do pseudoniewidomych, a nie konduktorów. 
"I bez względu na to, kto i o co gotów się na mnie obrazić, zostaję przy swoim. Mam przy tym nadzieję, że kiedyś docenią mnie przyszłe pokolenia, uznając, że dążyłem do zachowania godności osoby niewidomej". 
Nie wiem, czy Pana obecne czy przyszłe pokolenia docenią, czy też nie, ale także nie widzę potrzeby uporczywej walki o zachowanie godności niewidomego. Zapewniam Pana, że bawiący się w ciemności godnie i ofiarnie pracują (oczywiście poza kilkoma emerytami, ale ci w przeszłości także nie mniej godziwie pracowali). 
"A jeśli zdarzy mi się przypadkiem, że znajdę się w takim ciemnym lokalu czy teatrze, to przyczaję się za kimś z tyłu i zawołam do niego wyszczerzając zęby: "UAAA!!!" Trzymam za słowo Redaktorze, lubię błazenady. 
 
 aaa 
5.6. DROGI I BEZDROŻA NIEWIDOMYCH 
				Wojny trojańskiej nie będzie, przynajmniej w 2013 r. 
Jerzy Ogonowski 
 
Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
Pan Aleksander Mieczkowski nawet nie przypuszcza, ile radości sprawił mi swoim artykułem. Jak wiadomo, moim zadaniem, trzeba było wsadzić kij w mrowisko i jeszcze tym kijem trochę poruszać, żeby mrówki się wściekły i zaczęły gryźć. A tu nagle, kiedy czytam artykuł Pana Mieczkowskiego, to jakbym sam siebie czytał. Bo autor dobrze wie, o czym mówi i nie boi się powiedzieć, że jesteśmy bezsilni i bezradni jako niewidomi wobec historycznych zawieruch i zawirowań, które wyrzucają nas raz na, to znów pod wóz. Ale mimo wszystko, jak sądzę, warto poszukać jakiegoś remedium, jeśli nieleczącego całkowicie, to przynajmniej spowalniającego i łagodzącego przebieg choroby w oczekiwaniu na dalszy rozwój stosunków społecznych i gospodarczych. Nigdzie bowiem nie jest powiedziane, że trzeba czekać na kolejną wojnę światową, aby skorzystać ze sprzyjających niewidomym historycznych okoliczności, mogą bowiem zaistnieć także i inne uwarunkowania sprzyjające. Niewidomi nie umieli na przełomie ustrojów ocenić prawidłowo sytuacji, bo potraktowali wszystkie hasła rewolucyjno-polityczne dosłownie i na serio. Jeśli na przykład pracownicy spółdzielni słyszeli od wyrosłych na fali przemian ustrojowych szczerze zaangażowanych zapalonych działaczy, że wreszcie teraz będą mieli lepiej, to myśleli, że już będzie raj na ziemi, tym bardziej że wcale tak źle nie mieli. Co najciekawsze, tak działacze jak i ci, którzy byli przedmiotem ich zainteresowania, czynili wszystko w dobrej wierze, tyle że bez zrozumienia uwarunkowań, zatem często fałszywie oceniając sytuację. 
	Punktem wyjścia dla odzyskania tak łatwo utraconej godności powinna być nietrudna do udowodnienia teza, że im wyższy rozwój ekonomiczny kraju i społeczeństw, im społeczeństwa i kraje żyją dostatniej, tym łatwiej i godniej żyje się niepełnosprawnym. Co więcej, społeczeństwa takie stać z jednej strony - na utrzymanie na godnym poziomie materialnym osób, które realnie nie są w stanie sprawnie funkcjonować ze względu na poważne schorzenia czy wady fizyczne lub psychiczne, a z drugiej - na takie "oprotezowanie" tych niepełnosprawnych, że będą oni mogli prędzej czy później podjąć pracę i pełne czynności życiowe. Jeśli jakieś rozwiązanie okaże się chybione dla danej jednostki, to społeczeństwo takie stać i na to, żeby spróbować innego rozwiązania. W dodatku jednostka podlegająca takim oddziaływaniom nie musi robić byle czego, bo troski materialne są jej obce. Piękna utopia, prawda? 
	A jednak niekoniecznie i nie do końca. Historyczne uwarunkowania sytuacji niepełnosprawnych w społeczeństwach, to bardzo trafne ujęcie przez Pana Mieczkowskiego. Żeby jednak wyrosłe na historycznym gruncie działania były skuteczne, potrzebna jest jeszcze nie tylko sama ideologia, choćby najpiękniejsza, ale także konkretna wiedza i trafna ocena stanu rzeczy. Bardzo dobrze przełomową sytuację lat 80-90 ilustruje następujące wydarzenie. Jedna z nowo upieczonych działaczek nowych stowarzyszeń, powstających na przełomie ustrojów jak grzyby po deszczu albo i lepiej , w poczuciu posłannictwa i potrzeby działania dla dobra niewidomych, zapytała ówczesnego, nieżyjącego już prezesa spółdzielni Dolsin, czy on na tyle kocha spółdzielnię, że dla jej dobra byłby gotów zrezygnować z prezesowania, bo przyszedł czas, że partyjni nie mogą już kierować instytucjami. Ireneusz Morawski, bo to o nim mowa, ze znanym sobie poczuciem humoru, sarkazmu i ironii, odpowiedział (cytuję z pamięci): spółdzielnię kocham nade wszystko, ale - jejbogu - nigdy nie byłem partyjny - no i pozostał prezesem jeszcze na ładnych parę lat. Było wiele przypadków, kiedy to najpierw wyrzucano z hukiem długoletniego prezesa ze względu na jego "socjalistyczną" przeszłość, a potem, kiedy nowo powołany prezes spółdzielni niczego dobrego nie zmajstrował, przywracano starego, który też niczego nie zmajstrował i spółdzielnia padła. 
I zjawiska te miały miejsce bynajmniej nie tylko wśród niewidomych. Tyle że osoby pełnosprawne, jeśli miały głowę na karku, a jeszcze lepiej - powiązania, zwłaszcza finansowe, z odchodzącym w przeszłość establishmentem, rozpoczynały własną działalność gospodarczą, gdy jedna nie wypaliła, podejmowały następną aż do skutku. Natomiast niewidomi czekali cierpliwie na obiecywaną przez nowych ideologów przysłowiową bułkę z szynką dla każdego, a doczekali się nowej ideologii. Zgodnie z nią to nie oni mają zarabiać, lecz ich pracodawcy. Oni natomiast uzyskają, co użebrać się uda, czy to metodą tradycyjną, czy nowoczesną, bo wreszcie nadeszły dla nich szczęśliwe czasy. 
	Wydaje się, że czynnikiem przełamującym inercję i nieprawidłowe oceny sytuacji przez niewidomych, o bardzo niskiej skądinąd samoocenie, może być burzliwy rozwój informacji i oprzyrządowania z tym związanego. Niestety, coraz szybszemu i skuteczniejszemu dostępowi do informacji towarzyszy przeraźliwy szum informacyjny, kiedy to wiadomo tylko, że ktoś zabił, ale gdzie, kiedy, człowieka czy muchę, a może świnię na Boże Narodzenie, tego już nie wiadomo. 
Pamiętajmy jednak, że takie zjawiska towarzyszyły zawsze przełomowym wynalazkom i zjawiskom. Oceny też bywały takie, że dziś odbieramy je śmiesznie. Na przykład trudności w rozwoju komunikacji miejskiej upatrywano w tym, że sprzątanie końskich odchodów z ulic w pewnym momencie okaże się niewykonalne ze względu na ich ilość, toteż nastąpi spowolnienie rozwoju miast. Obecnie niewidomi nigdy nie mieli tak prostego dostępu do prasy, jak dzisiaj, kiedy co chwilę pojawia się nowa pozycja w e-kiosku. A że już zaczyna się mówić coraz wyraźniej o tym, że prasa papierowa ginie, to oznaczać może tylko tyle, że niedługo nawet i e-kiosk nie będzie potrzebny, bo prasa w internecie za niewielką kwotę będzie dostępna dla wszystkich. 
Ustrój komunistyczny trzyma się mocno tylko tam, gdzie brak jest dostępu do informacji. Ponieważ w naszym bloku na rozwój nauki kładziono duży nacisk, a jednocześnie nigdy nie udało się ograniczyć jej do kierunków "jedynie słusznych", komunizm musiał przegrać, bo ludzie zaczęli coraz bardziej orientować się, że u kapitalistów w sklepie są towary, można wiele powiedzieć i napisać bez groźby więzienia. Upowszechnienie informacji może zatem doprowadzić do tego, że przynajmniej część niewidomych uzna, iż można być pełnoprawnym członkiem społeczeństwa przy braku wzroku. Pracodawca natomiast nie tylko nie musi dostawać pieniędzy za swe dobrodziejstwa, ale musi zapłacić większy podatek, bo dzięki niewidomemu pracownikowi wzrosły jego dochody i zysk. 
	Przy okazji wyjaśnienie dla Pani Danuarii: wśród niektórych niewidomych jest popularny wolontariat, kiedy to jadą za granicę i tam albo czegoś uczą, albo czegoś pilnują i dostają kieszonkowe na życie, zamiast normalnie zarabiać. Dotyczy to osób niepełnosprawnych. Natomiast jeśli chodzi o pełnosprawnych, znana mi jest też inna zagraniczna impreza, gdzie dziewczyny jadą do Francji jako opiekunki do dzieci, tam uzyskują konkretny zarobek, a państwo organizuje im naukę francuskiego. Tu znów, może przynajmniej jakaś grupa niewidomych zechce sobie postawić pytanie, dlaczego to oni mają coś robić za pół darmo, a inni za prawdziwe wynagrodzenie. 
Na razie mamy na Tyflosie dyskusję, co jeszcze nawet nie jest jaskółką, która w zasadzie wiosny nie czyni. Ale są tam wyraźne akcenty, które potwierdzają moje obawy, że niewidomy dostaje od pracodawcy ochłapy i wspomaga go jeszcze w szalbierstwach. Gdy sytuacja osiągnie pewną masę krytyczną, może jednak coś będzie można zmienić i będzie miała charakter normalny. Młodzi będą rzecznikami godności, rzeczywistego równouprawnienia niewidomych, bo od lat dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku rzecznikami obrony praw, godności, pracy pozostali starzy. Młodzi uznali, iż nie ma odwrotu od idei niewidomego żebraka i bezradnego uczestnika szkoleń i rozrywek. Część starszych działaczy często z konieczności dostosowała się do nowej rzeczywistości. Wyparła się przemilczając dawne zdrowe poglądy i i uznała , że albo nic już nie da się zrobić, albo oni już swoje zrobili. Teraz mogą na tych wizażach, makijażach i reportażach odpocząć. I tylko w chwilach złego nastroju zastanawiam się niekiedy, czy gdyby nowy ustrój wprowadził eutanazję niewidomych, to czy ci łatwo dostosowujący się również ideologię taką by przyjęli - i ciarki mnie przechodzą (brrr!!!). 
	Podsumowując - z historycznej szansy każdej epoki dana grupa społeczna może skorzystać lub nie. Wszystko zależy od tego, w jakim stopniu jest ona w stanie aktywnie i twórczo do zmian i szans się odnieść. Obecnie, jak sądzę, taką minihistoryczną miniszansą jest ratyfikacja konwencji dotyczącej osób niepełnosprawnych. I na razie może wojny trojańskiej nie trzeba. 

 aaa 
6. FAKTY, POGLĄDY, OPINIE I POLEMIKI 
 
aaa 
6.1. Warszawskie kluby i restauracje wolne od dyskryminacji 
 
Źródło: www.pochodnia.pzn.org.pl 
Data opublikowania: 2012-08-29 
 
Czy jeszcze tego roku w większości lokali gastronomicznych i hotelarskich stolicy będzie można zjeść danie uprzednio wybrane z menu wydrukowanego w brajlu lub pójść do dyskoteki bez obaw, że selekcjoner nie wpuści nas do środka z powodu białej laski? Tej jesieni około stu właścicieli i pracowników klubów nocnych, hoteli i restauracji w Warszawie zostanie przeszkolonych w zakresie przeciwdziałania dyskryminacji w dostępie do usług w ramach projektu "DISC-FREE - miejsce wolne od dyskryminacji". 
Od 1 stycznia 2011 roku w Polsce zaczęła obowiązywać Ustawa o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania, zwana ustawą równościową, która gwarantuje obywatelom możliwość dochodzenia swoich praw przed sądem w sprawach o nierówne traktowanie, w tym również w dostępie do dóbr i usług. - Badania pokazały, że stolica nie jest wolna od dyskryminacji w sferze usług ze względu na pochodzenie etniczne i narodowe oraz rasę, wiek, niepełnosprawność i orientację seksualną - mówiła Jolanta Lange ze Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego Pro Humanum, które jest realizatorem projektu. - Nie możemy jednak wprowadzać klauzuli antydyskryminacyjnej do prawa, jeśli ludzie nie są na to gotowi - podkreślała 27 sierpnia br. podczas konferencji prasowej poświęconej przedsięwzięciu współfinansowanemu przez miasto Warszawę. 
Wiceprezes Stowarzyszenia Pro Humanum postawiła przeciwdziałanie dyskryminacji w dostępie do usług świadczonych w sferze kultury, rozrywki, gastronomii oraz hotelarstwa wśród przedsiębiorców z terenu Warszawy za główny cel projektu. Według Lange ma być on osiągnięty poprzez uświadamianie, że prowadzona "selekcja" klientów i odmawianie dostępu, czy też inne, a w szczególności gorsze traktowanie pewnych grup w porównaniu z innymi, jest niezgodna z zasadami etycznymi i moralnymi, a przede wszystkim z prawem, które nie dopuszcza dyskryminacji w żadnej ze sfer życia społecznego. 
Stowarzyszenie Pro Humanum chce zainteresować stołecznych przedsiębiorców problematyką, organizując dwudniowe, bezpłatne warsztaty dla ok. 100 osób m.in. z wiedzy o mechanizmach i zjawisku dyskryminacji, aktach prawodawczych chroniących przed nierównym traktowaniem. Dążeniem organizatorów będzie też zwiększenie wrażliwości na rozpoznawanie i reagowanie na dyskryminację. Warsztaty odbędą się w sześciu terminach w październiku i listopadzie. Zgłoszenia przyjmowane będą do 26 września. Informacje o projekcie oraz formularz zgłoszenia można znaleźć na stronie internetowej stowarzyszenia (www.prohumanum.org). 
Przedsiębiorcy, którzy odbędą szkolenia, otrzymają certyfikat "DISC-FREE - miejsce wolne od dyskryminacji", co według organizatorów zwiększy ich konkurencyjność na rynku. 
Projekt patronatem honorowym objęła prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz. Działania będą też wspierane przez Stowarzyszenie Lambda Warszawa oraz medialnie przez Stowarzyszenie Polskich Mediów. 
 
 aaa 
6.2. Dyskusja na liście Typhlos o dyskryminacji 
Opracowała Klementyna 
 
Źródło: Opracowanie własne "WiM" 
 
Mariusz: 
Ciekawy jestem opinii listowiczów w kwestii, o której mówi powyższy artykuł, a właściwie jak rozumiecie sformułowanie "dyskryminacja ze względu na niepełnosprawność"? 
 
Sławomir: 
Kurde! Ludziska, gdzie was tak dyskryminują, może jesteście Murzynami, czy was pogięło z tą walką z wiatrakami wirtualnymi. Ja wchodzę gdzie mam ochotę i przeważnie nie ma problemu. 
 
Fandango: 
Sławku - ani Ty nie jesteś jedynym niepełnosprawnym, ani niewidomi nie są jedyną społecznością niepełnosprawnych osób. Nic mi nie wiadomo, żeby trzeźwego niewidomego wyproszono z restauracji, kawiarni, ale zdarzyło się to w klubie seniora w jednym z dużych miast. Natomiast zdarzały się przypadki wypraszania z restauracji trzeźwych osób na wózkach. Były to pewnie fanaberie właścicieli, ale były. Rzecz więc dotyczy nas w marginalnym stopniu. 
 
Sławomir: 
Ale po co komplikować sobie życie, jak gdzieś mnie nie chcą, to idę gdzie indziej, nie mam zamiaru naprawiać świat. Piszesz, że to marginalne zjawisko, więc po co tyle czadu, głupich nie sieją, sami się rodzą. 
 
Ryszard: 
Może chodzi im o to, że PFRON im tego nie refunduje. 
 
Sławomir: 
No pewnie, chyba tylko pieniędzy z Pefronu im brakuje. 
 
Wacław: 
Ale faktycznie w klubach i innego rodzaju knajpach przynajmniej ja z dyskryminacją się nigdy nie spotkałem. 
Co do innych, np. na wózkach, owszem słyszałem o takich przypadkach. Ale i tak certyfikat to kasa w błoto, bo selekcja następuje na bramce, a właściciela tam raczej nie ma, he, he. 
Tutaj liczy się bardziej świadomość społeczna. 
 
Sylwek: 
Ja również nie spotkałem się z dyskryminacją. W pubach barmani sami przynoszą piwko, w restauracjach też się nie spotkałem, żeby kelnerka odmówiła pomocy przy odczytaniu karty. Do dyskotek nie chodzę, to nie wiem, ale moi znajomi kiedyś byli i było dobrze. Oj przepraszam, byłem kiedyś nad morzem w klubie Zefirek i ostro tam piliśmy oraz tańczyliśmy i nie było problemu. A menu w brajlu, to chyba bym nie chciał. Nawet sobie go nie wyobrażam, bo brajl to przecież bardzo papierożerne pismo. Lepiej sprawdzić w necie, albo kogoś poprosić. Zresztą już widzę tych niewidomych nieznających brajla, jak krzyczą po podaniu brajlowskiego menu, że ich dyskryminują. 
 
Sławomir: 
No tak, jeszcze by chcieli, żeby Readbord im odczytał, ja wolę spytać. 
 
Małgorzata: 
Jestem ciekawa o jakim Zefirze piszesz? Również kiedyś zwaliliśmy się do knajpy w Chłopach, tak ze 20 osób, i przez całą noc lokal należał do nas, łącznie z parkietem i barem. Wielu ludzi przyłączało się do zabawy z nami. Nie bardzo rozumiem o czym tu mowa, bo i mnie nigdy coś takiego nie spotkało. 
 
Danuaria: 
W książce pt. "Niepełni" Pawła Pollaka, której nigdy nie doczytałam do końca jest scena, jak niewidomy facet z kobietą na wózku przychodzą do eleganckiej restauracji, a obsługa na ich widok mówi im, że właśnie nie może przyjąć od nich zamówienia, bo pękła rura. 
Nie wiem, czy takie zdarzenia dzieją się naprawdę. Myślę, że jeśli faktycznie obsługa restauracji nie chce obsłużyć osoby niepełnosprawnej, to mówi jej to wprost. 
Dyskryminację rozumiem właśnie w ten sposób, aczkolwiek nie wiem, czy faktycznie gdzieś się coś takiego zdarzyło. 
Owszem, dyskutowaliśmy tu niedawno o tym, że nie wpuszczono niepełnosprawnego z psem, ale czy to jest dyskryminacja niepełnosprawnego, czy dyskryminacja psa? 
Niepełnosprawności są różne. Co powiedzielibyście, gdyby w restauracji przy stoliku obok siedziała osoba bez rąk i jadła nogami? 
Pewnie zaraz ktoś mi odpowie, że i tak by tego nie zobaczył, bo nie widzi, ale są przecież na tej liście różne osoby. 
O osobie jedzącej nogami w restauracji opowiadał w pewnej audycji radiowej Jan Mela. 
 
Domra: 
Nie mam złych doświadczeń w tego typu zakładach. Pamiętam nagonkę na restauratora w Ciechocinku, rozpętaną przez panią na wózku i jej mamę z powodu protestu przeciw tańcowi z wózkiem na parkiecie. Było wówczas dużo hałasu o dyskryminacji a właściciel lokalu był sekowany przez władze miasta. A sprawa wyglądała tak. Mały parkiecik (znam ten lokalik) - panie postanowiły potańczyć, a raczej poobracać wózek w tańcu. Pozostali goście zostali zmieceni pod ścianę i niekoniecznie byli zadowoleni. W tej sytuacji właściciel zainterweniował i zasugerował, aby panie kręciły wózkiem na zewnątrz lokalu w ogródku. Panie uznały to jako przejaw dyskryminacji i rozpętały prasową akcję. Dziennikarz zamiast sprawdzić realia, dał żarliwy i egzaltowany tekst i bomba poszła w górę. 
 
Sylwek: 
No właśnie i tu jest pytanie o granice wolności i dyskryminacji, czy to była dyskryminacja, czy obrona własnego miejsca pracy. Dla mnie to drugie. 
Zanim zaprotestujecie, postawcie się w sytuacji właściciela. Takich osób na wózku pewnie ma tam jak na lekarstwo, za to pełnosprawni klienci są codziennie. Osobiście też bym bronił swojego interesu. 
 
Janusz: 
Oczywiście, że to dyskryminacja. "Normalni" byli w tym wypadku zmuszeni do akceptacji głupiego zachowania. Bom ja kaleka, to mi wszędzie ustępujcie. 
Taki emocjonalny szantażyk. 
 
Anna: 
Nareszcie głos rozsądku trzymający się realiów. Potwierdzam doświadczenia kolegów. Nie przypuszczam, by niewidomi mieli powód do dyskutowania o dyskryminacji w miejscach zbiorowego żywienia i rozrywki. 
 
Roman: 
No właśnie, takie odnoszę wrażenie, że najczęściej dochodzi do tego typu sytuacji lub bardzo podobnych. Żyję już jakiś czas na tym świecie i osobiście z dyskryminacją w lokalach gastronomicznych się nie spotkałem, a bywam. 
 
Giordino: 
Potwierdzam. Nigdy nie potraktowano mnie jakoś negatywnie w żadnym lokalu kiedy byłem sam czy z osobą towarzyszącą. Obsługa zazwyczaj stara się pomóc jak może, zwłaszcza kiedy jestem sam, ale wiadomo, że wszystko zależy od osób na jakie trafimy. 
 
Sławomir: 
Niektórzy mają potrzebę, żeby ciągle z kimś o coś walczyć, życie samo reguluje różne sprawy. Ja np. nie brałbym psa do lokalu, bo to może komuś nie odpowiadać i ma do tego prawo. 
 
Ania: 
Nie czytałam tego artykułu, ale jeśli dobrze się domyślam, to chodzi tu o dyskryminację osób nie tylko niewidomych, ale wszystkich z jakąkolwiek niepełnosprawnością: wózkowiczów czy ludzi mających problem np. z samodzielnym spożywaniem posiłków. 
Większość niewidomych nie wyróżnia się nawet z tłumu, co powoduje, że w mniejszym stopniu spotykamy się z dyskryminacją. Wręcz przeciwnie - czasem "narażeni jesteśmy" na zbyt dużą chęć pomocy, dla niektórych pewnie zbyteczną, czy udzielaną w sposób nachalny. Przynajmniej ja się spotykam z życzliwością, gdyż jak mniemam z własnego doświadczenia, kobietom dużo łatwiej jest uzyskać taką bezinteresowną pomoc. 
Pewnie taka dyskryminacja dotyczy osób, które w widoczny sposób "nie pasują do wizerunku danego lokalu", albo ich sposób bycia działa na właścicieli "odpychająco", gdyż swoim zachowaniem czy wyglądem, zwracają na siebie uwagę. Jest to przykre, acz niestety prawdziwe. 
Nigdy nie byłam świadkiem takiej dyskryminacji wobec jakiejkolwiek osoby niepełnosprawnej, dlatego nawet trudno mi sobie takie zachowanie wyobrazić. 
Niedawno będąc w pobliskim pubie, słyszałam bardzo interesującą i śmieszną kłótnię barmana z pewnym narąbanym jegomościem, który wykrzykiwał teksty o jawnej dyskryminacji jego osoby. Podawał przy tym nawet dosyć logiczne argumenty, jak na ten kabaret, który nam gratisowo zasponsorował. Jakby tak na siłę się uprzeć i przeanalizować podane przez niego argumenty, to nawet można przyznać mu trochę racji. 
 
Stanisław B.: 
Aniu, nie zgadzam się z Tobą, faceci też nie mają problemu z uzyskaniem pomocy, zwłaszcza od kobiet, a kobietom pewnie chętniej faceci pomagają. Tak już jest, że płcie przeciwne się przyciągają. 
 
Ania: 
Tak , masz rację Staszku :) nie chciałam pisać o tym, jak jest z facetami, gdyż na tym polu moje doświadczenie jest równe zeru. 
 
 aaa 
 6.3. Uwaga na ciche samochody elektryczne 
 
 Źródło: "BIP" nr 19-40, wrzesień 2012 r. 
 
Ciche samochody elektryczne są bardzo korzystne dla środowiska i gospodarki. Wydają się być doskonałym rozwiązaniem, zwłaszcza na terenach zurbanizowanych, gdzie poziom hałasu jest szalenie wysoki i często przekracza dopuszczalne normy. 
Niestety, projektanci elektrycznych samochodów nie wzięli pod uwagę faktu, że znaczna grupa osób, w szczególności osoby niewidome, wykorzystują dźwięk w samodzielnym poruszaniu się. 
Europejska Unia Niewidomych (EBU) była świadoma tego problemu już od kilku lat starała się przeforsować wprowadzenie obowiązkowego montażu w elektrycznych pojazdach dźwiękowej sygnalizacji ostrzegawczej. W wyniku prac EBU powstała czterostronicowa broszurka. Zostanie ona przekazana dziennikarzom podczas wystawy motoryzacji Motor Show, który odbędzie się w dniach 29.09 - 14.10.2012 r. w Paryżu. Broszurka zawiera opis sytuacji oraz sześć kluczowych kwestii, które EBU uważa za istotne, by zapewnić osobom z dysfunkcją wzroku swobodne i bezpieczne poruszanie się po miastach w całej Europie. 
Źródło: informacja prasowa EBU z 27.09.2012 r. 
 
aaa 
6.4. Na liście dyskusyjnej Typhlos o cichych samochodach 
Opracowała Klementyna 
 
Źródło: Opracowanie własne "WiM" 
Data dyskusji - październik 2012 r. 
 
Ilona: 
To jest realne zagrożenie. Niedawno miałam taką sytuację na przejściu na światłach; mało brakowało, a potrąciłby mnie elektryczny motocykl. Facet najwyraźniej nie uważał na to, co dzieje się na drodze, ani na światła, na dodatek miał ciemne okulary. Jechał całym pędem i zdążył zareagować w ostatniej chwili, przyhamował gwałtownie i mnie wyminął. Jeden z przechodniów mi opowiedział, co się wydarzyło. Trzeba naprawdę uważać. 
 
Dorota: 
A nam z Sebastianem raptem dwie godziny temu przemknął taki cichociemny mobil przed samym nosem. Na szczęście miało to miejsce w Łomiankach, więc byliśmy w stanie jakoś go usłyszeć, choć nie powiem, byliśmy chwilowo zdekoncentrowani, bo cóż to takiego było. 
 
Iland: 
Bezszelestna turlająca się kupa złomu? Znaczy cichy, ale nie wydaje mi się, żeby był cichszy niż rower, a na pewno jest głośniejszy, więc niech może EBU znajdzie sobie jakiś ważniejszy problem do rozwiązania, np. stojące przed sklepami na chodnikach tablice reklamowe, chyba że takie tablice to polska specjalność. A może do tych autobusów, które mają z tyłu silniki, jakieś dzwonki na przednim zderzaku zamontować i niech żyje tyfloterror. 
 
 Janusz: 
No, przecież ja słyszę, albo do tej pory wydaje mi się, że słyszę te dziwaczne auta, to po co się będą zajmowali głupotami! 
 
Stanisław B.: 
Dokładnie tak, jest wiele samochodów spalinowych, które się też cicho poruszają, a zwłaszcza w hałasie miejskim, tak więc Ameryki nie odkryli. 
 
Danuaria: 
Proszę mi pokazać taki samochód spalinowy, który się cicho porusza. Autobusy z silnikami z tyłu, owszem. 
 
Stanisław B.: 
Każdy nowy samochód porusza się cicho. Silniki dzisiejszych samochodów pracują bardzo ciho. Jeśli nałożymy na to hałas miejski, można przyjąć, że są niesłyszalne. Rowery też powinny mieć syreny ostrzegawcze, no i będzie wesoło. Wszystko będzie wyło, a my sobie uszy pozatykamy, zamiast myśleć nad czymś pożytecznym, to cała para idzie w gwizdek. 
 
Danuaria: 
Amerykę Pan odkrył! Przecież rowery już mają dzwonki. Jak Pan myśli, do czego one służą? 
 
Stanisław B.: 
Do dzwonienia? Zgadłem? Rowerzysta ma używać dzwonka kiedy jest zagrożenie, a nie dzwonić non stop, żeby go wszyscy słyszeli, że jedzie. 
 
Danuaria: 
A czy słyszał Pan, jak pracuje silnik takiego samochodu elektrycznego? Nie słyszał Pan. To niech się tak Pan nie mądrzy, bo tylko to Pan potrafi. 
 
Stanisław B.: 
A skąd takie przekonanie, że nie słyszałem? 
 
Dorota: 
W hałasie miejskim, zwłaszcza wzdłuż głównych ulic, rowery są zupełnie niesłyszalne. Chodzę w takim właśnie miejscu wzdłuż ulicy Puławskiej w Warszawie, gdzie ścieżka rowerowa biegnie równolegle z chodnikiem. I żeby było weselej, muszę trzy razy przeciąć tą właśnie ścieżkę rowerową, bo projektanci, dowcipnisie, malowniczo ją poprzewijali z chodnikiem. Zatrzymuję się wtedy na chodniku, a że nadsłuchiwanie nic nie daje, to pomacham chwilę laską i dopiero wtedy przekraczam ścieżkę rowerową. 
Rowery śmigają po niej gęsto, zwłaszcza przy ładnej pogodzie. 
 
Stanisław B.: 
Dorotko, wystaw laskę na wysokości kolana, poziomo do przodu. Jeśli trafisz na koło, zobaczysz, że natychmiast się przed Tobą zatrzyma. To żart dość brutalny, ale zmorą są rowery jeżdżące po chodnikach. W Katowicach już mnie zahaczył. No cóż, nie na wszystko się znajdzie wyjście. Nie da się ich wyposażyć w jakieś sygnalizacje dźwiękowe, gdyż walczymy z hałasem. W imię tego zdarza się, że sygnalizacja świetlna wyposażona w sygnały dźwiękowe jest tak przyciszona, że przy normalnym ruchu nie ma szans jej usłyszeć. 
 
Dorota: 
Daleko szukać nie trzeba, bo o dwa kroki od siedziby Zarządu PZN, na skrzyżowaniu Andersa i Stawek, sygnalizacja jest zupełnie niesłyszalna. Ponoć przeszkadza gościom hotelowym. A przejście jest bardzo szerokie i w bardzo hałaśliwym miejscu. Dziwne, że ten hałas, nie przeszkadza gościom hotelowym, tylko nasze dzwonki. 
 
Tomasz: 
O ile wiem, rower powinien być wyposażony w dzwonek, który służy do ostrzegania o jego zbliżaniu się. Ale większość rowerów dzwonka nie ma, a nawet jeśli dzwonek czy klakson w pojeździe jest, to kierowcy nie rozumieją, że powinni nim dawać znać o swoim zbliżaniu się tym, którzy ich nie widzą, bo stoją tyłem, albo są niewidomi. 
 
Janusz: 
U nas wszelkiego rodzaju dzwonienie, trąbienie itp. jest dość negatywnie postrzegane i to chyba jedna z przyczyn. Wystarczy czasami posłuchać kierowcy, któremu ktoś zwrócił klaksonem uwagę. Można się wtedy dowiedzieć, kim była matka trąbiącego i parę innych wyrazów spoza słownika. 
 
Danuaria: 
Kiedyś poddałam w wątpliwość, czy głuchy powinien jeździć samochodem. Jako argument podałam fakt, że nie słyszy trąbienia innych kierowców. Na to od działaczki Polskiego Związku Głuchych, a jednocześnie matki dwóch głuchych córek usłyszałam, że trąbienie jest zakazane, więc mój argument to żaden argument. 
 
Fandango: 
A ja jechałam w godzinach szczytu z zupełnie niesłyszącym kierowcą, który odwoził mnie do domu z siedziby swojego związku i nie wiem, co miałoby wykluczać takich kierowców z ulicznego ruchu. Są bardziej uważni. Więcej uwagi zwracają na wszelkie znaki, najbardziej prawidłowo reagują na widok pojazdu pogotowia, straży pożarnej, policji. A to już wiem właśnie od policjantów drogowych. Wspólnie z milicjantem drogowym, który był zainteresowany tematem, udało się też ustalić, że statystyka wypadków świadczy na korzyść niepełnosprawnych kierowców - obciążonych dysfunkcjami aparatu ruchu i właśnie niesłyszących. Nie wiem, czy dzisiaj udałoby się przeprowadzić takie badanie. 
 
Sławomir: 
Myślę, że takie osoby świadome swoich ograniczeń przeważnie są bardziej ostrożne, podobnie jak niewidomi w nieznanym miejscu. Mnie ta zależność nie dziwi, choć zdarzają się i tacy, którzy zachowują się niemądrze, brawurowo zarówno wśród pełnosprawnych, jak i inwalidów. 
 
Tomasz: 
Klakson nie powinien służyć do zwracania komuś uwagi, że coś zrobił nie tak, czyli do pouczania, tylko do zwracania uwagi na pojazd, który go używa. 
 
Stanisław B.: 
Klaksonu nie wolno nadużywać, wręcz zakazuje się w terenie zabudowanym. Jedynie można go użyć w przypadku zagrożenia, a nie zwrócenia uwagi. 
 
Danuaria: 
To jeśli niewidomy ładuje się prosto pod samochód albo pod rower, albo pod tramwaj, i jeśli kierowca zareaguje sygnałem dźwiękowym, to jest przypadek zagrożenia, czy zwrócenia uwagi? 
 
 Nina: 
Dobre pytanie w kontekście z mailem kolegi. Jest to ostrzeżenie o zagrożeniu i - moim zdaniem - nie jest inaczej. 
 
Stanisław B.: 
A jak myślisz? Ja myślę, że odpowiedź na to pytanie nie powinna sprawić wiele kłopotu. Każdy kierujący jakimkolwiek pojazdem zna kodeks drogowy, gdyż na tej podstawie wydaje się uprawnienia kierującym, więc wie, kiedy ma używać sygnałów dźwiękowych. Może nie miałaś potrzeby uczyć się przepisów drogowych, dlatego Cię niektóre sprawy dziwią. Mnie nie dziwią, gdyż się tego uczyłem i byłem użytkownikiem dróg. 
 
Krzysztof: 
Jesteś tego pewien Staszku? Wyjdź na polskie drogi i przekonaj się, czy faktycznie tak jest. Moim zdaniem kierowcy nie przestrzegają kodeksu drogowego i nikt od nich tego nie egzekwuje. 
Ostatnio w tramwajach śląskich wymyślili, że będą rozdawać ulotki, jak należy parkować, by nie blokować tramwajów. Myślałem, że to powinni kierowcy wiedzieć na egzaminie. 
 
Stanisław B.: 
Krzyśku, ja pisałem o założeniach, o tym co powinien każdy kierujący wiedzieć. Zgadza się, realia są inne. Dlatego dochodzi do tylu wypadków. Gdyby każdy przestrzegał przepisów, pewnie byłoby ich dużo mniej. 
Ostatnio opowiadał mi kierowca KZK w Katowicach, o kierowcy osobowego mercedesa, który pozostawił swój pojazd na torach tramwajowych. Zatrzymały się ze trzy tramwaje i kilka autobusów. Ruch został zblokowany na 40 minut. Musiała dopiero przyjechać laweta i problem rozwiązać. Całkowita bezmyślność. 
Drugi przypadek, na Francuskiej w Katowicach, kierowca osobowego zatrzymał się, aby przepuścić staruszkę na przejściu dla pieszych. Wtedy mu drugi z tyłu przywalił tak, że go przepchnął poza zebry. Całe szczęście, że staruszka zdążyła przejść. Bywam często na Francuskiej i stwierdzam, że tą ulicą jeżdżą jak wariaci - nagminne przekraczanie prędkości. W miarę nieźle udaje mi się ocenić prędkość samochodu. Jakiś model ostatnio, według mnie, musiał mieć co najmniej 130 km/h na tym odcinku. 
Faktem jest, że wielu kierowców jeździ koszmarnie i z tego powodu zaostrzyłbym karanie. Czy jednak by to pomogło, skoro komuś się zabiera prawo jazdy, a on i tak dalej jeździ. 
 
Fandango: 
Nawet zdeklarowany piechur musi trochę pomyśleć, żeby się zorientować w tych klaksonach i nie mylić ich z sygnałami ratunkowych wozów. 
 
Danuaria: 
A bo ja wiem? Jak po tej samej jezdni jeżdżą samochody na paliwo i elektryczne, albo jeśli wśród dziesięciu zwykłych pojedzie jeden elektryczny, to nie wiem, czy go usłyszysz. 
Rower słyszysz, bo kręcą się koła napędzane siłą ludzkich mięśni, więc chodzi tam cały mechanizm i go słychać a takie elektryczne samochody... Słyszałeś ich dźwięk? Pewnie nie. Ja też nie, więc może lepiej powstrzymać się od osądów na ten temat. 
Skoro ci z EBU się wypowiadają, pewnie słyszeli silniki tych samochodów. 
 
Stanisław B.: 
Owszem ciche, ale nie bezgłośne, silnik elektryczny też wydaje dźwięk, mało słyszalny w hałasie, ale to samo się tyczy cichego samochodu spalinowego w hałasie. Też go nie słychać. 
 
Janusz: 
Staszku, może słyszałeś te na 380 volt. Rzeczywiście są one głośne. 
 
Danuaria: 
Już któryś raz słyszę o tym problemie bezgłośnych elektrycznych samochodów, lecz do tej pory, o ile pamiętam, dotyczyło to Japonii. 
 
Sławomir: 
No właśnie, Japończycy podnosili tę kwestię w przypadku nowoczesnych samochodów spalinowych. Przywrócić ikarusy. 
 
Stanisław B.: 
Tak, tak, ikarusy, trabanty, syrenki itp., nie będzie problemu. 
 
Sławomir: 
No cóż, wtedy to nawet było wiadomo co jedzie. 
 
Fandango: 
Panowie - proponuje zwolnić od podatku drogowego użytkowników motorów harleyopodobnych. Słychać takiego na kilometr w tył i w przód - nawet paralityk zdąży zwiać przed takim. Uśmiech. 
 
Stanisław B.: 
Ale, jest problem, bo te motory jednakowo słychać z kilometra i tuż obok nas. 
 
Fandango: 
Myślę, że jeśli tak uprzywilejowanych jednośladów będzie więcej, to po pewnym treningu usłyszymy je z odległości dwóch kilometrów i wtedy zaczniemy wiać, albo zastanawiać się, czy i kiedy wyjść z domu. 
 
Roman: 
Kiedyś gdzieś wyczytałem, że w Japonii obowiązkowo w takich elektrycznych samochodach montuje się jakieś urządzonko, które emituje dźwięk. 
 
Michał: 
Przede wszystkim w elektrycznych czy w odrzutowych pojazdach, należy działać na wyobraźnię i kulturę jazdy kierowców. I to jest najważniejsze, a udźwiękowianie ma tu niewielkie znaczenie. 
 
Tomasz: 
Kultura i wyobraźnia są bardzo wskazane w każdej sytuacji, ale tutaj najważniejsze są odpowiednie przepisy i ich bezwzględne przestrzeganie. W Niemczech pieszy ma absolutne pierwszeństwo na zebrze i kierowcy zatrzymują się, kiedy ktoś zbliża się do krawężnika. Wcale nie musi być niewidomy. Wynika to zapewne, m.in. ze sposobu szkolenia kierowców. U nas nikt poważnie pierwszeństwa pieszego nie traktuje, a co do osób niewidomych, w ogóle chyba nie ma żadnego instruktażu w czasie kursu na prawo jazdy. Kierowcy po prostu nie uświadamiają sobie, że ktoś może nie widzieć i wejść pod jadący pojazd. Sam tego doświadczyłem wiele razy - dziwili się, że nie zauważyłem nadjeżdżającego auta. Pomimo białej laski, nie mieści im się w głowie, że można chodzić po mieście nie widząc. 
Na szczęście nic mi się dotychczas poważniejszego nie stało, ale ostrożność moja wzrasta z każdym takim przypadkiem o następne kilkadziesiąt procent. Ani laska, ani zebra, ani nawet zielone światło, nie dają w Polsce gwarancji bezpieczeństwa, więc bądźmy czujni i walczmy z bezgłośnymi pojazdami. 
 
Małgorzata: 
No proszę! Jak do tej pory wiedziałam, dlaczego u nas w górach konie i owce mają dzwonki. Czytając ten wątek zaczynam jednak wątpić, czy dobrze myślałam. Wygląda mi na to, że to dla bezpieczeństwa niewidomych, żeby żaden nie wszedł na jakąś owieczkę czy konia. Górale to jednak postępowi, przewidujący i mądrzy ludzie. 
 
Fandango: 
Jak widać - bez udźwiękowienia nawet na zielonej trawce bywa niebezpiecznie. Uśmiech. 
 
Stanisław B.: 
Dla tych, którzy by chcieli posłuchać, jakie odgłosy wydaje samochód elektryczny, to podaję link, tylko że to jest jeden z najlepszych modeli mercedesa, który wchodzi do sprzedaży w 2013 r. w Niemczech, a jego cena to bagatelka 416 500 euro. 
http://www.youtube.com/watch?v=CcwIGD7xdDk 
 
Fandango: 
No - do licha! Przy naszym ruchu ulicznym i przewadze aut dużych albo starych, na usłyszenie tego akurat cuda nie byłoby szans. Jak mi się wydaje, jest niewiele głośniejszy od roweru. 
 
Danuaria: 
Hm! Jak tak się siedzi przed komputerem, to wydaje się, że jest słyszalny i nie ma o co kopii kruszyć, ale warunki w terenie to nie to samo, co w domu. 
Zupełnie inaczej wyobrażałam sobie ten odgłos - coś jak meleks. Jak by mi ktoś nie powiedział, że to elektryczny, to bym się nie zorientowała. 
 
Stanisław B.: 
Dlatego pisałem o nowych samochodach spalinowych, które są również ciche. Samochód, czy to elektryczny czy spalinowy, jeśli się porusza z prędkością 80 - 100 km/h wydaje podobny odgłos. Słychać głównie szum opon. Przy mniejszych prędkościach silnik jest bardziej słyszalny. Jeśli na to nałożymy hałas innych samochodów, na przykład ciężarowych autobusów, to wówczas mamy problem z usłyszeniem, chociaż w dzisiejszych tirach silnik pracuje cicho, więcej odgłosu wydaje naczepa, która się tłucze na nierównościach. 
Z reguły na przejściach bez sygnalizacji świetlnej, gdy przejeżdża jakiś hałaśliwy autobus, to potem odczekuję tak długo aż się oddali, gdyż mógłbym w tym hałasie nie usłyszeć samochodu osobowego. A tak poważnie, to nastanie ery samochodów elektrycznych jest jeszcze odległa, gdyż ich ceny są zbyt wysokie. Przeciętny samochód to koszt około 120 tys. zł, a tańsze zaczynają się od 75 tys. zł. 
 
 aaa 
7. W PRAWIE, W POLITYCE I W PRAKTYCE 
 
aaa 
7.1. Ulga dla niewidomych pod surowymi warunkami 
Przemysław Wojtasik 
 
Źródło: Rzeczpospolita 
Data opublikowania: 2012-12-06 
 
Fiskus nie zgadza się na odliczenie od dochodu wydatków na zwyczajowe prezenty dla tych, którzy pomagają niepełnosprawnym. 1,1 min. Osób skorzystało w ubiegłym roku z ulgi rehabilitacyjnej. 
 
Niepełnosprawny lub osoba, która go utrzymuje, może w zeznaniu rocznym odliczyć wydatki na rehabilitację, w tym związane z ułatwieniem wykopywania czynności życiowych, m.in. na pomoc przewodnika. Okazuje się jednak, że nie jest to takie proste. Fiskus rygorystycznie bowiem traktuje warunki ulgi. 
Przypomnijmy, że wydatki na przewodnika mogą odliczyć niewidomi oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu. 
 
Wyrazy wdzięczności 
 
- Oczywiste jest, że takim osobom często ktoś pomaga w codziennym życiu - mówi Elżbieta Oleksiak, kierownik Centrum Rehabilitacji w Polskim Związku Niewidomych. - Wspierają ich znajomi, sąsiedzi lub przypadkowe osoby. Często nie dostają klasycznego wynagrodzenia, a niepełnosprawni odwdzięczają się jedynie jakimś prezentem czy np. zaproszeniem na obiad. 
Ministerstwo Finansów nie ma jednak wątpliwości - wyrazy wdzięczności w postaci zwyczajowego poczęstunku lub upominku nie są wydatkami na opłacenie przewodników. 
Jak czytamy w odpowiedzi resortu na pytania Polskiego Związku Niewidomych, jeżeli kupiony dla przewodnika obiad lub kwiaty mają wyłącznie okazjonalny charakter lub są formą wyrażenia wdzięczności za wyświadczoną uprzejmość (a nie zapłatą za wykonaną pracę), nie można ich odliczyć. Do ulgi nie uprawnia również wydatek na zakup biletu, który nie stanowi formy zapłaty za pełnienie funkcji przewodnika. 
Z kolei Izba Skarbowa w Bydgoszczy (interpretacja nr ITPB2/415-20/12/MM) stwierdziła, że nie podlegają odliczeniu wydatki na pomoc w przygotowywaniu posiłków. Ze słownikowej definicji pojęcia "przewodnik" wynika bowiem, że jest to osoba prowadząca kogoś, wskazująca drogę, oprowadzająca po jakimś terenie. 
Izba Skarbowa nie zgodziła się też na odliczenie wydatków na przejazdy przewodnika na wizyty u lekarzy i zabiegi rehabilitacyjne (nr ITPB2/415-1119/11/MM). Pytała o nie osoba cierpiąca na miażdżycę tętnic nóg oraz zwyrodnienia bioder i kręgosłupa. Izba stwierdziła, że wydatki nie zostały przeznaczone na przewodnika, lecz na opłacenie przejazdów środkami transportu. Zakwestionowała też opłaty za bilety komunikacji miejskiej potrzebne osobie, która kupowała choremu żywność i środki czystości. Powód - osoba ta nie towarzyszyła niepełnosprawnemu, lecz sama dokonywała zakupów. 
- Fiskus bardzo rygorystycznie podchodzi do warunków stosowania ulgi - mówi Przemysław Bogusz, doradca podatkowy w kancelarii Tubo-Tax. - Z pism Ministerstwa Finansów wynika, że najlepiej byłoby sformalizować zasady współpracy z przewodnikiem tak, aby wynikało z nich, że świadczenia są zapłatą za pomoc. Zwyczajowych wyrazów wdzięczności fiskus nie honoruje. 
 
Ujawnienie pomocnika 
 
- Trudno jednak zaakceptować takie literalne podejście do pojęcia przewodnika - dodaje ekspert. - Nie chodzi przecież tylko o osobę, która oprowadza chorego (jak przewodnik w muzeum), ale o kogoś, kto pomaga w codziennym życiu, np. robi zakupy. 
Przypomnijmy, że od 1 stycznia 2011 r. do ustawy o PIT wprowadzono obowiązek ujawnienia - na żądanie skarbówki - danych przewodnika przez osobę, która korzysta z ulgi. Dzięki temu fiskus może skontrolować, czy zapłacił on podatek od gratyfikacji. Niestety, perspektywa wizyty w urzędzie może skutecznie zniechęcić do współpracy. 
- Jak widać, państwo najpierw dało niepełnosprawnym osobom ulgę, a teraz robi wszystko, aby utrudnić jej stosowanie - podsumowuje Elżbieta Oleksiak. 
 
aaa 
7.2. Opłacenie przewodnika z najbliższej rodziny nie uprawnia do ulgi rehabilitacyjnej 
Paulina Bąk 
 
Źródło: e-wydanie Dziennika Gazety Prawnej 
Data opublikowania: 2012-12-13 
 
Opłacenie przewodnika z najbliższej rodziny nie uprawnia do ulgi rehabilitacyjnej - twierdzą urzędy skarbowe i każą dopłacać podatek. 
 
Urzędy skarbowe wzięły w tym roku pod lupę zeznania podatkowe niewidomych. Szczególnie uważnie przyglądają się, jak korzystają oni z ulgi rehabilitacyjnej. 
W jej ramach można odliczyć od dochodu za dany rok maksymalnie 2280 zł wydane m.in. na opłacenie przewodnika - przy czym niewidomi nie muszą przedstawiać na to rachunków. Jednak od wejścia w życie w 2011 r. nowelizacji ustawy o PIT (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) mają obowiązek wskazać przewodników z imienia i nazwiska. I tu zaczynają się problemy, bo urzędy kwestionują prawo do ulgi, jeśli jest to osoba z najbliższej rodziny. Mąż, ojciec, wnuk 
 
O przypadkach podważania przez fiskusa zeznań za 2011 r. złożonych przez niewidomych informują nas czytelnicy. 
 
Pani Maria z Warszawy co roku korzysta z ulgi rehabilitacyjnej. Gdy urząd skarbowy poprosił ją o wskazanie osoby, która była jej przewodnikiem, podała dane męża. Jako dowód załączyła deklarację PIT, w której wykazał on i opodatkował zapłatę za tę usługę. Pracownicy urzędu skarbowego stwierdzili jednak, że mąż nie może przyjmować pieniędzy od żony, w związku z czym pani Maria nie ma prawa do ulgi podatkowej. Powołali się na art. 23 ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 1964 r. nr 9, poz. 59 z późn. zm.), zgodnie z którym małżonkowie są obowiązani do wspólnego pożycia i wzajemnej pomocy. Zdaniem urzędu pomaganie niewidomej żonie jest po prostu obowiązkiem męża. Urzędnicy zwrócili też uwagę, że zgodnie z art. 31 KRO między małżonkami istnieje ustawowa wspólność majątkowa, a więc nie jest możliwe wypłacanie wynagrodzenia jednemu małżonkowi przez drugiego ze środków stanowiących ich wspólny majątek, a do takich należą np. wypłacone renty, emerytury, pensje czy kwoty ze środków pomocy społecznej. 
 
Kłopoty w urzędzie skarbowym miał też pan Jerzy z Płońska. Wezwany do przedstawienia osoby, która była jego przewodnikiem, wymienił ojca. Urząd skarbowy nakazał mu zwrócić kwotę uzyskaną z tytułu ulgi na przewodnika. Uzasadniał, że do obowiązków dzieci należy opieka nad rodzicami, więc syn nie powinien przyjmować od pana Jerzego zapłaty. 
 
Z podobnych powodów fiskus zakwestionował ulgę rehabilitacyjną pana Mateusza. Jego przewodnikiem był 15-letni wnuk. Dodatkowo urzędnicy uznali, że jest na to za młody. 
 
Prosta ulga 
 
Zgodnie z art. 26 ust. 7a pkt 7 ustawy o PIT osoby niepełnosprawne mogą odliczyć od dochodu wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. Za te ostatnie uważa się m.in. opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością ruchową I grupy inwalidztwa. Maksymalnie w ciągu roku można uwzględnić koszty nieprzekraczające 2280 zł. Wykorzystanie całej ulgi pozwala obniżyć podatek o 442 zł. 
 
Ile kosztuje budżet ulga rehabilitacyjna 
 
- Podstawowym warunkiem skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej jest faktyczne wydatkowanie przez podatnika środków na cele określone w ustawie oraz posiadanie dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych kosztów - tłumaczy Paweł Włodarczyk, doradca podatkowy w Kancelarii Kozłowski Śmigielska i Wspólnicy. 
 
Ulga rehabilitacyjna musi być dokumentowana 
Niepełnosprawny ma prawo do pełnej ulgi rehabilitacyjnej 
 
Ustawodawca zrobił jednak wyjątek dla osób niewidomych, które rzadko posługują się dokumentami w formie pisemnej. Zgodnie z art. 26 ust 7c ustawy o PIT nie muszą one mieć na piśmie potwierdzenia dokonanych wydatków. Do niedawna nie miały więc obowiązku dostarczać urzędnikom żadnych dowodów. Od nowelizacji ustawy o PIT z 2011 r. muszą jednak na wezwanie fiskusa podać imię i nazwisko osoby, którą opłaciły jako przewodnika. 
 
Obowiązki przewodnika 
 
Jak pokazują przykłady naszych czytelników, jeśli niewidomy wskaże jako przewodnika osobę bliską, fiskus może zakwestionować prawo do ulgi. - Urzędnicy twierdzą, że osoby bliskie nie powinny otrzymywać wynagrodzenia z tego tytułu, ponieważ ciąży na nich obowiązek alimentacyjny. Należy jednak pamiętać, że zgodnie z nim krewni muszą dostarczyć jedynie środki utrzymania. Zakres obowiązku alimentacyjnego nie pokrywa się więc z zakresem usług przewodnika osoby niepełnosprawnej - podkreśla Magda Wróbel, specjalista podatkowy z KPMG. 
Do obowiązków przewodnika należy towarzyszenie osobie niepełnosprawnej np. w podróży, w drodze do szkoły, urzędu, lekarza czy na zakupach. Ma jej służyć pomocą m.in. poprzez wskazywanie drogi lub oprowadzanie po terenie. 
Zdaniem ekspertów żaden przepis ustawy o PIT nie uprawnia organów podatkowych do kwestionowania ulgi rehabilitacyjnej w sytuacji, kiedy przewodnikiem jest osoba bliska, jeśli wszystkie inne warunki odliczenia zostały spełnione. 
Potwierdza to Ministerstwo Finansów. - Z punktu widzenia podatku dochodowego od osób fizycznych nie jest istotny ani wiek przewodnika (osoby otrzymującej wynagrodzenie), ani jego stopień pokrewieństwa z osobą niewidomą. W konsekwencji w każdym przypadku, tj. niezależnie od wieku przewodnika oraz stopnia pokrewieństwa, opłacenie go przez osobę niewidomą I lub II grupy inwalidztwa mieści się w dyspozycji art. 26 ust. 7a pkt 7 ustawy - wyjaśnia Wiesława Dróżdż, rzecznik prasowy resortu. 
 
aaa 
7.3. Najubożsi emeryci i renciści bez PIT? 
Tomasz Wojciechowski, oprac.: GR 
 
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-11-27 
 
Posłowie proponują, by od emerytur i rent do 1 tys. zł miesięcznie nie trzeba było płacić podatku dochodowego - donosi Dziennik Gazeta Prawna. 
Do pierwszego czytania w Sejmie skierowany został projekt zmian w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalniający z opodatkowania najniższe emerytury i renty - do 1 tys. zł miesięcznie. Dokument przygotowany przez posłów Solidarnej Polski czeka na umieszczenie w porządku obrad. 
Według propozycji emerytury lub renty, które wraz z należnymi dodatkami nie przekraczają 1 tys. zł miesięcznie, mają być całkowicie zwolnione z podatku dochodowego, co oznaczałoby także nienaliczanie składki zdrowotnej. 
Więcej w Dzienniku Gazecie Prawnej z 23 listopada 2012 r. 
 
*** 
 
 W takiej formie projekt Solidarnej Polski nie może być zrealizowany. Gdyby takie prawo zostało uchwalone, powstałaby wielka niesprawiedliwość. 
Dla ułatwienia rozważania przyjmijmy, że mamy dwóch rencistów, z których jeden otrzymuje rentę w wysokości 1000 zł, a drugi 1001 zł. Tego pierwszego objęłoby dobrodziejstwo proponowane przez Solidarną Polskę, a drugiego nie. 
Obecnie pierwszy emeryt, po potrąceniu 18 proc. podatku, otrzymuje 820 zł miesięcznie, a drugi 820,82 zł. Kiedy ten pierwszy zostałby zwolniony z obowiązku płacenia podatku, otrzymywałby 1000 zł na rękę, a ten drugi - w dalszym ciągu 820,82 zł. Oczywiście, gdybyśmy przyjęli jedną rentę w wysokości 900 zł a drugą w wysokości 1100 zł, różnica byłaby mniejsza, ale po takiej zmianie, ten pierwszy rencista otrzymywałby 900 zł na ręke, a ten drugi 902 zł. 
Byłaby to więc jawna niesprawiedliwość. Z pewnością więc posłowie odrzucą ten projekt. Bardziej sprawiedliwe byłoby np. zwolnienie z podatku pierwszego tysiąca złotych wszystkich emerytur i rent. W takim przypadku płacilibyśmy podatek od kwoty powyżej jednego tysiąca złotych. Tego jednak budżet nie wytrzymałby. 
(przypis redakcji "WiM") 
 
aaa 
7.4. Kopacz: w piątek Sejm przyjmie uchwałę dot. niepełnosprawnych 
 
Źródło: PAP/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania: 2012-12-03 
 
W piątek (7 grudnia) Sejm przyjmie uchwałę z apelem o podejmowanie działań ułatwiających niepełnosprawnym włączanie się w życie społeczne i realizację postanowień Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych - zapowiedziała w poniedziałek (3 grudnia) marszałek Sejmu Ewa Kopacz. 
 
Z okazji Międzynarodowego Dnia Osób Niepełnosprawnych marszałek Sejmu spotkała się z osobami niepełnosprawnymi, m.in. z paraolimpijczykami. 
Kopacz przypomniała, że 6 września Polska ratyfikowała Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, która m.in. nakłada obowiązek usuwania wszelkich barier utrudniających osobom z niepełnosprawnościami uczestnictwo w życiu społecznym. 
 
Ewa Kopacz zapowiedziała, że podczas najbliższego posiedzenia, w piątek, Sejm przyjmie specjalną uchwałę z apelem - zarówno do różnego rodzaju instytucji, organizacji, jak i osób fizycznych - o podejmowanie działań ułatwiających osobom niepełnosprawnym włączanie się w życie społeczne, polityczne, kulturalne. 
 
Marszałek podkreśliła, że osoby niepełnosprawne muszą walczyć nie tylko z własną słabością, ale często również z uprzedzeniami dotyczącymi ich miejsca społeczeństwie. 
Zwróciła uwagę, że osoby niepełnosprawne wciąż muszą pokonywać w życiu codziennym wiele barier. Podkreśliła, że barierami są nie tylko wysokie krawężniki, bariery są również w naszych głowach, także w głowach osób niepełnosprawnych, które nie wierzą w swoje możliwości, same wycofują się z życia społecznego. 
 
Pełnomocnik rządu ds. osób niepełnosprawnych Jarosław Duda wręczył medalistom olimpijskim nagrody pieniężne - sportowcy odebrali czeki na 10, 15 i 20 tys. zł. 
 
- Staraliśmy się na paraolimpiadzie pokazać całej Polsce, że możemy odnosić sukcesy, które są cenne dla wszystkich Polaków i które mogą przynosić radość - mówił w imieniu niepełnosprawnych sportowców Rafał Wilk, dwukrotny złoty medalista z Londynu w kolarstwie szosowym. 
 
Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych obchodzony jest od 1992 r. Ustanawiając ten dzień, ONZ chciała zwrócić uwagę na problemy tej grupy społecznej i podkreślić konieczność działań na rzecz integracji osób niepełnosprawnych z resztą społeczeństwa. 
 
Konwencja ONZ o prawach osób niepełnosprawnych wprowadza do polskiego prawa nową definicję niepełnosprawności - stanowi, że to nie indywidualne ograniczenia, ale zewnętrzne bariery utrudniające uczestniczenie w życiu czynią człowieka niepełnosprawnym. 
Dotychczas w polskim prawie nie było jednolitej definicji niepełnosprawności, jednak w myśl przepisów musi być ona potwierdzona odpowiednim orzeczeniem. 
 
W Polsce jest ok. 5,5 mln niepełnosprawnych. Najczęstszą przyczyną niepełnosprawności są schorzenia układu krążenia, narządów ruchu i neurologiczne. 
 
 aaa 
7.5. Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu osób niepełnosprawnych 
BPRdsON 
 
Źródło: www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania 2012-12-18 
 
W roku 1997 Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przyjmując uchwałę Karta Praw Osób Niepełnosprawnych, uznał, że osoby, którym sprawność fizyczna, psychiczna lub umysłowa trwale lub okresowo utrudnia, ogranicza lub uniemożliwia normalne funkcjonowanie, jeśli chodzi o życie codzienne, naukę, pracę oraz pełnienie ról społecznych, mają prawo do niezależnego, samodzielnego i aktywnego życia oraz nie mogą być dyskryminowane. 
W minionym piętnastoleciu zarówno władze państwowe i samorządowe, jak i obywatele Rzeczypospolitej podjęli wiele skutecznych inicjatyw służących przeciwdziałaniu wykluczeniu społecznemu osób niepełnosprawnych, a przez to znacząco wspierających ich aktywne i możliwie samodzielne życie. Dzięki temu znaleźliśmy się w gronie narodów podkreślających poprzez realne działania wagę włączenia kwestii dotyczących osób niepełnosprawnych do głównego nurtu polityki państwa. 
W celu promowania takiej właśnie postawy dwadzieścia lat temu Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych ustanowiło 3 grudnia Międzynarodowym Dniem Osób Niepełnosprawnych, zaś 13 grudnia roku 2006 Zgromadzenie to przyjęło Konwencję o prawach osób niepełnosprawnych określającą wymagania w zakresie praw tej grupy osób i cele, do których należy dążyć na drodze wyrównywania ich szans w społeczeństwie. Ten akt prawny jest ważnym krokiem społeczności ludzkiej w kierunku uznania nowoczesnego, otwartego podejścia do niepełnosprawności, opartego na prawach człowieka, dlatego też w roku bieżącym Polska ratyfikowała tę konwencję. 
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej apeluje do wszystkich obywateli oraz instytucji publicznych o podejmowanie różnorodnych inicjatyw służących realizacji ducha i litery Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, a w szczególności o tworzenie warunków równego dostępu osób niepełnosprawnych do dóbr publicznych oraz promowanie postaw aktywizujących i włączających te osoby w główne nurty życia naszego kraju. 
MARSZAŁEK SEJMU 
Ewa Kopacz 
 
 aaa 
7.6. Senat ws. noweli ustawy dot. psów asystujących niepełnosprawnym 
 
 Źródło: PAP/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania: 2012-12-20 
 
Senat nie zgłosił poprawek do nowelizacji ustawy usuwającej z przepisów zakaz uniemożliwiający wprowadzanie psów, które asystują osobom niepełnosprawnym, na obszary objęte ochroną. Zgodnie ze zmianami, osoby z psami przewodnikami będą mogły wchodzić na plaże i kąpieliska. 
Za przyjęciem bez poprawek uchwalonej 7 grudnia przez Sejm nowelizacji ustaw o ochronie przyrody, o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w czwartek (20 grudnia) głosowało 91 senatorów. Wcześniej opowiedziały się za tym dwie senackie komisje: rodziny i polityki społecznej oraz komisja środowiska. 
Obecnie obowiązująca ustawa o ochronie przyrody zabrania "wprowadzania psów na obszary objęte ochroną ścisłą i czynną", zaś ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych opisując, gdzie można wejść z psem asystującym, nie wymienia parków narodowych i rezerwatów. 
Autorzy nowelizacji podkreślali, że zakaz zamykający przed osobami korzystającymi z pomocy psów dostęp do "ważnej części wspólnego dla wszystkich obywateli dziedzictwa", jest dyskryminujący, dlatego powinien być jak najszybciej zniesiony. 
W toku prac nad nowelizacją do katalogu miejsc, gdzie można wchodzić z psami asystującymi, dodano również plaże i kąpieliska. 
 
aaa 
7.7. Jakie pieniądze przy angażowaniu osób ze schorzeniami? 
Rzeczpospolita, oprac.: GR 
 
Źródło: Rzeczpospolita/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-18 
 
Wysokość dofinansowania zależy od tego, czy wnioskujący o nie to pracodawca z otwartego rynku pracy, czy też zakład pracy chronionej. 
Jak donosi Rzeczpospolita, na początek trzeba ustalić koszty płacy, jakie ponosi pracodawca. Przy wynagrodzeniu w wysokości 1600 zł, będą to - poza pensją - składki: 
- emerytalna (9,76 proc.) -156,16 zł, 
- rentowa (6,5 proc.) - 104 zł, 
- wypadkowa (1,2 proc.) -19,20 zł, 
- na Fundusz Pracy (2,45 proc.) - 39,20 zł, 
- na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (0,10 proc.) - 1,60 zł. 
Łącznie koszty płacy to 1920,16 zł. Wysokość maksymalnego dofinansowania tych kosztów uzależniona jest od czterech czynników: 
- stopnia niepełnosprawności pracownika , 
- czy osoba ta ma orzeczone schorzenia szczególne, 
- czy pracodawca ma status zpchr, czy reprezentuje tzw. otwarty rynek pracy, 
- czy pracodawca prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, czy nie. 
Jeżeli pracodawca, prowadzi działalność gospodarczą i dofinansowania z PFRON stanowią dla niego pomoc publiczną, ma do niego zastosowanie maksymalny limit dopłat, który nie może przekroczyć 75 proc. terminowo i faktycznie poniesionych kosztów płacy. 
Wskazuje na to art. 26a ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm., dalej ustawa o rehabilitacji). Wyższy 
limit - w wysokości 90 proc. kosztów płacy, obowiązuje płatników, dla których dofinansowanie nie jest pomocą publiczną. 
Wysokość dofinansowania ostatecznie będzie zależna od statusu zakładu pracy. 
Jeśli jest to zpchr, to na każdego pracownika otrzyma po 1440,12 zł dopłaty. 
Maksymalna kwota dofinansowania na pracowników z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w zpchr jest wyższa (bez schorzenia szczególnego wynosi 1500 zł, a ze schorzeniem - 2100 zł), jednak PFRON wypłaci je tylko w wysokości 75 proc. poniesionych kosztów płacy (1920,16 zł x 75 proc. = 1440,12 zł). Nie będzie miało znaczenia wystąpienie schorzenia szczególnego. 
Inna dopłata przysługiwać będzie pracodawcy z otwartego rynku pracy. 
Maksymalna wysokość dofinansowania od 1 stycznia 2013 r. na pracownika ze stopniem umiarkowanym będzie wynosić: 
- przy schorzeniach szczególnych - 1890 zł, 
- bez schorzeń szczególnych - 1050 zł. 
Przy kosztach płacy liczonych od wynagrodzenia w kwocie 1600 zł, na niepełnosprawnego zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, który nie ma schorzeń szczególnych, dofinansowanie wyniesie 1050 zł. Dopłata jest bowiem niższa niż limit w wysokości 75 proc. kosztów płacy 
(1920,16 zł x 75 proc. = 1440,12 zł). Ograniczenie do 75 proc. kosztów płacy wyznaczy natomiast dopłatę na osobę ze schorzeniami szczególnymi. Na nią dopłata wyniesie 1440,12 zł (75 proc. kosztów płacy), a nie tyle, ile wyniesie maksymalne dofinansowanie na taką osobę od 1 stycznia 2013 r. (1890 zł). 
Więcej w Rzeczpospolitej z 17 grudnia 2012 r. 
 
 aaa 
7.8. Rencistom socjalnym jest łatwiej pracować 
Bożena Wiktorowska, oprac.: GR 
 
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-05 
 
Od 1 grudnia osoby otrzymujące renty socjalne mogą więcej dodatkowo dorobić. Od tego dnia ZUS będzie zawieszać wypłatę świadczeń tym, których dochody przekroczą 2457,20 zł (wcześniej 2447,80 zł) - donosi Dziennik Gazeta Prawna. 
Na początku stycznia tego roku weszła bowiem w życie nowelizacja ustawy z 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. nr 135, poz. 1268 z późn. zm), która zmieniała zasady zawieszania wypłat. Według starych przepisów ZUS wstrzymywał je, jeśli rencista uzyskał przychody w łącznej kwocie wyższej niż 30 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Od tego roku kwota ta została zwiększona do 70 proc. W praktyce oznaczało to, że już w styczniu osoby takie mogły zarobić nawet o 1366 zł miesięcznie więcej niż jeszcze w grudniu ubiegłego roku. W kolejnych kwartałach kwota ta systematycznie rosła. To zaś spowodowało, że więcej osób może pracować bez strachu o wypłatę pomocy. 
Potwierdzają to dane ZUS. Pod koniec III kw. 2011 r. organ rentowy zawiesił wypłatę rent socjalnych aż 3 tys. uprawnionych. Natomiast po zmianie podstawy uprawniającej do zawieszania wypłaty liczba takich osób spadła do 1,2 tys. 
Funkcjonujące rozwiązania chwalą również firmy zatrudniające rencistów socjalnych. 
Więcej w Dzienniku Gazecie Prawnej z 3 grudnia 2012 r. 

 aaa 
7.9. Pielęgnacyjne po nowemu 
Katarzyna Klukowska, oprac.: GR 
 
Źródło: Gazeta Wyborcza/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-04 
 
Zmiany w świadczeniach pielęgnacyjnych wprowadza przyjęta przez Sejm 16 listopada tego roku nowelizacja ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw. 
Jak donosi Gazeta Wyborcza, nowelizacja przepisów przewiduje, że ze świadczenia pielęgnacyjnego będą mogli skorzystać rodzice dzieci, których niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 18 lat lub - w przypadku osób uczących się - przed ukończeniem 25 lat. Jeśli rodzice dziecka sami są niepełnosprawni albo zostali pozbawieni władzy rodzicielskiej, wtedy prawo do świadczenia będą miały inne osoby, np. dziadkowie dziecka jego brat lub siostra. 
Wysokość świadczenia pielęgnacyjnego dla opiekuna to 620 zł bez względu na dochody rodziny oraz opłacona przez budżet państwa składka emerytalna i zdrowotna. Należałoby się ono tylko tym opiekunom, którzy nie mają innego źródła utrzymania, np. renty czy emerytury. Opiekunom nie wolno byłoby dorabiać do świadczenia. 
Środowiska niepełnosprawnych krytykują ten pomysł. 
Więcej w Gazecie Wyborczej z 3 grudnia 2012 r. 
 
aaa 
7.10. Prowadzący gospodarstwo rolne nie mają prawa do świadczenia pielęgnacyjnego 
Katarzyna Wójcik-Adamska, oprac.: GR 
 
Źródło: Rzeczpospolita/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-17 
 
Jak donosi Rzeczpospolita, prowadzenie gospodarstwa rolnego stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - tak uznał Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów. NSA (sygn. akt.: I OPS 5/12) w ustnym uzasadnieniu uchwały argumentował, że świadczenie pielęgnacyjne stanowi rodzaj rekompensaty finansowej dla osób, które rezygnują z zatrudnienia ze względu na konieczność opieki nad bliską osobą niepełnosprawną. 
Praca we własnym gospodarstwie rolnym nie została jednak na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych zrównana z innymi formami aktywności zawodowej. Rolnik nie jest bowiem poddany reżimowi pracy - określonym godzinom czy miejscu jej wykonywania. Przy właściwej organizacji pracy może prowadzić gospodarstwo rolne i jednocześnie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. 
Może także przy prowadzeniu gospodarstwa korzystać z pomocy innych lub zatrudniać pracowników najemnych, a wygospodarowany w ten sposób czas poświęcać na opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Prowadzenie gospodarstwa może bowiem polegać tylko na zarządzaniu nim. 
Sędziowie argumentowali, że należy trzymać się definicji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, sformułowanej w ustawie o świadczeniach rodzinnych. 
Pojęcie to oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy-zlecenia, umowy o dzieło, członkostwo w spółdzielni, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Takie wyliczenie wyklucza zastosowania wykładni rozszerzającej i uznania za zatrudnienie także prowadzenia gospodarstwa rolnego. Nie ma przy tym znaczenia wielkość gospodarstwa. 
Uchwała NSA zachowa aktualność także po wejściu w życie ostatniej nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zmieniające się od stycznia przepisy dalej bowiem jednoznacznie nie rozstrzygają, czy utrzymujący się z gospodarstwa rolnego ma prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Przesądzają tylko kwestię specjalnego zasiłku opiekuńczego. Rolnik nie będzie miał do niego prawa. 
Więcej w Rzeczpospolitej z 13 grudnia 2012 r. 
 
aaa 
7.11. Czy rehabilitant dostanie dopłatę do pensji 
Tomasz Zalewski, oprac.: GR 
 
 Źródło: Dziennik Gazeta Prawna/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-21 
 
Po wypadku pracownik najprawdopodobniej będzie mógł wrócić do pracy, ale będzie musiał przechodzić rehabilitację. Czy po powrocie do pracy jego wynagrodzenie będzie niższe, czy dostanie jakieś świadczenie, które pozwoli mu przetrwać trudny okres? - pyta czytelnik Dziennika Gazety Prawnej. 
Tak - odpowiada "DGP". Pracownik, którego wynagrodzenie uległo obniżeniu wskutek stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem przy pracy, ma prawo do zasiłku wyrównawczego. 
Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy. 
Zasiłek wyrównawczy przysługuje przez okres rehabilitacji i adaptacji zawodowej, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące. Nie otrzyma go osoba uprawniona do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. 
Jego wysokość stanowi różnicę między przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających rehabilitację a wynagrodzeniem miesięcznym osiąganym podczas pracy z obniżonym wynagrodzeniem. 
Więcej w Dzienniku Gazecie Prawnej z 19 grudnia 2012 r. 
 
 aaa 
7.12. Czy pijany przy pracy dostanie świadczenia 
Tomasz Zalewski, oprac.: GR 
 
 Źródło: Dziennik Gazeta Prawna/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-20 
 
Pracownik w stanie nietrzeźwości uległ wypadkowi. Wszystko wskazuje na to, że jego stan był głównym powodem nieszczęśliwego zajścia. Nie wiadomo, czy przeżyje. Czy rodzina może nie otrzymać świadczeń po zmarłym? - pyta czytelnik Dziennika Gazety Prawnej. 
Nie - odpowiada "DGP". Zgodnie z przepisami świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie będą wypłacane, jeżeli wyłączną przyczyną wypadku było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. 
Świadczeń będzie pozbawiony także ten poszkodowany, który będąc w stanie nietrzeźwym lub pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych, przyczynił się w znacznym stopniu do spowodowania zdarzenia, w którym doznał obrażeń. 
Jednak taka surowa sankcja za przyczynienie się do wypadku pod wpływem alkoholu nie pozbawia świadczeń bliskich osoby poszkodowanej. 
W wyroku z 8 czerwca 2011 r. SN orzekł, że w razie śmierci pracownika wskutek zdarzenia wypadkowego świadczenia zawsze przysługują uprawnionym członkom jego rodziny bez względu na potencjalny stopień przyczynienia się zmarłego w stanie nietrzeźwym do spowodowania wypadku (sygn. akt IUK 418/10). 
Z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługują następujące świadczenia: zasiłek chorobowy i wyrównawczy, świadczenie rehabilitacyjne oraz jednorazowe odszkodowanie. 
Ponadto poszkodowanemu przy pracy lub jego bliskim mogą być przyznane świadczenia stałe, np. renta z tytułu niezdolności do pracy, renta rodzinna, dodatek pielęgnacyjny. 
Poza tym ofiara może także liczyć na pokrycie kosztów leczenia z zakresu stomatologii i szczepień ochronnych oraz zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne w zakresie określonym ustawą. 
Więcej w Dzienniku Gazecie Prawnej z 19 grudnia 2012 r. 
 
 aaa 
7.13. Czy wzrośnie podstawa dopłat do pensji niepełnosprawnych pracowników? 
Michalina Topolewska, oprac.: GR 
 
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-06 
 
Firma, która ma status ZPChr, zatrudnia 50 niepełnosprawnych pracowników. Czy od przyszłego roku w związku ze zmianą wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę będą jej przysługiwać wyższe dofinansowania do ich wynagrodzeń? - pyta czytelnik Dziennika Gazety Prawnej. 
Tak - odpowiada "DGP". W związku z tym, że podstawę dopłat do pensji stanowi określony procent kwoty najniższej pensji obowiązującej w grudniu roku poprzedniego, to w 2013 r. będzie nią 1500 zł. Pracodawcy zarówno z chronionego, jak i otwartego rynku pracy będą więc otrzymywać wyższą pomoc, bo obecnie podstawą jest kwota 1386 zł. Powinni jednak pamiętać, że od przyszłego roku po raz kolejny zmieni się też wysokość procentowego wskaźnika dofinansowań. 
W przypadku osób z orzeczeniem o lekkiej niepełnosprawności będzie on wynosił 40 proc. minimalnej pensji (obecnie 45 proc), a pracownika z umiarkowanym jej stopniem 100 proc. (zamiast 115 proc). Bez zmian pozostaje wskaźnik dla osób z znacznym stopniem niepełnosprawności, który tak jak przez sześć ostatnich miesięcy będzie wynosił 180 proc. 
Te zmiany oznaczają, że od przyszłego roku pracodawca ze statusem ZPChr otrzyma 600 zł dofinansowania do osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności, 1500 zł z umiarkowanym i 2700 zł z znacznym. 
Firmom z otwartego rynku pracy będzie przysługiwać 70 proc. tych kwot. 
Więcej w Dzienniku Gazecie Prawnej z 3 grudnia 2012 r. 
 
 aaa 
7.14. Od grudnia pensje tylko na osobiste konto pracownika 
Beata Rędziak 
 
Źródło: www.niepelnosprawni.pl 
Data opublikowania: 2012-11-29 
 
1 grudnia br. wchodzi w życie przepis, zgodnie z którym firmy zatrudniające osoby z niepełnosprawnością mają obowiązek przekazywać im wynagrodzenie na rachunek bankowy, rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub na adres zamieszkania pracownika. 
Do tej pory pracownik z niepełnosprawnością nie musiał podawać pracodawcy numeru konta, na które otrzymywałby wynagrodzenie. Wchodzący w życie przepis spowodował niepokój u pracodawców związany z obawą przed utratą dofinansowań z PFRON do wynagrodzenia niepełnosprawnego pracownika. Pojawiło się wiele wątpliwości co do interpretacji przepisu o konieczności posiadania przez niego konta w banku. 
Wątpliwości budziło samo pojęcie konta bankowego. Zgodnie z interpretacją, chodzi o osobisty rachunek pracownika z niepełnosprawnością lub taki, którego jest on współwłaścicielem. Tylko w wyjątkowych przypadkach, gdy samodzielne funkcjonowanie stanowi dla takiego pracownika problem, może on korzystać z rachunku innej osoby. 
Niepewność pracodawców wzbudzała też sprawa weryfikacji danych przekazanych przez pracownika. Wyjaśnia to Mateusz Brząkowski, doradca prawny POPON. 
- Pracodawca otrzymując od pracownika oświadczenie o posiadanym rachunku bankowym, nie ma narzędzi do weryfikacji tych twierdzeń, nie byłoby więc dobrze, aby ponosił konsekwencje z tego tytułu, w postaci konieczności zwrotu wypłaconego dofinansowania. Cieszy nas, iż Biuro Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych odniosło się do tego problemu stwierdzając, iż takie przypadki nie skutkują negatywnymi konsekwencjami dla pracodawcy - mówi Brząkowski. 
Pracodawcy nie mieli też pewności, co robić w sytuacji, gdy konieczne jest potrącenie pracownikowi wynagrodzenia i na jego konto wpływa wtedy niższa kwota niż ta, która była naliczona i od której jest wypłacane dofinansowanie z PFRON. 
Brząkowski wyjaśnia, że w tym wypadku uznaje się, że pracodawca poniósł pełny koszt wynagrodzenia, a potrącenie dotyczy tylko części uposażenia pracownika. 
Obowiązek przekazywania wynagrodzenia pracownikowi z niepełnosprawnością na konto bankowe będzie dotyczył już wynagrodzenia za grudzień, niezależnie od dnia, w którym jest ono wypłacane. 
 
aaa 
7.15. Czy będzie zrównanie wysokości dopłat? 
Michalina Topolewska, oprac.: GR 
 
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-05 
 
Firma, która nie ma statusu zakładu pracy chronionej, ale osiąga 10-proc. wskaźnik zatrudnienia niepełnosprawnych pracowników, otrzymuje z PFRON dofinansowanie do ich wynagrodzeń. Czy od 2013 roku będą jej przysługiwać te same kwoty co pracodawcom z chronionego rynku pracy? - pyta czytelnik Dziennika Gazety Prawnej. 
Nie - odpowiada "DGP". Okres zróżnicowania wysokości dofinansowań do pensji, jakie przysługują firmom działającym na otwartym rynku pracy oraz tym mającym status ZPChr, został przedłużony o kolejny rok. To oznacza, że przynajmniej jeszcze do grudnia 2013 r. pracodawcy, którzy osiągają minimum 6-proc. wskaźnik zatrudnienia niepełnosprawnych, będą otrzymywać z PFRON 70 proc. kwot uzyskiwanych przez ZPChr lub 90 proc. w przypadku osób niepełnosprawnych, w odniesieniu do których orzeczono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe, całościowe zaburzenia rozwojowe lub epilepsję oraz niewidomych. 
Więcej w Dzienniku Gazecie Prawnej z 3 grudnia 2012 r. 
 
aaa 
7.16. Nie będzie zrównania dopłat do pensji niepełnosprawnych 
 
 Źródło: Dziennik Gazeta Prawna/Rynek Zdrowia 
Data opublikowania: 2012-12-10 
 
Ustawa okołobudżetowa po raz kolejny odsuwa w czasie zrównanie dofinansowań do pensji niepełnosprawnych pracowników dla firm działających na otwartym oraz chronionym rynku pracy. 
 W rozmowie z Dziennikiem Gazeta Prawna Jarosław Duda, wiceminister pracy i pełnomocnik rządu ds. osób niepełnosprawnych, potwierdza, że jest zwolennikiem zrównania dopłat do wynagrodzeń. Wskazuje jednak, że gdyby zmiany dokonać obecnie, w przyszłorocznym budżecie PFRON zabrakłoby 300 mln zł. Stąd decyzja o przedłużenie o rok zróżnicowania wsparcia. 
Według Dudy należy skoncentrować się na wspieraniu osób z niepełnosprawnościami sprzężonymi, ze znacznym i umiarkowanym stopniem, a ograniczać pomoc dla stopnia lekkiego. Zaznaczył, że obecnie nic nie wskazuje na to, aby w 2013 r. nastąpiły kolejne obniżki dopłat poza tymi, które zostały uchwalone jeszcze w 2010 r. i zaczną obowiązywać od stycznia. 
Więcej: www.gazetaprawna.pl 
 
 aaa 
7.17. PFRON nie może kwestionować ustaleń urzędów skarbowych mrz, oprac.: GR 
 
Źródło: Rzeczpospolita/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-11-23 
 
Urzędnicy Funduszu niesłusznie nakładają wysokie kary na przedsiębiorców na podstawie protokołów kontroli urzędów skarbowych - donosi Rzeczpospolita. 
PFRON nakłada ostatnio wysokie kary na przedsiębiorców, którzy przed laty spóźnili się kilka dni z wpłatą środków na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Urzędnicy powołują się przy tym na wyniki kontroli przeprowadzone przez urzędy skarbowe. Z protokołów pokontrolnych wynika, że firmy wpłacały środki na zfron w terminie. Mimo to PFRON wzywa teraz przedsiębiorców do zapłaty wysokich kar za spóźnienia we wpłatach na ten fundusz. 
PFRON powołuje się na wyrok WSA w Poznaniu z 5 sierpnia 2010 r. (sygn. I SA/Po 383/10), który stanowi, że wpłata na zfron powinna nastąpić w ciągu siedmiu dni od rzeczywistej wypłaty wynagrodzenia. Czyli zazwyczaj o tydzień, a nawet dwa tygodnie wcześniej. 
Funduszu nie przekonuje fakt, że kara jest niewspółmierna do przewinienia. Wynosi ona 30 proc. środków wpłaconych po terminie. Pomimo spóźnienia pieniądze zostały wpłacone na zfron i służyły później finansowaniu rehabilitacji pracowników danego przedsiębiorstwa. 
Biuro pełnomocnika rządu do spraw osób niepełnosprawnych w odpowiedzi na naszą prośbę o zajęcie stanowiska w sprawie stwierdziło, że postępowanie PFRON może być nieprawidłowe. 
W razie dopuszczania i oceny dowodów w postępowaniu dotyczącym wpłat na PFRON stosuje się przepisy ordynacji podatkowej. Jeżeli Fundusz w takim postępowaniu dopuścił dowód z protokołu kontroli skarbowej, z którego wynika, że terminowo odprowadzono środki na zfron, to nie ma podstawy do naliczenia kar za spóźnienie. 
Fundusz jest jednak innego zdania. Powołuje się na art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zgodnie z którym prezes zarządu PFRON posiada uprawnienia organów podatkowych i to do niego, nie zaś urzędów skarbowych przeprowadzających kontrolę w zakładach pracy chronionej, należy ocena zebranego materiału, a także wydanie decyzji. 
Na razie PFRON wzywa przedsiębiorców do samodzielnego naliczania kar za nieprawidłowości we wpłacaniu środków na zfron. Jak się okazuje, przedsiębiorcy wolą wziąć kredyt i zapłacić wątpliwą karę, niż ryzykować, że zostaną wstrzymane bieżące dofinansowania wynagrodzeń niepełnosprawnych pracowników. 
 Więcej w Rzeczpospolitej z 20 listopada 2012 r. 
 
aaa 
7.18. Trybunał przywraca emerytury 
Mateusz Rzemek, oprac.: GR 
 
Źródło: Rzeczpospolita/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-11-28 
 
W Dzienniku Ustaw z 22 listopada br. został opublikowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 listopada 2012 r. (sygn. K 2/12). 
Jak czytamy w Rzeczpospolitej, sędziowie TK zakwestionowali w tym orzeczeniu przepis, który spowodował zawieszenie od 1 października 2011 r. świadczeń ponad 39 tys. osób, które nie dostarczyły do ZUS świadectwa pracy, potwierdzającego rezygnację z etatu. 
Z informacji przedstawionej przez zakład wynika, że ponad 10 tys. osób dostarczyło wymagane świadectwo w ciągu miesiąca od zawieszenia im świadczenia. Do wydania przez Trybunał wyroku, czyli przez ponad rok, ponad 18 tys. osób ciągle miało zawieszone świadczenia. 
Od 22 listopada br. wszyscy ci emeryci mogą składać do ZUS wnioski o odwieszenie wypłaty ich emerytury. 
Więcej w Rzeczpospolitej z 23 listopada 2012 r. 
 
 aaa 
7.19. PFRON: nowe uprawnienia kontrolne 
Mateusz Brząkowski, oprac.: GR 
 
 Źródło: Rzeczpospolita/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-04 
 
Uzyskanie celowego dofinansowania znacząco wspomaga pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne, ale też utrudnia im życie - czytamy w Rzeczpospolitej. 
PFRON kontroluje pracodawców, którzy korzystają z pomocy publicznej w formie dofinansowań do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych. Ustawa o rehabilitacji określa m.in. warunki i podstawowe zasady przeprowadzenia takiego postępowania, zaś szczegółowe wytyczne zawiera rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z 14 marca 2008 r. w sprawie trybu i sposobu przeprowadzania kontroli przez organy upoważnione do kontroli na podstawie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 53, poz. 323). 
Ustawa nowelizująca ustawę o rehabilitacji z 28 czerwca 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 986; dalej nowelizacja), której większość uregulowań obowiązuje od 15 września br., wprowadziła wiele zmian dotyczących pomocy finansowej uzyskiwanej przez pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne. Zawiera ona także nowe przepisy dotyczące zwiększenia uprawnień kontrolnych PFRON, w szczególności w zakresie miesięcznego dofinansowania do pensji niepełnosprawnych. 
Po nowelizacji, zgodnie z nowym brzmieniem art. 26a ust. 10 ustawy o rehabilitacji, prezes zarządu PFRON ma prawo w szerszym zakresie kontrolować przedsiębiorców pobierających dofinansowanie do wynagrodzeń. Dotyczy to w równej mierze zakładów pracy chronionej i przedsiębiorców z tzw. otwartego rynku pracy. Taka kontrola może w szczególności dotyczyć zgodności ze stanem faktycznym: 
1) danych zawartych w dokumentach, o których mowa w art. 26c ust. 1 (druki Wn-D i INF-D-P), 
2) wysokości miesięcznego dofinansowania, w tym kwot i terminów poniesienia miesięcznych kosztów płacy pracowników. 
Podczas wizyty urzędników z PFRON w zakładzie pracy pracodawca musi być przygotowany na to, że fundusz przy ustalaniu wysokości miesięcznej dopłaty weźmie pod lupę liczne dokumenty potwierdzające prawidłowość uzyskanego dofinansowania. Chodzi tutaj m.in. o akta osobowe pracowników niepełnosprawnych, w tym orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wraz z potwierdzeniem posiadania ewentualnych schorzeń szczególnych, umowy o pracę oraz wyciągi bankowe lub inne dokumenty świadczące o tym, że zakład poniósł miesięczne koszty płacy zgodnie z ustawowymi przepisami. 
Więcej w Rzeczpospolitej z 30 listopada 2012 r. 
 
 aaa 
7.20. Masaże lecznicze bez daniny 
mpa, oprac.: GR 
 
Źródło: Rzeczpospolita/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-12 
 
Zabiegi rehabilitacyjne są zwolnione z VAT, jeśli służą przywracaniu lub poprawie zdrowia. Nie ma znaczenia, czy wykonywane są na podstawie skierowania - czytamy w Rzeczpospolitej. 
Sprawa dotyczyła pensjonatu, który oferuje m.in. różne rodzaje masaży służących przywracaniu i poprawie zdrowia. Zabiegi te wykonują pracownicy posiadający uprawnienia do wykonywania zawodów medycznych. 
Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi (nr interpretacji: IPTPP1/443-698/12-4/AK) wskazał, że o zwolnieniu danych usług z VAT decyduje cel ich świadczenia. Musi to być profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywrócenie i poprawa zdrowia. 
W tej sytuacji zabiegi rehabilitacyjne wykonywane zarówno na podstawie skierowania od lekarza lub NFZ, jak i bez takiego skierowania korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 18 ustawy o podatku od towarów i usług. To dlatego, że jak wskazał wnioskodawca, służą zachowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia. 
Więcej w Rzeczpospolitej z 10 grudnia 2012 r. 
 
aaa 
7.21. Dostęp osób niepełnosprawnych do służby publicznej: wniosek RPO 
 
Źródło: Biuletyn Kompas 
Data publikacji: 2012-12-18 
 
Rzecznik Praw Obywatelskich skierował 3 grudnia bieżącego roku do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją i Konwencją o Prawach Osób Niepełnosprawnych jednego z unormowań zawartych w Kodeksie wyborczym. Wniosek Rzecznika ma związek ze skargą, jaką wniósł do Biura RPO poruszający się o kuli obywatel z orzeczoną "trwałą niezdolnością do pracy". 
Skarżący chciał w wyborach samorządowych w 2010 roku kandydować na stanowisko wójta. Podczas rejestracji komitetu wyborczego w Biurze Komisarza Wyborczego został poinformowany, że ze względu na orzeczoną trwałą niezdolność do pracy, jeżeli udałoby mu się wygrać wybory, jego mandat musiałby zostać wygaszony w pierwszym dniu jego urzędowania. 
 
Takie rozwiązanie przewiduje art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta oraz art. 492 par. 1 pkt 6 Kodeksu wyborczego. Co istotne, analogicznych regulacji nie zawierają ustawy normujące sprawowanie innych funkcji publicznych, np. funkcji posła lub senatora. 
Jak wskazała Rzecznik, w tym kontekście pojawia się pytanie o celowość i zgodność tego unormowania z przepisami art. 60 Konstytucji, na mocy którego obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach oraz z zasadą równości, gwarantowaną w art. 32 ustawy zasadniczej. 
Regulacja Kodeksu wyborczego budzi również wątpliwości w związku z art. 29 lit. a Konwencji o Prawach Osób Niepełnosprawnych, który zobowiązuje Państwa-Strony do zagwarantowania osobom niepełnosprawnym praw politycznych i możliwości korzystania z nich na równi z innymi obywatelami oraz zapewnienia, że niepełnosprawni będą mogli efektywnie i w pełni uczestniczyć w życiu publicznym, w tym korzystać z czynnego i biernego prawa wyborczego. 
Jak zauważa Rzecznik, w doktrynie przyjmuje się, iż jedyne ograniczenia w dostępie do służby publicznej mogą obejmować wymóg posiadania obywatelstwa polskiego i pełni praw publicznych. Dopuszczalne jest wprawdzie formułowanie dodatkowych warunków, ale muszą one określać zobiektywizowane kryteria dostępu do danego stanowiska, "uregulowane na jednakowych zasadach dla wszystkich obywateli polskich posiadających pełnię praw publicznych, bez jakichkolwiek form dyskryminacji lub faworyzacji i innych nieuzasadnionych ograniczeń." 
Analiza polskich przepisów dotyczących orzekania o niepełnosprawności i niezdolności do pracy oraz powstałego na ich tle orzecznictwa dowodzi przy tym, że orzeczenie o niezdolności do pracy nie oznacza zakazu pracy, a osoby z takim orzeczeniem mogą również pracować na otwartym rynku pracy. Sąd Najwyższy podaje tu przykład osób niewidomych lub niemogących samodzielnie się poruszać, "w stosunku do których standardowo wydawane jest orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji, mimo że są one zdolne do wykonywania pracy umysłowej. Należy więc zadać pytanie, jakie argumenty przemawiają za pozbawieniem takich osób możliwości sprawowania funkcji wójta (burmistrza, prezydenta miasta)." 
W ocenie Rzecznika, nie ma ponadto argumentów, które uzasadniałyby różnicowanie sytuacji osób niepełnosprawnych kandydujących na wymienione stanowiska oraz na stanowisko posła czy senatora. Jak zauważa RPO, "nie można wskazać takich elementów wykonywania funkcji wójta, które powodowałyby, że osoba np. sprawująca mandat posła nie mogłaby wypełniać obowiązków wójta." 
 
Kwestionowany przepis Kodeksu wyborczego należy w opinii Rzecznika uznać za dyskryminujący w rozumieniu Konwencji o Prawach Osób Niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 2 Konwencji, dyskryminacja "oznacza jakiekolwiek różnicowanie, wykluczanie lub ograniczanie ze względu na niepełnosprawność, którego celem lub skutkiem jest naruszenie lub zniweczenie uznania, korzystania z lub wykonywania wszelkich praw człowieka i podstawowych wolności w dziedzinie polityki, gospodarki, społecznej, kulturalnej, obywatelskiej lub w jakiejkolwiek innej, na zasadzie równości z innymi osobami. Obejmuje to wszelkie przejawy dyskryminacji, w tym odmowę racjonalnego usprawnienia." 
Regulacja zawarta w Kodeksie wyborczym w praktyce uniemożliwia osobom niepełnosprawnym sprawowanie funkcji w organach władzy lokalnej. Jak argumentuje Rzecznik, sytuacja, w której część obywateli posiada wyłącznie pozorne bierne prawo wyborcze, jest niedopuszczalna w demokratycznym państwie prawnym. Dlatego też RPO wnosi o uznanie go za niezgodny z Konstytucją i Konwencją, co w efekcie spowoduje usunięcie go z systemu prawa. 
 
Wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich. 
Anna Krajewska 
 
Źródła: www.rp.pl, www.rpo.gov.pl 
 
Tekst przygotowano w ramach projektu "Decydujmy razem. Wzmocnienie mechanizmów partycypacyjnych w kreowaniu i wdrażaniu polityk publicznych oraz podejmowaniu decyzji publicznych" współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. 
 
 aaa 
7.22. Powrót do pracy odbierze część świadczenia rehabilitacyjnego Bogdan Majkowski, oprac.: GR 
 
Źródło: Rzeczpospolita/www.baza-wiedzy.pl 
Data opublikowania: 2012-12-03 
 
Dostaliśmy z ZUS decyzję, że pracownikowi, który wrócił do pracy po wyczerpaniu okresu zasiłkowego, zostało przyznane świadczenie rehabilitacyjne na pół roku. Czy w tej sytuacji mamy podjąć wypłatę jego świadczenia, a jeśli tak, to od kiedy - wstecz, czy na bieżąco? - pyta czytelnik Rzeczpospolitej. 
Jeśli lekarz orzecznik uznał, że pracownik ma prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, przysługuje ono zawsze od dnia następnego po upływie pełnego okresu zasiłkowego, co wynika pośrednio z art. 18 ustawy zasiłkowej. 
W przypadku czytelnika "Rz" ZUS wydał decyzję przyznającą świadczenie pracownikowi już po jego powrocie do pracy. Pracodawca nie może podjąć jego wypłaty do czasu, aż zatrudniony zaprzestanie wykonywać pracy. Świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje bowiem za okres, w którym ubezpieczony otrzymuje wynagrodzenie za pracę. 
Jeżeli pracownik nie wróciłby do pracy i przedstawiał pracodawcy dalsze zwolnienia lekarskie, to okres tej nieobecności powinien być potraktowany jako usprawiedliwiony bez prawa do wynagrodzenia ani zasiłku. 
Dopiero po otrzymaniu decyzji ZUS zakład musiałby wypłacić świadczenie rehabilitacyjne. 
Fakt wypłacenia pracownikowi świadczenia rehabilitacyjnego musi znaleźć odzwierciedlenie w dokumentach rozliczeniowych składanych w ZUS. Jeżeli w danym miesiącu pracownik nie otrzyma żadnych innych wypłat, to należy złożyć za niego jedynie raport ZUS RSA, wykazując w nim okres przerwy w opłacaniu "pracowniczych" składek. Jeżeli natomiast zatrudniony otrzymał też wynagrodzenie za przepracowane w danym miesiącu dni, to pracodawca powinien złożyć za niego również raport ZUS RCA, gdzie rozliczy składki od tej pensji. 
Więcej w Rzeczpospolitej z 26 listopada 2012 r. 
 
aaa 
8. WSPOMINAMY LUDZI I WYDARZENIA 
 
 aaa 
8.1. Inicjator i twórca "Edenu" w Ciechocinku 
Zofia Krzemkowska 
 
 Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
 "Medycyna i gimnastyka leczą ciało. Chorobę duszy leczy filozofia". - Plutarch 
"Zdrowie to nie wszystko, ale wszystko bez zdrowia jest niczym". 
"Ludzie błagają Boga o zdrowie. Nikt jednak nie myśli, że zachowanie zdrowia leży w jego własnych rękach" - Demokryt z Amder 
"Modlą się o zdrowie, a większość robi wszystko co zdrowiu przeciwne". - Diogenes z Synopy 
"Przyroda jest lekarzem wszystkich chorób". - Hipokrates 
Słownik wyrazów obcych podaje: - Eden to: "raj biblijny, ogród rajski, pełen wdzięku i rozkoszy". 
 
Marian Mikołaj Kaczmarek, budowniczy i Patron "Edenu" 
 
 Żył w latach 1937-93. Do zaprezentowania jego osiągnięć skłaniają nas obchodzone rocznice: urodzin - 4.12 (75 rocznica), śmierci - 01.02.1993 r. 
Urodził się 04.12.1937 r. w Toruniu, po przeniesieniu się rodziców z Inowrocławia. Ojciec był agronomem, matka wychowywała czworo dzieci (siostrę i dwóch braci). Leonard - radny w Ciechocinku i Tadeusz - o rok starszy od Mariana, uważany za jego bliźniaka, zajmował się handlem zagranicznym w Warszawie. Łączyły ich emocje. 
W 1957 r. Marian ukończył liceum felczerskie. Mówił o sobie - moja rodzina przestrzegała dawnych tradycji poznańskich, dzieciństwo miałem radosne. 
Przekazywano nam zasady, jak postępować w przyszłości, by godnie żyć, z myślą o człowieku obok. Od 18 roku życia zaczął chorować na cukrzycę, która postępowała, pustosząc organizm. W 1981 r. zaczęły się perturbacje wzrokowe. Nie pomogło leczenie w klinice warszawskiej. W 1983 r. musiał zrezygnować z pracy w służbie zdrowia. Nie wierzył, że będzie mógł tu wrócić. Przez całe życie związany był z Ciechocinkiem, Toruniem i Aleksandrowem Kujawskim. 
 Pracował w szpitalu w Aleksandrowie Kujawskim, był kierownikiem stacji sanitarno-epidemiologicznej w Ciechocinku. 
 Miał dwóch synów, Krzysztofa i Wojciecha, którzy pozakładali własne rodziny, chciał by podobnie jak on służyli ludziom. Treścią jego życia była praca dla innych. Dla siebie robił niewiele, ale udoskonalał własne umiejętności, by służyć nimi innym. Traktował człowieka całościowo, uważając że cierpienie fizyczne często ma źródło w psychice. Życzliwa rada i dobre słowo są ważniejsze niż kilogram lekarstw, zwłaszcza w odniesieniu do ludzi starych i samotnych. Jesteśmy istotami społecznymi, więc nie możemy żyć i funkcjonować izolując się - twierdził Kaczmarek w "zapiskach" zamieszczonych w książce redaktora "Pochodni" - Andrzeja Szymańskiego - "Nie przepraszam, że żyję", wydanej w roku 1993 - już po jego śmierci. Praca w służbie zdrowia stwarzała mu duże możliwości służenia ludziom, a to go satysfakcjonowało. 
Mówił: "największym moim nieszczęściem jest bezczynność". 
 Po zakończonym leczeniu znalazł się na rehabilitacji w bydgoskim ośrodku jako nowo ociemniały. Tu na elektromontażu u instruktora Kazimierza Królakiewicza, spotkałam Mariana Kaczmarka po raz pierwszy. Trzeba było przystosować się do nowej sytuacji. Poznać środowisko, nauczyć się żyć "po niewidomemu", zdobyć nowe, przydatne w dalszym życiu umiejętności. Pan Marian np. opanował brajla na tyle, że mógł uczyć tego pisma innych. Pracowaliśmy indywidualnie. Był ciekawy świata, wiedzy i ludzi, był chłonny i zainteresowany przedmiotem. Przeszedł przez wszystkie działy szkolenia zawodowego niewidomych stosowane w bydgoskim ośrodku. Odbył praktykę po linii administracyjnej w spółdzielni "Gryf". 
 W wolnym czasie chodziliśmy na koncerty do Filharmonii Pomorskiej, bo to też go interesowało. Już po opuszczeniu ośrodka kilkakrotnie go odwiedzał, by spotkać się z nauczycielami, osobami, które skierował na rehabilitację. Miał gest, zawsze były ciastka i kwiaty. 
 Od 1.04.1985 r. powierzono mu stanowisko kierownika Okręgu PZN Włocławsko-Płockiego. Piastował je do śmierci. Wiele zrobiłam, żeby przekonać ówczesne władze PZN, a zwłaszcza nieżyjących już: Włodzimierza Kopydłowskiego i Adolfa Szyszko o potencjalnych możliwościach Kaczmarka. Zdobył dla Okręgu dom przy Łaziennej 6 we Włocławku, gdzie do dziś działają WTZ i koło PZN. Przeprowadził remont lokali, założył centralne ogrzewanie, wyposażył w meble biurowe, zagospodarował ogród wokół domu. 
W roku 1986, po długich negocjacjach, nabył dom mieszkalny z sadem o powierzchni 1.5 ha w Ciechocinku przy ul. Słońskiej. Zamarzył mu się drugi po Muszynie ośrodek rehabilitacyjno-wypoczynkowy, tym razem nizinny. Jako cukrzyk chciał przede wszystkim służyć diabetykom. Organizował dla nich turnusy o charakterze lecznico-rehabilitacyjnym i edukacyjnym. Pierwsze turnusy w nowym ośrodku rozpoczęły się w 1988 r. 
Były też turnusy dla niewidomych z całej Polski organizowane w Zespole Szkół Ogrodniczych w Aleksandrowie Kujawskim. Uczestników woził 7 km do Ciechocinka pod tężnie. Wizytowałam jeden z takich turnusów. Uczestnicy oceniali pobyt tam bardzo korzystnie. Wizytowałam też działalność niewidomych kobiet we Włocławku oraz prace okręgowego sądu koleżeńskiego. 
 "Nie mam już dużo czasu, a tak bym chciał po sobie coś zostawić" - mówił Kaczmarek. 
Przy Okręgu stworzył sklep z trudno wówczas dostępnymi towarami, które również nabywałam. 
Śmierć nie była dla niego zaskoczeniem. W grudniu 1992 r. nastąpiło pogorszenie jego stanu zdrowia. Zmarł 1.02.1993 r. Do ostatnich chwil była przy nim żona Wacława, która jest kontynuatorką dzieła męża i nadal rozbudowuje ośrodek. Bardzo ją cenił. Dyktował jej swoje zapiski i nazywał ją swoimi oczami. Ona czytała mu wszelkie dokumenty, była przy nim do ostatnich chwil jego życia. 
Pogrzeb odbył się na cmentarzu przy ul. Wołoszewskiej w Ciechocinku. Uczestniczyłam w nim. Była to manifestacja żalu tych, którym tak wiele pomógł. Po latach stoję nad jego czarnym marmurem grobowym, palę znicz i myślę o tym, czego dokonał mając tylko 55 lat. Oby niewidomi przyjeżdżający do ośrodka docenili ogromny wkład pracy włożony przez niego w powstanie "Edenu". 
 
Opinie 
 
 Jak oceniają go zwierzchnicy i współpracownicy? 
Dr Ewa Witczak - ordynator wydziału okulistyki Wojewódzkiego Szpitala we Włocławku - poznałam go jako człowieka czynnego zawodowo. Nie popadał w apatię inwalidztwa, ale stał się na przekór naturze jeszcze bardziej czynny w służbie dla osób niewidomych i słabowidzących. Przez cały okres pracy utrzymywał kontakt z oddziałem szpitalnym. Pozostawił po sobie puste miejsce, które długo nie zostanie wypełnione. 
 Były prezes ZG PZN, poseł na Sejm RP Tadeusz Madzia powiedział, że pomysł budowy ośrodka w Ciechocinku mi się podobał, ale plan uznałem za mało realny. Kiedy podejmował następne przedsięwzięcia, dotyczące rozbudowy ośrodka, zaczęliśmy go - jako władze związkowe - hamować. Marian zostawił po sobie pomnik w postaci domu w Ciechocinku. 
Józef Mendruń - dyrektor Związku dodaje, że Marian Kaczmarek był mistrzem w zdobywaniu środków, w organizowaniu akcji: "dar serca", "Światło w ciemnościach". 
Potrafił dotrzeć do ogólnodostępnych szkół w całej Polsce. Żył Ciechocinkiem i sklepem przy Okręgu. Moją uwagę zwrócił formą publicznych wystąpień wypowiedzianych poprawną polszczyzną. Wyróżniał się aktywnością, mobilizował kolegów do pracy. Zabrakło mu kilku tygodni do zakończenia kolejnego etapu rozbudowy ośrodka. Gdyby bardziej się oszczędzał mógłby jeszcze żyć. 
 "Człowiek żyje tak długo, dopóki trwa o nim ludzka pamięć, bo czas mija, pamięć pozostaje". 
 
 "Eden" - Ośrodek Rehabilitacyjno-Leczniczy PZN im. Mariana Mikołaja Kaczmarka 
ul. Słońska 15, 87-720 Ciechocinek 
tel. 54 283 60 82 
www.eden.ciechocinek.pl 
e-mail: eden@eden-ciechocinek.pl 
PZN posiada ośrodki rehabilitacyjne: w Muszynie "Nestor", w Olsztynie - "Labirynt", w Ustroniu Morskim - "Klimczok", w Rudołtowicach - dla dzieci oraz omawiany szerzej "Eden" w Ciechocinku. 
Szkoda, że rzadziej wybieramy na miejsce wypoczynku i rehabilitacje nasze związkowe ośrodki. Jaka jest tego przyczyna? Może ceny skierowań w sezonie są wyższe, np. w "Edenie". Wypoczywają w nim duszpasterze niewidomych, niewidomi prezesi wraz z rodzinami i wielu widzących. Doceniają bogatą, skuteczną bazę zabiegową, dobre warunki pobytu i panującą atmosferę - wracają zadowoleni. A nasze związkowe ośrodki powinny służyć przede wszystkim niewidomym. Taki jest ich cel. 
 
 Ciechocinek - popularne uzdrowisko na Kujawach 
 
 Jest jednym z najbardziej znanych uzdrowisk nizinnych w Polsce, docenianym przez kuracjuszy polskich i zagranicznych gości. Posiada bogate źródła wód mineralnych stosowane w zabiegach balneologicznych i do celów pitnych, znane w całej Europie. Tężnie solankowe wytwarzające aerozol, który powoduje powstawanie specyficznego mikroklimatu, stanowią dodatkowe zalety uzdrowiska. 
 Ciechocinek usytuowany jest na lewym brzegu Wisły. Występuje tu duże nasłonecznienie, niewielkie wahania temperatury, mało opadów, łagodne wiatry, umiarkowana wilgotność powietrza. Czynnych jest kilkanaście słonych źródeł wykorzystywanych do kąpieli leczniczych, produkcji soli, szlamu i ługu leczniczego oraz do celów konsumpcyjnych jako wody mineralne: "Krystynka", "Kujawianka". 
 Leczy się choroby: narządu ruchu i reumatyczne, układu krążenia, nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, stany pozawałowe serca, układu oddechowego, przewlekłe nieżyty gardła, krtani, tchawicy i nieżyty oskrzeli. 
Stosowane zabiegi to kąpiele solankowe, kąpiele kwasowęglowe, zabiegi borowinowe, masaże klasyczne i podwodne, inhalacje, gimnastyka na sali i w basenach grupowa oraz indywidualna. 
 Atrakcją miasta są: deptak - uwieczniony w piosence, pas zieleni ze słynnymi dywanami kwiatowymi, cztery parki - zdrojowy, tężniowy, zdrowia i sosnowy. 
Nasz dom prowadzi: odnowę biologiczną, masaże, gimnastykę, wyciągi kręgosłupa i kończyn, fizykoterapię (diadynamik, soluks, ultradźwięki, inhalacje). 
Na szczególną uwagę zasługuje grota solna umieszczona w naszym domu oraz minitężnie. 
 
 aaa 
8.2. Obóz zimowy w Muszynie 
Adam Dąbrowski 
 
Źródło: "Pochodnia" luty 1957 r. 
 
W dniach od 10 do 27 lutego bieżącego roku Zarząd Główny organizuje pierwszą imprezę na terenie otrzymanego ostatnio ośrodka wypoczynkowego w Muszynie koło Krynicy w województwie krakowskim. Będzie to obóz zimowy dla niewidomych sportowców. 
Program zajęć przewiduje przede wszystkim naukę i treningi jazdy na łyżwach i nartach, krótkie rajdy narciarskie, itp. Bogaty jest też program zajęć kulturalno - oświatowych, a mianowicie: występy zespołów w pobliskich domach wczasowych, spotkania szachowe z widzącymi, itp. Na obozie spędzi czas około trzydziestu osób - członków kół sportowych PZN, wytypowanych przez Rady Kół Sportowych przy oddziałach. Jeśli chodzi o kadrę instruktorską, stanowić ją będą studenci Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, specjalizujący się w sportach zimowych. 
Wszystko wskazuje na to, że tegoroczny obóz będzie atrakcyjny i udany tym bardziej, że po raz pierwszy od wielu lat będzie on zorganizowany w położonym w pięknej okolicy własnym ośrodku, który zapewni uczestnikom idealne warunki bytowe i szkoleniowe. Pewną trudność organizacyjną stanowi tylko brak naturalnego lodowiska - brak stawu, jeziora, które trzeba będzie dopiero zlokalizować i urządzić. No i naturalnie - wszystko zależy od warunków atmosferycznych. Miejmy nadzieję, że będą one dla nas korzystne. 
 
 aaa 
9. WPROST ALBO NA OPAK 
 
 aaa 
9.1. Śmieszne, nieśmieszne 
Brajlosław 
 
 Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
Poczta zamiast kościoła 
 
Pewnej niedzieli kilkuosobowa grupa niewidomych wybrała się do kościoła bez przewodnika. Nawet nieźle im się szło, weszli do kościoła i tylko dziwiły ich jakieś stuki dochodzące z daleka i niewielka ilość ludzi, a właściwie w ogóle ich brak. W pewnym momencie przyklękli, jak to się zwykło czynić przy wejściu. Potem wstali i usłyszeli z tyłu za sobą pytanie: "Dokąd panowie chcą iść?" "My przyszliśmy do kościoła" odrzekli. "Panowie są na poczcie"- poinformował przechodzień. 
 
Niewidomy kierowca 
 
Jak wiadomo, bywają niewidomi, którzy jeżdżą samochodem. Dobrze dla świata, jeśli tylko udają niewidomych, gorzej, kiedy naprawdę psuje im się wzrok, a im się wydaje, że jeszcze mogą jeździć. W jednym mieście - na wszelki wypadek nie powiem jego nazwy, był człowiek, o którym wszyscy wiedzieli, że już jeździć nie powinien. Radził sobie podobno tak, że zwykle jechał za kimś z tyłu i w ten sposób nawet mu nie przeszkadzało, że z rozróżnianiem świateł miał kłopoty. Jednego razu jechał tak i jechał, myśląc, że w ten sposób dotrze do domu. W końcu "przewodnik" się zatrzymał, nasz bohater również. Wtedy tamten kierowca wysiadł i zapytał: "A dokąd pan chce jechać?" Powiedział dokąd i wtedy usłyszał: "Pan jest już w mojej stodole". 
 
Fryzjer zamiast kawiarni 
 
Dwaj Brajlosławowie wybrali się na piwko. Wiedzieli, gdzie je można wypić. Zagadali się trochę i weszli we drzwi, które im się napatoczyły. Jeden z nich delikatnie machnął laską i powiedział, że jest stolik. Siedli. Podszedł do nich facet i zapytał: "Czym mogę służyć?" "Dwa duże piwa prosimy". 
"Panowie, to jest fryzjer, a kawiarnia jest obok". No i odechciało się chłopakom piwa. 
 
Jaki to pociąg? 
 
Na dworzec wpada Brajlosław. Bardzo się śpieszy, bo na drodze były korki. Pociąg już stał. Pyta więc w kierunku, w którym usłyszał jakiś ruch: "Przepraszam, jaki to pociąg?", "niebieski" padła odpowiedź. 
No tak, ale dokąd? Do połowy. 

aaa 
9.2. Nadprodukcja wsparcia 
Bączek 
 
 Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
Niepełnosprawnym dobrze się dzieje, jak nigdy do tej pory. Mamy bezlik i zatrzęsienie fundacji i stowarzyszeń działających na naszą rzecz i z bezmierną troską pochylających się nad nami i naszą niepełnosprawną dolą. Nieba nam chcą przechylić robiąc szumne konferencje, sympozja, panele i burze mózgów, oferując usługi typu - pokażę jak się prezentować, jak rozmawiać i wszelakiego typu atrakcje. A to świetliście, a może światłowodowo starają się wyszarpnąć jakieś pieniądze z wydziału zdrowia, kultury, dobrych inicjatyw czy innych źródeł, najlepiej unijnych przeznaczonych na zorganizowanie raz w roku imprezy typu, śpiewać duszą, festiwalować się bez granic, bez barier i bez umiaru, przejechać się bryczką jednokonną, a może w dwa konie, popłynąć po kanale czy jeziorku, dać szansę na obejrzenie nowego sprzętu z niedościgłej cenowo półki. 
Czyż nie brzmią zachęcająco, czyż nie niosą nadziei takie nazwy jak: Stowarzyszenie "Organizatorów Zatrudnienia Osób Niepełnosprawnych", "Ty też możesz pomóc", "Daj szansę", "Pomocne dłonie", "Wspólna droga", "Równy start" "Szansa na lepsze jutro", "Jesteśmy z tobą", "Bez barier". Zawrotu głowy można dostać od tych uśmiechów i nagłówkowej przyjaźni. 
Sprawdziłem, jak się mają dobroczyńcy obdarzeni w ubiegłych latach lokalnymi wyróżnieniami i uhonorowani wszelkiej maści statuetkami. Okazało się, że po wielu z nich ślad dawno zaginął, kilkanaście to efemerydy jednorazowej akcji odpowiednio rozpropagowanej, nagłośnionej i sprzedanej szukającym tematu dziennikarzom. Ale też bywają giganty o statusie OPP, które podając się za wielkich dobroczyńców okazują się być zwykłymi oszustami. Mowa tutaj o Stowarzyszeniu Przyjaciół Integracji. 
"Ich działalność ukierunkowana jest na oszukiwaniu ludzi i wciskaniu im nowomowy o działalności na rzecz niepełnosprawnych. Kampanie nie wiadomo o czym, konkursy, gale za publiczne pieniądze lub przy ich udziale, wykorzystywanie części dotacji do prywatnych celów oraz żerowanie na ludziach chorych i niepełnosprawnych, tym właśnie obecnie zajmuje się Stowarzyszenie Przyjaciół Integracji (KRS 0000102130)" - pisze Grażyna Raszkowska publicystka "Rzeczpospolitej" - por. Grażyna Raszkowska, "Firmy konkurują z organizacjami charytatywnymi", Rzeczpospolita z 12 października 2011, s.B10 (wydanie papierowe). 
 Nie wiem, czy informacja ta jest całkowicie prawdziwa, czy tylko w części, a może zupełnie nieprawdziwa. Podaję ją na odpowiedzialność p. Grażyny Raszkowskiej. Wiem natomiast, że przynajmniej niektóre z organizacji pozarządowych działają przede wszystkim na rzecz zaspokojania własnych potrzeb, a nie potrzeb osób niepełnosprawnych. 
 Ale są także stowarzyszenia czy fundacje towarzyszące nam od lat i czyniące wiele dobrego: obłaskawiają prasę, film i przepisy prawne czyniąc je dostępnymi dla niewidomych przez co niwelują wykluczenie poznawcze. Kilka z nich szkoli fachowo czworołapnych pomocników niewidomych, czyli psy przewodniki. Powstaje więc niebagatelne pytanie: w jaki sposób odróżnić rzetelne działanie, wyważoną i przemyślaną pomoc od śmieci, błyskotek i plew? Czy w takiej sytuacji nie można poczuć się osaczonym przez dobroczynne hieny? Powietrza!!! 
 
 aaa 
9.3. Mruczę i prycham 
Nie mylić "sz" z "p" 
 
Źródło: Publikacja własna "WiM" 
 
W grudniowym wydaniu "WiM" mogli Państwo przeczytać aż trzy publikacje o Festiwalu "Widzący duszą" - - nie mylić "sz" z "p" Była to już druga edycja tego Festiwalu. Festiwal jak festiwal, ale ta nazwa - "Widzący duszą" - nie mylić - "sz" z "p". 
W ubiegłym roku odbyła się pierwsza edycja tego festiwalu. W "Pochodni" nr 6 z 2011 r. możemy przeczytać artykuł Roberta Stadnickiego pt. "Oni naprawdę widzą duszą" - - nie mylić "sz" z "p", a ten dodatek to już mój. Nie wolno podejrzewać p. Stadnickiego o taką błyskotliwość. Co innego ja. Ja jestem stary i mądry, więc wiem czego z czym mylić nie należy. 
Zacząłem się zastanawiać i wpadłem w popłoch. We "WiM" panuje równość wszystkich ludzi. No właśnie, czym widzą niewidomi ateiści? 
Przecie oni, jak twierdzą, nie mają duszy. Może w tym przypadku warto pomylić "sz" z "p"? Przecież lepiej jest widzieć byle czym niż niczym. 
Z artykułu p. Stadnickiego dowiedziałem się też, że niewidomi nie gryzą. Na bydgoskim Festiwalu były koszulki z napisem: "Nie widzę, nie gryzę". Myślę, że przez pomyłkę pominięty został jeszcze jeden trzon tego napisu. Powinno być: "Nie widzę, nie gryzę, nie myślę". 
Faktem jest, że w Polsce jest kilka tysięcy ludzi, którzy nie widzą i pewnie kilka milionów takich, którzy nie myślą. Obawiam się natomiast, czy są ludzie, którzy nie gryzą, oczywiście z wyjątkiem osesków. Bo i jak u kata bez gryzienia można jeść? Ja bym nie potrafił, przecież całej myszki połknąć się nie da. No, ale niewidomi są dzielnymi ludźmi, więc może to potrafią. 
W zachwyt wpadłem, kiedy doczytałem się, że na "Festiwalu Widzących Duszą" - nie mylić "sz" z "p" "Muzyka otwiera oczy". Nie wiem tylko, czy komuś je otwiera, czy swoje. Ale widocznie jestem zbyt mało inteligentny, żeby to wiedzieć. 
I to jest szczera prawda. Jak się znalazła osoba o wybitnej inteligencji, bez trudu doszła do właściwego wniosku. Dyrektor SKOKU Stefczyka, Grażyna Sławik-Kamińska powiedziała na I Festiwalu: "Jak założyłam te gogle, poczułam się kompletnie zagubiona. Zrozumiałam, że my, widzący, odbieramy świat w sposób o wiele bardziej ubogi. W zasadzie tylko wzrokiem. To chyba my jesteśmy w jakiś sposób niepełnosprawni. Jestem pełna podziwu dla osób niewidomych, które doskonale radzą sobie, chociaż nie widzą. To dla mnie bardzo ważne, całkiem nowe doświadczenie - mówiła". 
Ale ja również nie jestem w ciemię bity i to i owo pojąć potrafię. Z wypowiedzi pani dyrektor wywnioskowałem, że skoro ludzie widzący odbierają świat "W zasadzie tylko wzrokiem", to podobnie jak ateiści, też dusz nie mają. 
A tym to bym znowu się tak nie przejął. Nie mają, to nie mają, ale czy koty mają? Muzyka mi oczu nie otworzyła i nie zauważyłem, żebym widział czymś innym. Oj, kiepsko. 
To refleksje na temat pierwszego Festiwalu "Widzących duszą" - nie mylić "sz" z "p", który odbył się w 2011 r. Ale w 2012 roku nie było inaczej - też wspaniale, cudownie i świat był oglądany duszą - nie mylić "sz" z "p". Niestety, nie wszyscy się na tym poznali. Ot, ciemna masa... I na to nie ma rady... 
Na liście dyskusyjnej Typhlos znalazłem takie oto wypowiedzi: 
 
 *** 
 Sławomir: 
No, ciekawe czym jeszcze można widzieć. 
 
 *** 
 Domra: 
A co to za festiwal. Napisz szerzej na ten temat, bo tytuł ciekawy. 
 
 *** 
 Danuaria: 
http://zrodlowciazbije.pl/fwd.html 
Nieważne czy duszą, czy czymś innym, ale chciałam sobie pośpiewać, a tu, że tak powiem wielkie g. 
 
 *** 
 Domra: 
Weszłam na tę stronę i smaczek jest pyszny. Ludzie w goglach byli prowadzeni na salę. Natomiast egzaltowane panie rozczuliły się na temat, jak to jest nie widzieć i jakie to są różnice obu światów. A tak niedawno wystawiony w Płocku w ciemności Maeterlinck wzbudził ogromne emocje na liście. A tu festiwal "Widzieć duszą" i nikt nie protestuje przeciwko temu tytułowi ani egzaltacji paniuś. 
 
 *** 
 Danuaria: 
Dyskutowaliśmy o tym rok temu, bo wtedy odbyło się to widowisko w goglach. Chyba nie wzięłabym udziału w tym czymś, gdyby nie fakt, że w tym roku są piosenki z lat 80-tych, czyli z mojego okresu szkolnego. Chciałam więc sobie pośpiewać, a tu, że tak powiem... 
 
 *** 
 Giordino: 
A mnie tam się już tych idiotyzmów nie chce komentować, bo to nie ma sensu. Trzeba się od tego trzymać z daleka i mieć spokój. 
 
 *** 
 
No i jak tym ludziom dogodzić? Mimo że widzą duszą - nie mylić "sz" z "p", rozumu nie mają i nic się im nie podoba. Nie zgadzam się z nimi, bo nie lubię czepiania się byle czego. Może jeszcze te indywidua zaczną pytać: 
- Kiedy u diabła przestaniecie udziwniać to, co i tak dla ludzi widzących jest wielce dziwne? 
- Dlaczego jeszcze widzicie, skoro tak dobrze być niewidomym, bo się widzi duszą - nie mylić "sz" z "p"? 
Ale co tam zadawać głupie pytania? Lepiej zgłosić coś konstruktywnego. Stać mnie na to! 
Wymyślono już ślepe krowy, wystawy i spektakle w ciemnościach, oczy na murze, a dawniej to nawet polowanie niewidomych z okutymi pałami w garściach na świnie na arenie, teraz niewidomi ubrani jak kosmonauci grają w piłkę nożną na pełnowymiarowym stadionie, wymyślono tytuły i nazwy: "Głosy z ciemności", "Ciemność przezwyciężona", "Latarnia", "Gwiazda zaranna", "Pochodnia", "Promyczek", "Światełko", "Światłownia", co by biednym niewidomym świat oświecały, teorię, że kiedy się traci jakiś zmysł - pozostałe stają się doskonalsze, że niewidomi mają słuch muzyczny, że mogą być jasnowidzami i wiele innych mądrości na ich temat. 
Muszę więc zaproponować coś równie wspaniałego i to czynię. 
Propozycja 1 
Mamy już oczy na murze. Każdy może je obejrzeć w Warszawie, na gmachu ZG PZN przy ul. Konwiktorskiej 9. Niestety, niewiele osób je tam obejrzy. Stąd moja propozycja. 
Proponuję śliczne, estetyczne kapelusiki dla niewidomych pań i panów. Kapelusiki te byłyby tuż nad rondem, wysadzone oczami - tak ze dwadzieścia oczu, wielkich i małych, piwnych, czarnych, niebieskich i siwych, naokoło głowy. Jakby tak te setki tysięcy polskich niewidomych (niektórzy twierdzą, że tylu ich jest) wyszły na świat w takich kapelusikach, a to byłaby wspaniała popularyzacja, wspaniałe zwrócenie uwagi na fakt, że "ślepota nie jest najgorszym kalectwem", "że lepiej ręki, nogi albo rozumu nie mieć, byle widzieć", "że świat oglądany duszą - nie mylić "sz" z "p", jest bardzo interesujący", że, iż i kisz! 
Nie samym pięknem jednak żyje człowiek. To teraz coś dla ciała, czyli rzecz będzie o zatrudnieniu, które to daje pieniądze. 
Propozycja 2 
Niewidomi świetnie nadają się do tańca. Mogą więc tańczyć kozaka w lokalach na stołach. Zarobią sobie trochę nieboraki, a klientela będzie miała uciechę. Ludziska będą mogli robić zakłady: 
- Spadnie czy nie spadnie? 
A jak spadnie, to po sekundach czy po minutach? 
- A czy sobie coś złamie, czy nie złamie? 
Propozycja 3 
Proponuję zorganizować gabinety piękności w zupełnych ciemnościach. Zatrudnić w nich niewidomych fryzjerów, niewidome kosmetyczki i manicurzystki i kogo tam trzeba, byle fachowiec był niewidomy. 
Jak w dym będą waliły do tych gabinetów piękne panie i eleganccy panowie. Oczywiście, lustro będą mogli obejrzeć dopiero po powrocie do domu. Oj, domownicy i ludzie na ulicy będą mieli uciechę, będą mieli. No i przecież o to chodzi. Niewidomi będą mieli pracę, a widzący uciechę. 
Propozycja 4 
Dla tych, którzy lubią silne przeżycia, dreszczyk emocji, adrenalinę we krwi, proponuję gonitwę niewidomych z bykami. To ci będzie wspaniała impreza! Ludziska tylko gęby otwierać będą, a będzie ich tysiące. Nawet z Hiszpanii turyści będą tłumnie walić do Polski, by obejrzeć popisy niewidomych w kapeluszach wysadzanych dwudziestoma oczami z białymi laskami zaiwaniających co sił w nogach, a za nimi rozjuszone byczyska. Czy ktoś potrafi wyobrazić sobie coś piękniejszego? Ja nie. 
Opatentowałem te wynalazki, i będę miał stałe, niemałe dochody. Jestem mądrym, Starym Kocurem i wiem, że z głupotą to jest tak: 
- na cudzej można świetnie zarobić, 
- na swojej można tylko stracić. 
Nie chcę nic tracić, dlatego zgłaszam tak wspaniałe propozycje. 
Widzący duszą - nie mylić "sz" z "p" Stary Kocur